Το δόγμα που εκφράζουν διεθνείς χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί, όπως η Παγκόσμια Τράπεζα, σύμφωνα με το οποίο το τρίγωνο «αγορά - επανένταξη των αποκλεισμένων - υλική ασφάλεια» θα λύσει τα προβλήματα και θα μειώσει τη φτώχεια που πλήττει κυρίως τα παιδιά, δεν βρίσκει σύμφωνους όλους τους αναλυτές.
Παγκόσμια Τράπεζα, σύμφωνα με το οποίο το τρίγωνο «αγορά - επανένταξη των αποκλεισμένων - υλική ασφάλεια» θα λύσει τα προβλήματα και θα μειώσει τη φτώχεια που πλήττει κυρίως τα παιδιά, δεν βρίσκει σύμφωνους όλους τους αναλυτές.&source=in.gr">
Το δόγμα που εκφράζουν διεθνείς χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί, όπως η Παγκόσμια Τράπεζα, σύμφωνα με το οποίο το τρίγωνο «αγορά – επανένταξη των αποκλεισμένων – υλική ασφάλεια» θα λύσει τα προβλήματα και θα μειώσει τη φτώχεια που πλήττει κυρίως τα παιδιά, δεν βρίσκει σύμφωνους όλους τους αναλυτές.
Σε συνέντευξή του στη γαλλική εφημερίδα Le Figaro, o 75χρονος Μ.Σ.Σουαμινάθαν, καθηγητής οικο-τεχνολογίας στο Πανεπιστήμιο του Τσενάι του ινδικού κρατιδίου του Μαδράς, τονίζει ότι δεν πιστεύει πως ο στόχος μείωσης της φτώχειας στο μισό μέχρι το 2015 είναι ρεαλιστικός.
«Οι φτωχοί δεν διαθέτουν κανέναν πόρο, εκτός από το χρόνο τους και την εργασία τους: αυτά είναι τα στοιχεία που πρέπει να αξιολογηθούν. Η προσέγγιση του προβλήματος πρέπει να αλλάξει ριζικά. Διαφωνώ με την τακτική των διεθνών οργανισμών να χρυσοπληρώνουν ειδικούς, για να κάνουν προτάσεις. Για να φτάσει ένα δολάριο στους φτωχούς, δαπανώνται πέντε υπό τη μορφή διοικητικών εξόδων.
»Θα ήταν πολύ καλύτερα, εάν αυτά τα πέντε δολάρια δίνονταν απευθείας σε αυτούς που τα έχουν ανάγκη. Το πρόβλημα τότε θα λυνόταν. Η φτώχεια έχει γίνει μπίζνες, από την οποία ζουν χιλιάδες ειδικοί, όπως εκείνοι της Παγκόσμιας Τράπεζας. Μην ξεχνάτε αυτό που έλεγε ο Γκάντι: Να είστε εσείς οι ίδιοι η αλλαγή που θέλετε να φέρετε».
Η δουλειά πρέπει να αρχίσει από τη βάση, δηλαδή το χωριό, τονίζει ο Σουαμινάθαν, δόκτωρ γενετικής στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ και -κατά το περιοδικό ΤΙΜΕ– μία από τις είκοσι σημαντικότερες προσωπικότητες της Ασίας.
Τα τρία τέταρτα των φτωχών του Τρίτου Κόσμου ζουν σε αγροτικό περιβάλλον, εξαρτώνται ολοκληρωτικά από τη γεωργία και διαθέτουν πενιχρά μέσα για την επιβίωσή τους. Για παράδειγμα, η επένδυση που χρειάζεται για ένα μέσο αγρόκτημα της Ινδίας είναι το ένα χιλιοστό της επένδυσης για ένα αγρόκτημα του Οχάιο. Παρ όλα αυτά, είναι επαρκής για τη μεταμόρφωση της παραγωγής.
Ο Σουαμινάθαν πιστεύει στην αναγκαιότητα μιας «πράσινης επανάστασης», που να σέβεται το περιβάλλον και να οδηγεί σε αύξηση της παραγωγής χωρίς να συνοδεύεται από οικολογική καταστροφή. Και μια τέτοια επανάσταση δεν είναι δυνατή χωρίς τη γενετική επανάσταση, υποστηρίζει. Φοιτητές του Πανεπιστημίου του Μαδράς, για παράδειγμα, έχουν παραγάγει σπόρους μουστάρδας και καπνού που αντιστέκονται στην αυξημένη παρουσία αλατιού. Αλλοι μελετούν ποικιλίες που μπορούν να αντέξουν την ξηρασία. Στην Ελβετία και τη Γερμανία παράγονται ποικιλίες ρυζιού με αυξημένες βιταμίνες. Πολλά πράγματα μπορούν να γίνουν με τις γενετικές μεταλλάξεις, σημειώνει ο Ινδός επιστήμονας. «Τα εργαλεία υπάρχουν. Δεν πρέπει να φοβόμαστε να τα χρησιμοποιήσουμε» υποστηρίζει.
Το ερώτημα που εγείρουν πολλοί οικονομολόγοι, γενετιστές, βιολόγοι και άλλοι πεφωτισμένοι επιστήμονες, βέβαια, παραμένει αναπάντητο: είναι δυνατόν να καταπολεμηθεί το σημερινό κακό με το αυριανό χειρότερο; Ποιος μπορεί να απαντήσει; Σίγουρα όχι τα παιδιά, αυτά που θα υποστούν τις συνέπειες του αύριο…, αν βέβαια καταφέρουν να αντέξουν το σήμερα…
Η Γεωργία Νταγάκη μας προσκαλεί την Παρασκευή 24 Απριλίου σε ένα μουσικό ταξίδι που συμπυκνώνει 20 χρόνια δημιουργικής πορείας, αναζήτησης και εξέλιξης.