Μετά τη διάλυση των Πυξ Λαξ τα βασικά μέλη εκείνου του γκρουπ τραβούν οριστικά για άλλες πολιτείες. Εδώ ο Μ.Ξυδούς, ο Ν.Πιπινέλης και ο Γ.Ευσταθίου υπογράφουν από κοινού τα περισσότερα τραγούδια σε ένα άλμπουμ που έχει τις στιγμές του («Η ελπίδα ζωντανή», «Λουπ ντε λα»), χωρίς ωστόσο να κόβει απόλυτα το λώρο από το κλίμα […]
Μετά τη διάλυση των Πυξ Λαξ τα βασικά μέλη εκείνου του γκρουπ τραβούν οριστικά για άλλες πολιτείες. Εδώ ο Μ.Ξυδούς, ο Ν.Πιπινέλης και ο Γ.Ευσταθίου υπογράφουν από κοινού τα περισσότερα τραγούδια σε ένα άλμπουμ που έχει τις στιγμές του («Η ελπίδα ζωντανή», «Λουπ ντε λα»), χωρίς ωστόσο να κόβει απόλυτα το λώρο από το κλίμα των τραγουδιών του σχήματος από τα δυτικά προάστια. Η «Κανάστα» προβληματίζει σε επίπεδο στίχων. Αλλού ρέπουν προς το λαϊκισμό («Πόσα») και αλλού ακούγονται βαρύγδουποι («Στη γη της χαμένης νεότητας», «Το σχήμα της σιωπής μου»). Η δωδεκάχορδη και η ακουστική κιθάρα προσπαθούν να απαλύνουν το «βαρύ» (κατ΄ άλλους μπλαζέ) κλίμα -σήμα κατατεθέν των Πυξ Λαξ-, υπάρχει ένα ανάλαφρο τραγούδι του Πιπινέλη («Τρελή κιθάρα»), αλλά σε γενικές γραμμές ο δίσκος μοιάζει με υβρίδιο του «τότε» και του «τώρα», με αποτέλεσμα να μη σε αφήνει να αφεθείς στο παραμύθι του.