Μήνυση σε διασώστες του ΕΚΑΒ στην Κρήτη για ανθρωποκτονία από αμέλεια – Συγγενείς γυναίκας που πέθανε στη θάλασσα

Πήγαν για να σώσουν μια ανθρώπινη ζωή. Και τώρα ελέγχονται για τον θάνατό της. Ο λόγος για δύο διασώστες του ΕΚΑΒ στον Τομέα Χανίων, οι οποίοι, τον Ιούλιο του 2024, έσπευσαν σε περιστατικό πνιγμού σε παραλία των Χανίων.

Όπως αναφέρει το patris.gr, μέσα σε ελάχιστο χρόνο, το ασθενοφόρο βρέθηκε στο σημείο και ο Α. Μπ. με τον Ε.Κ. ξεκίνησαν να κάνουν καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση σε μία ηλικιωμένη που είχαν βγάλει λουόμενοι στην ακτή.

Είχε προηγηθεί η παροχή α΄ βοηθειών και ΚΑΡΠΑ από λουόμενο που γνώριζε τι να κάνει σε περίπτωση πνιγμού.

Δυστυχώς, η ηλικιωμένη δεν τα κατάφερε, καθώς, σύμφωνα με τις καταθέσεις, από τη στιγμή που την έβγαλαν στην ακτή, δεν είχε τις αισθήσεις της. Πριν δηλαδή φτάσει το ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ!

Σήμερα, οι δύο διασώστες καλούνται ενώπιον της Δικαιοσύνης, τουλάχιστον σε προκαταρκτικό επίπεδο, αφού κατατέθηκε μήνυση σε βάρος τους από τους συγγενείς της 80χρονης, για έκθεση σε βαθμό κακουργήματος και ανθρωποκτονίας εξ αμελείας, με βάση τα άρθρα 302 και 306 του Ποινικού Κώδικα.

Ωστόσο, ακόμη δεν έχει ασκηθεί καμία δίωξη σε βάρος τους και το μόνο που έχει γίνει είναι οι ανωμοτί καταθέσεις σε προκαταρκτικό επίπεδο και απλά διερευνάται από τις δικαστικές Αρχές μήπως υπήρξε αμέλεια και μόνο αυτό!

Όπως είναι σε θέση να γνωρίζει η «Π», οι καταθέσεις δεν αφήνουν περιθώριο για κάτι πιο σοβαρό. Ο βασικός μάρτυρας της υπόθεσης, ο άνδρας που προσέφερε τις α΄ βοήθειες στην ηλικιωμένη, ήταν σαφής πως δεν είχε τις αισθήσεις της, ενώ αναφέρει πως, ενώ τις έκανε μαλάξεις, έβγαλε εμετό και τροφές από το στόμα της.

Κάτι που προφανώς σημαίνει ότι η γυναίκα εισήλθε στη θάλασσα φαγωμένη! Αυτό αναφέρεται και στη γνωμάτευση του Νοσοκομείου περί αναρρόφησης τροφής και υγρών.

Σε άλλη κατάθεση αναφέρεται από λιμενικό, σύμφωνα πάντα με τις ίδιες πληροφορίες, ότι είχε προειδοποιηθεί η άτυχη γυναίκα να μην μπει στη θάλασσα, γιατί είχε φάει.

Στον φάκελο της υπόθεσης, διαπιστώνεται από όλους ότι το ΕΚΑΒ έφτασε μέσα σε ελάχιστο χρόνο στο σημείο του περιστατικού.

Γίνεται δε λόγος ότι, κατά την ΚΑΡΠΑ από τους διασώστες, δεν είχε αναπνοή, ούτε άνοιξε τα μάτια της ποτέ.

Το ότι έβγαλαν την γυναίκα από τη θάλασσα χωρίς τις αισθήσεις της κατατίθεται και από έτερο μάρτυρα.

Αντιθέτως, ο σύζυγός της, ο οποίος φέρεται να μην ήταν παρών στο περιστατικό, καθώς είχε πάει να σταθμεύσει το αυτοκίνητό του, καταθέτει ότι ήταν ζωντανή και κάποια στιγμή άνοιξε τα μάτια της και έκανε μία μεγάλη αναπνοή.

Το ερώτημα που προφανώς έρχεται στο μυαλό όλων είναι απόλυτο και σαφές… Πώς γίνεται δύο άνθρωποι που καλούνται να σώσουν ζωές, δύο άνθρωποι εξειδικευμένοι στην παροχή α΄ βοηθειών, δύο διασώστες με πολυετή εμπειρία, να κατηγορούνται ότι αφαίρεσαν ζωή από αμέλεια.

Θα πρέπει δε να σημειωθεί πως μέχρι και σήμερα δεν έχει υπάρξει καμία αντίδραση ή στήριξη στους δύο διασώστες, είτε κεντρικά από την Υπηρεσία τους είτε σε περιφερειακό επίπεδο, και αγωνίζονται μόνοι τους να αποδείξουν ότι έκαναν με τον καλύτερο τρόπο τη δουλειά τους και προσπάθησαν να επαναφέρουν την άτυχη γυναίκα στη ζωή.

Δύο διασώστες του ΕΚΑΒ, άνθρωποι που επί χρόνια τρέχουν εκεί όπου οι περισσότεροι παγώνουν από φόβο, καλούνται λοιπόν να απολογηθούν απέναντι στη Δικαιοσύνη και να αποδείξουν ό,τι ενήργησαν με βάση όλα όσα προβλέπουν τα πρωτόκολλα διάσωσης.

Αυτό που όμως ακολούθησε της απώλειας μιας ανθρώπινης ζωής -που ξεκάθαρα είναι ότι πιο σημαντικό- ξεπερνά κάθε προηγούμενο, αγγίζοντας τα όρια της ηθικής εξόντωσης ανθρώπων που βρέθηκαν εκεί όχι για να βλάψουν, αλλά για να βοηθήσουν.

Είναι επαγγελματίες υγείας που καλούνται μέσα σε δευτερόλεπτα να πάρουν κρίσιμες αποφάσεις, πολλές φορές σε ακραίες συνθήκες, με μοναδικό στόχο να κρατήσουν έναν άνθρωπο ζωντανό.

Κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει τον πόνο μιας οικογένειας που χάνει τον άνθρωπό της. Όμως, άλλο η οδύνη και άλλο η ποινικοποίηση της προσπάθειας διάσωσης.

Γιατί, αν κάθε διασώστης, κάθε νοσηλευτής, κάθε γιατρός αρχίσει να φοβάται ότι μια αποτυχημένη προσπάθεια διάσωσης μπορεί αύριο να τον οδηγήσει στο εδώλιο, τότε το σύστημα δεν θα λειτουργεί με γνώμονα τη σωτηρία μιας ζωής, αλλά με τον φόβο της ποινικής δίωξης.