Το χωριό στην Ινδία όπου ο Λένιν, ο Μαρξ και ο Στάλιν είναι… ονόματα παιδιών

Σε ένα χωριό της νότιας Ινδίας, η πολιτική ιστορία δεν βρίσκεται μόνο στα βιβλία ούτε συζητιέται απλώς σε κομματικές συγκεντρώσεις. Ακούγεται καθημερινά στις αυλές, στα σχολεία και στους δρόμους, κάθε φορά που κάποιος φωνάζει ένα παιδί με το όνομα Λένιν, Μαρξ, Στάλιν ή Ένγκελς.

Το Βανιβελαμπάτι, στην περιοχή Μαδουράι του κρατιδίου Ταμίλ Ναντού, έχει μετατρέψει εδώ και πάνω από μισό αιώνα την κομμουνιστική του κληρονομιά σε κομμάτι της ίδιας του της ταυτότητας. Για τους κατοίκους, τα ονόματα αυτά δεν είναι μόδα ούτε γραφικότητα. Είναι υπενθύμιση μιας εποχής κατά την οποία αγρεργάτες, που δούλευαν για γαιοκτήμονες των κυρίαρχων καστών, άρχισαν να μαθαίνουν τα δικαιώματά τους και να διεκδικούν μια ζωή με περισσότερη αξιοπρέπεια.

Στο χωριό, που υπάγεται στην επαρχία Περαϊγιούρ, πολλές οικογένειες έχουν δώσει στα παιδιά τους ονόματα εμπνευσμένα από εμβληματικές μορφές του κομμουνιστικού κινήματος: Βλαντίμιρ Λένιν, Καρλ Μαρξ, Ιωσήφ Στάλιν, Φρίντριχ Ένγκελς και άλλους.

Το φαινόμενο είναι τόσο διαδεδομένο, ώστε αν ρωτήσει κανείς τα ονόματα δέκα κατοίκων, είναι πολύ πιθανό τα οκτώ από αυτά να παραπέμπουν σε κομμουνιστή ηγέτη. Ακόμη και όσοι δεν έχουν τέτοιο όνομα στα επίσημα έγγραφά τους, συχνά κυκλοφορούν στο χωριό με παρατσούκλια εμπνευσμένα από τον Λένιν ή τον Μαρξ.

Δεν πρόκειται, όμως, για μια εκκεντρική τοπική μόδα ούτε για ένα πρόσφατο φαινόμενο. Πίσω από αυτά τα ονόματα υπάρχει μια ιστορία κοινωνικών αγώνων, φτώχειας, γαιοκτημόνων, αγρεργατών και πολιτικής αφύπνισης.

Πώς άρχισαν όλα

Ο Β. Μουρούγκαν, 52 ετών, κάτοικος του χωριού και μέλος της αγροτικής περιφερειακής επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ινδίας – Μαρξιστικού στη Μαδουράι, είναι γνωστός στους συγχωριανούς του και ως «Στάλιν».

Όπως εξηγεί στο The New Indian Express, μέχρι τη δεκαετία του 1960 οι περισσότεροι κάτοικοι του Βανιβελαμπάτι δεν γνώριζαν ουσιαστικά τα δημοκρατικά τους δικαιώματα. Για χρόνια εργάζονταν ως αγρεργάτες στα χωράφια γαιοκτημόνων που ανήκαν στις κυρίαρχες κάστες της περιοχής.

Η αλλαγή ξεκίνησε από έναν άνθρωπο, τον Βεμπούλου. Το 1952 έφυγε από το χωριό για να δουλέψει ως εργάτης στο Ταντζαβούρ, μια πόλη επίσης στο Ταμίλ Ναντού, στη νότια Ινδία. Εκεί ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με τις ιδέες του κομμουνισμού.

Τρία χρόνια αργότερα επέστρεψε στο Βανιβελαμπάτι, όχι απλώς με εμπειρίες από τη δουλειά του, αλλά με μια νέα πολιτική συνείδηση. Συγκέντρωσε φίλους και συγχωριανούς του και συμμετείχαν μαζί στην Πανινδική Αγροτική Συνδιάσκεψη που πραγματοποιήθηκε στο Σαπτούρ, στη Μαδουράι, με διοργανωτή το Κομμουνιστικό Κόμμα Ινδίας.

«Η εμπειρία αυτή άναψε μέσα τους κάτι πολύ δυνατό», λέει ο Μουρούγκαν.

Από τους αγρεργάτες στη διεκδίκηση γης

Από εκεί και πέρα, η παρουσία κομμουνιστών στελεχών στο χωριό, οι συζητήσεις και οι τακτικές συγκεντρώσεις άρχισαν να αλλάζουν σταδιακά την κοινότητα.

Σύμφωνα με τον Μουρούγκαν, οι κάτοικοι έμαθαν να διεκδικούν τα δικαιώματά τους με νόμιμα μέσα και ειρηνικές κινητοποιήσεις. Για ανθρώπους που για χρόνια δούλευαν στη γη άλλων, η ιδέα ότι θα μπορούσαν κάποτε να αποκτήσουν δική τους γη έμοιαζε σχεδόν αδιανόητη.

«Σήμερα, οι οικογένειες εδώ έχουν δική τους γη — κάτι που κάποτε έμοιαζε αδύνατο. Τους οφείλουμε αυτή την αλλαγή», λέει.

Από τη δεκαετία του 1960, οι κάτοικοι άρχισαν να δίνουν στα παιδιά τους ονόματα κομμουνιστών ηγετών ως ένδειξη σεβασμού για όσους, όπως πιστεύουν, συνέβαλαν στην πολιτική και κοινωνική τους αφύπνιση. Η παράδοση αυτή συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Μαρξίγια και Λενίνα

Η 26χρονη Κ. Ναγκάτζοθι έχει δύο κόρες: τη 7χρονη Μαρξίγια και την 4χρονη Λενίνα.

Για την ίδια, τα ονόματα αυτά δεν είναι απλώς ασυνήθιστα. Είναι σύμβολα. «Φαίνεται πως αυτά τα ονόματα είναι σύμβολα επανάστασης και θέλω οι κόρες μου να εργαστούν για την κοινωνία με αφοσίωση και θάρρος, όπως αυτοί οι ηγέτες», λέει.

Στο Βανιβελαμπάτι, λοιπόν, ο Μαρξ και ο Λένιν δεν υπάρχουν μόνο στα βιβλία ιστορίας ή στις πολιτικές συζητήσεις. Ακούγονται καθημερινά στις αυλές, στα σχολεία, στους δρόμους του χωριού.

Λέσχες ανάγνωσης για τις νέες γενιές

Ο 32χρονος Ρ. Κοσιμίν, του οποίου οι θείοι έχουν ονόματα εμπνευσμένα από τον Κάστρο, τον Αλεξάντερ και τον Δημητρόφ, λέει ότι οι κάτοικοι θεωρούν καθήκον τους να περάσουν αυτή την πολιτική μνήμη στις επόμενες γενιές.

Μέσα από λέσχες ανάγνωσης, ενθαρρύνουν τους νέους να διαβάζουν μαρξιστική λογοτεχνία, ώστε να κατανοούν καλύτερα τα κοινωνικά ζητήματα και την πολιτική σκέψη που επηρέασε το χωριό τους.

«Τους κάνουμε να γνωρίσουν τους αγώνες των προγόνων μας, το πώς η κομμουνιστική ιδεολογία μάς βοήθησε να ανακτήσουμε τα δικαιώματά μας και μας επέτρεψε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια. Είναι ευθύνη μας να διασφαλίσουμε ότι οι επόμενες γενιές θα συνεχίσουν αυτή την κληρονομιά», λέει.

Έτσι, σε μια εποχή όπου πολλοί αντιμετωπίζουν τον κομμουνισμό ως κεφάλαιο του 20ού αιώνα, σε αυτό το μικρό χωριό της νότιας Ινδίας παραμένει κομμάτι της καθημερινής ζωής, της οικογενειακής μνήμης και της συλλογικής ταυτότητας.