Για πολλούς, δύο είναι τα μεγάλα «αγκάθια» στη μεταπολιτευτική ιστορία της Ισπανίας: το ένα η δράση της ΕΤΑ και το άλλο εάν το Κράτος θα πρέπει να διαπραγματεύεται μαζί της. Το ερώτημα αυτό δίχασε επί δεκαετίες την κοινωνία και τα κόμματα, και η γενική εντύπωση που επικρατούσε ήταν: κάθε πολιτικός σχηματισμός και άποψη. Το 1996, όταν στην εξουσία ανέβηκε το Λαϊκό Κόμμα του Χοσέ Μαρία Αθνάρ, κάτι άρχισε να αλλάζει προς αυτή την κατεύθυνση.
Για πολλούς, δύο είναι τα μεγάλα «αγκάθια» στη μεταπολιτευτική ιστορία της Ισπανίας: το ένα η δράση της ΕΤΑ και το άλλο εάν το Κράτος θα πρέπει να διαπραγματεύεται μαζί της. Το ερώτημα αυτό δίχασε επί δεκαετίες την κοινωνία και τα κόμματα, και η γενική εντύπωση που επικρατούσε ήταν: κάθε πολιτικός σχηματισμός και άποψη. Το 1996, όταν στην εξουσία ανέβηκε το Λαϊκό Κόμμα του Χοσέ Μαρία Αθνάρ, κάτι άρχισε να αλλάζει προς αυτή την κατεύθυνση.
Οι Σοσιαλιστές του Γκονθάλεθ είχαν κάθε λόγο να επιδιώκουν κάποιας μορφής συνεννόηση με τους αυτονομιστές. Αφού εισέπραξαν την κατακραυγή της κοινής γνώμης για τη σύσταση και δράση των GAL, αποφάσισαν να συνομιλήσουν με την οργάνωση. Εν μέσω εκεχειριών, δολοφονιών και βομβιστικών επιθέσεων, διεξάγονταν συνομιλίες, χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα.
Το 1996, ήλθε στην εξουσία το Λαϊκό Κόμμα (PP) του Χοσέ Μαρία Αθνάρ και μαζί του μια τελείως διαφορετική προσέγγιση του ζητήματος: ο διάλογος θα γίνει αφού πρώτα η οργάνωση καταθέσει τα όπλα. Ο πρωθυπουργός δέχτηκε σφοδρή κριτική για την απόφασή του, την οποία «πλήρωσε» εν μέρει με τη δολοφονία του 29χρονου δημοτικού συμβούλου, Μιγκέλ Ανχελ Μπλάνκο, το 1997.
Ωστόσο, τη δολοφονία του Μπλάνκο ακολούθησαν οι μεγαλύτερες διαδηλώσεις που έγιναν ποτέ στην Ισπανία μετά τη μεταπολίτευση. Είναι χαρακτηριστικό ότι, σε μία μόνο ημέρα, περισσότεροι από τρία εκατομμύρια άνθρωποι κατέβηκαν στους δρόμους για να σηκώσουν με υπερηφάνεια ψηλά τα καθαρά τους χέρια. Ακόμη πιο χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι ογκώδεις διαδηλώσεις έγιναν και στη Χώρα των «φοβισμένων» Βάσκων.
Το 1998, η ΕΤΑ ανακοίνωσε ότι προχωρεί σε μονομερή εκεχειρία, με βασικό όρο να επιτραπεί η μεταφορά των 500 κρατουμένων της οργάνωσης σε φυλακές της επαρχίας, ώστε να είναι δυνατή η επικοινωνία με τους οικείους τους. Υπενθυμίζεται ότι από τα τέλη της δεκαετίας του 80 τα μέλη της ΕΤΑ που συλλαμβάνονταν μεταφέρονταν στις πιο απομακρυσμένες φυλακές της χώρας: από τα Κανάρια Νησιά μέχρι τους ισπανικούς θυλάκους της Αφρικής, οπουδήποτε αρκεί να μην επικοινωνούσαν μεταξύ τους.
Ακολούθησαν 14 ήσυχοι αλλά και «περίεργοι» μήνες, που για πολλούς έμοιαζαν με την ηρεμία που συνήθως επικρατεί πριν από τη μεγάλη καταιγίδα. Ήταν πραγματικά δυνατόν η οργάνωση να εγκαταλείψει οριστικά τις «συνήθειές» της;
Η απάντηση ήλθε το Δεκέμβριο του 1999, όταν η ΕΤΑ ανακοίνωσε την επιστροφή στον ένοπλο αγώνα. Η απόφαση αιφνιδίασε ακόμη και το πολιτικό σκέλος της οργάνωσης, αλλά περισσότερο ξάφνιασε η ανακοίνωση που συνόδευε την απόφαση, δεδομένου ότι στρεφόταν ανοικτά κατά των βασκικών εθνικιστικών κομμάτων «που δεν μάχονται εναντίον του κοινού εχθρού».
Πολλοί πιστεύουν ότι η εκεχειρία δεν ήταν παρά ένα τέχνασμα της ΕΤΑ, ένα μικρό διάλειμμα μέχρις ότου οργανωθεί καλύτερα. Αυτό, εξάλλου, αποδεικνύεται και από τα αλλεπάλληλα και σφοδρότατα χτυπήματα των τελευταίων μηνών. Στα άσχημα νέα προστίθεται και η «εκτίμηση» των εκπροσώπων του πολιτικού τμήματος της ΕΤΑ, Εουσκάλ Εριτάροκ (Euskal Herritarrok = Βάσκοι Πολίτες) πρώην Έρι Μπατασούνα, οι οποίοι προειδοποιούν ότι η οργάνωση έχει «απόθεμα» σε έμψυχο δυναμικό για τουλάχιστον μια δεκαετία. Πρόκειται κυρίως για μέλη της «kale borroka», για νεαρούς μασκοφόρους που στρατολογούνται κατά δεκάδες και επιτίθενται κατά πάντων.
Υπάρχουν, πάντως, και καλά νέα. Μπορεί οι επιθέσεις των τελευταίων εβδομάδων να είναι αδιάκοπες, το ίδιο όμως συμβαίνει και με τις διαδηλώσεις κατά της βίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι, έπειτα από κάθε χτύπημα, τουλάχιστον ένα εκατομμύριο Ισπανοί κατεβαίνουν στους δρόμους, συνήθως με τον πρωθυπουργό και τον αρχηγό της αντιπολίτευσης να στέκονται στην πρώτη σειρά.
Κατά πολλούς, η ΕΤΑ μοιάζει με άγριο ζώο σε κλουβί που επιδίδεται σε πράξεις τυφλής βίας, βλέποντας ότι δεν υπάρχει στήριγμα από πουθενά. Το ζήτημα είναι τα εκατομμύρια των πολιτών που στέκονται έξω από το κλουβί να καταφέρουν κάποτε να «πιάσουν» το χέρι που επιμένει να ρίχνει τροφή στο ζώο.
Καθώς βρισκόμαστε μια ανάσα από το Πάσχα, δεν προκαλεί καμία εντύπωση ότι μόνο δύο νέες ταινίες έκαναν την εμφάνισή τους στις σκοτεινές αίθουσες αυτή την εβδομάδα
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Δευτέρα 13.04.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/04/e-KAyytNKVoqo-unsplash-315x220.jpg)
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442