Όλοι οι άνθρωποι της… GM στην ηλεκτρική καρέκλα της Opel

Λένε πως η νίκη έχει πολλούς πατέρες, ενώ η ήττα είναι ορφανή· το γνωμικό αυτό δεν θα μπορούσε, βέβαια, να μην ισχύει και στο χώρο της αυτοκινητοβιομηχανίας. Το είδαμε, άλλωστε, να επαληθεύεται στην περίπτωση του Juergen Schrempp, που διατελεί πρόεδρος στο Διοικητικό Συμβούλιο της DaimlerChrysler και, από αρχιτέκτονας και πρωτεργάτης της ένωσης Daimler και Chrysler το 1998, κινδυνεύει να γίνει ο αποδιοπομπαίος τράγος των άσχημων οικονομικών αποτελεσμάτων που παρουσίασε ο γερμανοαμερικανικός όμιλος.

O J.Schrempp μπορεί να έλαβε άτυπη παράταση έξι μηνών για να βελτιώσει τα οικονομικά της Chrysler και να αποκαταστήσει την τιμή της… μετοχής του ομίλου, όμως ο Robert Hendry, ομόλογός του στην Opel, δεν τα κατάφερε. Από αυτόν το μήνα αποτελεί παρελθόν για τη γερμανική εταιρεία, καθώς ανέλαβε την ευθύνη για τα αρνητικά οικονομικά αποτελέσματα που εμφάνισε το 2000, όπως, εξάλλου, και μια σειρά Αμερικανών που προηγήθηκαν την τελευταία δεκαετία στην ηλεκτρική καρέκλα της προεδρίας.

Τη θέση του αναμένεται να καλύψει ο Carl-Peter Forster, πρώην επικεφαλής του τομέα παραγωγής στην BMW και, ταυτόχρονα, o πρώτος Γερμανός στο ανώτατο αξίωμα της Opel εδώ και 12 χρόνια, ο οποίος διαδέχεται τέσσερις Αμερικανούς στη σειρά και αποτελεί τον έβδομο πρόεδρο της εταιρείας τα 20 τελευταία χρόνια.

Μερίδα ειδικών αναλυτών έσπευσαν να χαιρετίσουν την απόφαση της GM και να εκφράσουν την ικανοποίησή τους, αφού, όπως φαίνεται, οι Αμερικανοί ιδιοκτήτες της Opel συνειδητοποίησαν, επιτέλους, το λάθος τους, έτσι είναι διατεθειμένοι να εμπιστευτούν τις τύχες της εταιρείας στους Ευρωπαίους.

Από την άλλη πλευρά, όσοι επαίρονται ότι γνωρίζουν τις βαθύτερες αιτίες που δημιουργούν χρόνια οικονομικά προβλήματα στην Οpel, προειδοποιούν πως η κίνηση της GM Europe δεν πρόκειται να φέρει και μεγάλες αλλαγές.

Τα στελέχη της γερμανικής εταιρείας γνωρίζουν καλά ότι ο εκάστοτε πρόεδρος της Opel δεν έχει πραγματική δύναμη στα χέρια του και αυτοί που θα μπορούσαν να δώσουν ώθηση στην εταιρεία, κυρίως μηχανικοί και γνώστες της ευρωπαϊκής αγοράς, μένουν πάντοτε μακριά από τα ανώτατα αξιώματα. Αναφέρουν πως η εξουσία βρίσκεται στη Zυρίχη και οι αποφάσεις λαμβάνονται στο Detroit και όχι στα κεντρικά γραφεία της Opel, στο Russelsheim – ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό.

Η Οpel βρίσκεται υπό τον έλεγχο της GM Europe, του τμήματος που ανέλαβε πλήρως τις δραστηριότητες της General Motors στην Ευρώπη. Οι διαθέσεις των υπευθύνων της αμερικανικής εταιρείας απέναντι στην Opel φάνηκαν από πολύ νωρίς, όταν το 1986, οπότε δημιουργήθηκε το ευρωπαϊκό παράρτημα, επέλεξαν ως κέντρο των αποφάσεων την ουδέτερη Zυρίχη και όχι το Russelheim, την ώρα που η γερμανική αγορά αποτελεί τη μεγαλύτερη για την Οpel.

Πόσο όμως αυτό ενδιαφέρει πραγματικά τους Αμερικανούς, όταν οι βλέψεις τους επεκτείνονται πολύ πέρα από τα στενά όρια, όχι μόνο της Γερμανίας, αλλά και ολόκληρης της δυτικής Ευρώπης; Μήπως οι άνθρωποι της Οpel δικαίως ανησυχούν για το μέλλον της γερμανικής εταιρείας; Ποια νέα δεδομένα θέτει η συμμαχία της GM με τη Fiat Auto;

Πριν από ένα μήνα περίπου, ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της GM, ο Richard Wagoner, αποφάσισε να μειώσει τα έξοδα της GM, γεγονός που για την GM Εurope σήμαινε κλείσιμο του εργοστασίου στο Luton στη M. Bρετανία -όπου παράγονταν μοντέλα Vectra για λογαριασμό της Vauxhall- και 2.500 απολύσεις εργαζομένων. Δεν προκαλεί καμία έκπληξη στους Βρετανούς το ενδεχόμενο η Vauxhall να κλείσει οριστικά, καθώς μια αυτοκινητοβιομηχανία όπως η GM, που δραστηριοποιείται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης, λειτουργεί με διαφορετικά μεγέθη και κριτήρια από ό,τι μια μεσαία ευρωπαϊκή κατασκευάστρια εταιρεία.

Ποιος μακροπρόθεσμος στόχος όμως δικαιολογεί ζημιές ύψους 982 εκατομμυρίων μάρκων το 2000 για την Opel, όταν το 1999 είχε παρουσιάσει και πάλι ζημιές, και μάλιστα μικρότερες, ύψους 275 εκατομμυρίων μάρκων; Eίναι σαφές ότι η GM θέλει την Οpel να είναι κερδοφόρα επιχείρηση. Ορισμένοι, ωστόσο, επιμένουν ότι, με την αποικιοκρατική λογική που διέπει τους υπευθύνους στο Detroit, κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να πραγματοποιηθεί ποτέ όσο παραγκωνίζονται στελέχη ευρωπαϊκής καταγωγής.

Ωστόσο, δεν χαρακτηρίστηκαν όλοι οι Αμερικανοί πρόεδροι της GM αποτυχημένοι. Ο Louis Hughes, επικεφαλής από τον Απρίλιο 1989 έως τον Ιούνιο 1992, και ο David Ηerman, που τον αντικατέστησε έως τον Ιούνιο 1998, απέσπασαν θετικά σχόλια. Παραδόξως, όμως, όταν ο L.Hughes προήχθη στη θέση του προέδρου της GM Εurope και, αργότερα, της GM International με έδρα τη Zυρίχη, ήλθε αρκετές φορές σε ρήξη με τον D.Herman. Αντικαταστάτης του Herman ορίστηκε ο έως τότε υπεύθυνος της GM στο Mexico, ο Gary Cowger, o oποίος στο πρώτο τετράμηνο επέστρεψε στην Αμερική -στο Detroit αυτήν τη φορά- για να αναλάβει τις εργασιακές σχέσεις της εταιρείας.

Για την προεδρική θέση προτάθηκε o Peter Hanenberger, υπ΄ αριθμόν δύο στην ιεραρχία κάτω από τον L.Hughes και πρώην υπεύθυνος για τη βελτίωση προϊόντων στην Opel, ο οποίος όμως δέχτηκε έντονη κριτική και απορρίφθηκε αμέσως. Τώρα είναι επικεφαλής στη Holden, το παράρτημα της GM στην Αυστραλία, ενώ τη θέση που παραλίγο να κέρδιζε το Νοέμβριο 1998 αφήνει τώρα ο R.Hendry, ένας ακόμη τυπικός Αμερικανός αξιωματούχος της GM, χωρίς εμπειρία στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα.

Ο R.Hendry κατηγορήθηκε για απειρία, έλλειψη επικοινωνίας με τους κατώτερούς του, και ειδικά τους μηχανικούς, αλλά θεωρείται ότι προδόθηκε και από την πολιτική της GM, όπως, άλλωστε, πολλοί πριν από αυτόν. Στελέχη της Opel αναφέρουν δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα: όταν καθυστερούσε δραματικά η παράδοση των διθέσιων Speedster στις αγορές και όταν επέμενε πως το Vectra θα εξοπλιστεί με το νέο κινητήρα V8, για να έλθει η GM πολύ γρήγορα να τον διαψεύσει και, παράλληλα, να τον εκθέσει.

Οι ειδικοί αναλυτές θέλουν να πιστεύουν ότι η άφιξη του C.P.Forster θα βοηθήσει σημαντικά, καθώς ο νέος πρόεδρος θα μπορέσει με άνεση να έλθει σε επαφή με τα συνδικάτα των εργαζομένων, που ελέγχουν το μισό Διοικητικό Συμβούλιο. Είναι ενδεικτικό ότι ο R.Ηendry δεν έμαθε ποτέ του γερμανικά, σε αντίθεση με τους L.Hughes και D.Herman, πριν από αυτόν.

H πολιτική της GM δεν εξαρτάται από τις ανάγκες της Opel και αυτό είναι σίγουρο. Εάν η συμμαχία της με τη Fiat προχωρήσει σε ευρεία ανταλλαγή δαπέδων και κινητήρων και η Opel κριθεί περιττή ή χρειαστεί να φύγει από τη μέση, δεν θα είναι δύσκολο να γίνει. H Οpel παραμένει κραταιά δύναμη και μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες όσον αφορά στις πωλήσεις στην Ευρώπη και η GM θα ήθελε να παραμείνει έτσι. Αν δεν τα καταφέρει, δεν θα πάψει να είναι εξαιρετικά χρήσιμη για την επέκταση της αμερικανικής εταιρείας στα ανατολικά, εκεί όπου ο ανταγωνισμός είναι λέξη άγνωστη ακόμη και δεν κερδίζει πάντα ο καλύτερος, αλλά μάλλον ο γρηγορότερος.

auto.in.gr