Είκοσι πέντε χρόνια πριν από το «Aviator» και τη θριαμβευτική πορεία του προς τα βραβεία Όσκαρ, ο Μάρτιν Σκορσέζε ήταν ακόμη ένας πολλά υποσχόμενος σκηνοθέτης, μέλος -μαζί με τους Φράνσις Κόπολα, Στίβεν Σπίλμπεργκ, Τζορτζ Λούκας και άλλους- της «νέας γενιάς» των Αμερικανών κινηματογραφιστών. Βέβαια, ο μικρόσωμος Ιταλοαμερικανός είχε ήδη δώσει δείγμα γραφής με σημαντικές ταινίες […]
Είκοσι πέντε χρόνια πριν από το «Aviator» και τη θριαμβευτική πορεία του προς τα βραβεία Όσκαρ, ο Μάρτιν Σκορσέζε ήταν ακόμη ένας πολλά υποσχόμενος σκηνοθέτης, μέλος -μαζί με τους Φράνσις Κόπολα, Στίβεν Σπίλμπεργκ, Τζορτζ Λούκας και άλλους- της «νέας γενιάς» των Αμερικανών κινηματογραφιστών. Βέβαια, ο μικρόσωμος Ιταλοαμερικανός είχε ήδη δώσει δείγμα γραφής με σημαντικές ταινίες όπως οι «Κακόφημοι δρόμοι» και ο «Ταξιτζής». Τη θέση του στο κινηματογραφικό στερέωμα όμως την κατοχύρωσε εκείνη τη χρονιά χάρη σε μια ταινία που ακόμη και σήμερα εκπλήσσει με την ενέργεια, το ρυθμό και τη δύναμη των εικόνων της. Το «Οργισμένο Eίδωλο» βασίζεται στη ζωή του Νεοϋορκέζου πυγμάχου Τζέικ Λα Μότα, που στις δεκαετίες του 1940 και του 1950 είχε γράψει τη δική του ιστορία στα ρινγκ. Όμως εδώ δεν έχουμε μια ταινία τύπου «Ρόκι», που μένει στην επιφάνεια εξιστορώντας την πορεία ενός ανθρώπου προς τον αθλητικό θρίαμβο. Αντίθετα, ο Σκορσέζε, με το πρόσχημα της πορείας του Λα Μότα στα ρινγκ, καλεί το θεατή σε μια διείσδυση στην προβληματική ψυχοσύνθεση του κεντρικού ήρωα, ο οποίος είναι δέσμιος της βίας σε όλες της εκφάνσεις της ζωής. Ο εγωισμός του, η παθολογική ζήλια απέναντι στη γυναίκα του, η σχέση αγάπης και μίσους με τον αδερφό του (τον υποδύεται μοναδικά ο Τζο Πέσι) και, τέλος, η αδυναμία του να ελέγξει τις σκοτεινές πλευρές του εαυτού του τον οδηγούν στην παρακμή και στη μοναξιά. Η ταινία αποτελεί έναν υποκριτικό θρίαμβο για τον Ρόμπερτ ντε Νίρο. Εκτός από το ότι έμαθε να πυγμαχεί -αγωνιζόμενος μάλιστα με επιτυχία σε αγώνες του πρωταθλήματος- και πέρα από τα περίφημα τριάντα κιλά που πήρε σκόπιμα για να εμφανιστεί υπέρβαρος στο φινάλε, ο τριανταεπτάχρονος τότε ηθοποιός κατάφερε να αγγίξει τις πιο βαθιές πτυχές του χαρακτήρα που υποδύθηκε. Τα μάτια του Ντε Νίρο αντανακλούν την ένταση που σιγοβράζει στην ψυχή του ήρωα και είναι έτοιμη ανά πάσα στιγμή να εκδηλωθεί. Και όταν αυτό συμβεί, η συμπεριφορά του φέρνει στο νου το ξέσπασμα ενός τυφώνα. Η εκρηκτική ερμηνεία του Ντε Νίρο του χάρισε το μοναδικό Όσκαρ Πρώτου Ρόλου που έχει κερδίσει στην καριέρα του -έχει και ένα Δεύτερου Ρόλου για την ερμηνεία του στον «Νονό 2». Το άλλο Όσκαρ που κέρδισε το «Οργισμένο είδωλο» ήταν για το μοντάζ. Και δικαίως, αφού η οθόνη, ειδικά στις σκηνές των ρινγκ, μοιάζει να πάλλεται από την ενέργεια που διαπερνά τα πλάνα, ενώ η εμπνευσμένη χρήση του ήχου, του σλόου μόσιον και των κινήσεων της κάμερας δεν αφήνει το θεατή να αποδράσει ούτε για μια στιγμή από το βίαιο και αυτοκαταστροφικό σύμπαν του Τζέικ Λα Μότα.