«Ακόμη με σταματούν στο δρόμο στην Ελλάδα» – Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ για τον Ιησού

Ο Βρετανός ηθοποιός Ρόμπερτ Πάουελ που υποδύθηκε τον Θεάνθρωπο στην εμβληματική σειρά του Φράνκο Τζεφιρέλι «Ο Ιησούς Από τη Ναζαρέτ» σε μια ερμηνεία που έλαβε μέχρι και την επίσημη ευλογία του Πάπα, επέστρεψε στο ρόλο που σφράγισε την καριέρα του για το History Channel.

Στην ντοκιαμντερίστικη αναδρομή του ο Πάουελ μοιράστηκε με ειλικρίνεια τις σκέψεις του για τη δυσκολία της αποτύπωσης του Θείου και τον λόγο που η δική του εικόνα, το πρόσωπο του, παραμένει η κυρίαρχη εικόνα του Χριστού στη συνείδηση εκατομμυρίων ανθρώπων.

Στην αναδρομή του, ο Πάουελ αποκαλύπτει πως η αρχική προσέγγιση με τον Τζεφιρέλι ήταν να συνδυάσουν την ανθρώπινη με τη θεϊκή πλευρά του Χριστού, κάτι που γρήγορα αποδείχθηκε αδύνατο.

«Συνειδητοποιήσαμε πολύ γρήγορα ότι τη στιγμή που προσπαθείς να ερμηνεύσεις αυτόν τον χαρακτήρα ως πραγματικό πρόσωπο, χάνεις τη Θειότητα, την ιεροσύνη του» είπε ο Βρετανός.

«Το πιο σημαντικό στοιχείο αυτού του χαρακτήρα πρέπει να είναι το μεταφυσικό» εξήγησε ο ηθοποιός που κλήθηκε να αποτυπώσει το Θεάνθρωπο σε πλατό γυρισμάτων.

Για τον λόγο αυτό ο Πάουελ, επέλεξε συνειδητά να τον προσεγγίσει όσο το δυνατόν πιο αποστασιοποιημένα αποφεύγοντας κάθε ανθρώπινη ιδιοσυγκρασία ή μανιερισμό που θα «γείωνε» τον ρόλο.

Ο Πάουελ περιέγραψε στο πως το στοίχημα ήταν μεγάλο. Έπρεπε να ακολουθήσει μια εντελώς ιδιότυπη υποκριτική μέθοδο, εντελώς αντίθετη από αυτή που συνηθίζεται στην τέχνη της υποκριτικής.

«Το να προσπαθήσεις να συλλάβεις την ιδέα του Θεού είναι ο σύντομος δρόμος προς τον νευρικό κλονισμό»

«Το να προσπαθήσεις να συλλάβεις την ιδέα του Θεού είναι ο σύντομος δρόμος προς τον νευρικό κλονισμό. Έτσι, υποχώρησα πλήρως από τις ανθρώπινες εκφράσεις. Αυτό μου επέτρεψε κάτι μοναδικό. Ο Ιησούς που ενσάρκωσα είναι σαν άδειος καμβάς, καθόλου συγκεκριμένος. Έτσι ο κάθε θεατής θα μπορούσε να προβάλει τη δική του εικόνα επάνω του. Κάπως έτσι, κατάφερα να γίνω ο Ιησούς για όλους» αναφέρει.

Ο Πάουελ αποκάλυψε πως ακόμη και το 2017 όταν προβλήθηκε το The Real Jesus of Nazareth ήταν παραλήπτης χιλιάδων επιστολών από θεατές ανά τον κόσμο που, πέρα από τον θαυμασμό και τις ευχαριστίες του, του έγραφαν πως «ακριβώς έτσι φαντάζονταν τον Ιησού».

Η δύναμη της ερμηνείας του Πάουελ ξεπέρασε τα όρια της οθόνης, αποκτώντας σχεδόν θρησκευτικές διαστάσεις για πολλούς θεατές.

«Ξαφνικά συνειδητοποιείς τη δύναμη ενός τέτοιου έργου· είναι φαινόμενο» είπε στο Sky Channel. «Ήταν πολύ διαφορετική η επιστροφή στην ιστορία του Ιησού, επειδή επέστρεφα με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο. Αυτός ήταν ένας από τους λόγους που ήθελα να κάνω αυτό το οδοιπορικό. Καταρχάς, τότε που γυρίζαμε τη μυθοπλαστική σειρά, απέφευγα εντελώς τον Ιησού» είπε.

«Η απήχηση της ιστορίας του Ιησού για πάνω από 2.000 χρόνια έχει να κάνει με το ότι είναι όποιος επιθυμείς εσύ να είναι. Δεν είναι άνθρωπος. Δεν έχει ανθρώπινα χαρακτηριστικά, ιδιορρυθμίες ή τρόπους, μπορείς να του προσδώσεις ό,τι θέλεις. Όπως κι αν θέλεις να είναι ο Ιησούς σου, αυτός θα είναι.

Και γι’ αυτό οι άνθρωποι μπορούν να τον παίρνουν μαζί τους όπου κι αν πάνε και ο καθένας έχει μια διαφορετική εικόνα, μια διαφορετική ιδέα στο κεφάλι του. Νομίζω ότι αυτό επιτρέψαμε στην ταινία μας. Τα δεκάδες χιλιάδες γράμματα που λάβαμε έλεγαν όλα το ίδιο πράγμα. Καταφέραμε έναν άθλο. Καταφέραμε να απαθανατίσουμε το Θεάνθρωπο στην οθόνη με μια ευλογημένη αοριστία».

Ο Πάουελ θυμάται συγκινημένος την ιστορία μιας ηλικιωμένης γυναίκας στη Νότια Αφρική, της οποίας η τελευταία εικόνα πριν φύγει από τη ζωή ήταν η σκηνή της Σταύρωσης

Ο ηθοποιός θυμήθηκε συγκινημένος την ιστορία μιας ηλικιωμένης γυναίκας στη Νότια Αφρική, της οποίας η τελευταία εικόνα πριν φύγει από τη ζωή ήταν η σκηνή της Σταύρωσης.

«Κάποτε έλαβα ένα γράμμα από κάποια που εργαζόταν σε γηροκομείο στη Νότια Αφρική. ‘Έδειξα την ταινία στους ανθρώπους που φροντίζουμε και κάθισα δίπλα σε μια άρρωστη γυναίκα γύρω στα ογδόντα της. Όταν ήρθε η σταύρωση την κοίταξα και καθόταν εκεί με δάκρυα να τρέχουν στο πρόσωπό της και ένα τεράστιο χαμόγελο. Έφυγε από τη ζωή δύο μέρες αργότερα. Αυτή ήταν η τελευταία εικόνα που είχε πριν πεθάνει’. Και τότε συνειδητοποιείς τη δύναμη της σειράς. Είναι εκπληκτικό» πρόσθεσε.

«Πάντα προσπαθώ να υποβαθμίσω την επιρροή και επιδραστικότητα της, αλλά πάντα ακυρώνομαι. Με σταματούν στον δρόμο στην Ελλάδα, ακόμα και τώρα που δεν έχω μακριά μαλλιά, φοράω γυαλιά, είμαι ξυρισμένος.

Αυτός ο ρόλος, αυτή η παραγωγή, έχει τόσο μεγάλη επιρροή, κατάφερε να μιλήσει στις καρδιές τόσων, επειδή προσεγγίσαμε τόσο αόριστα τον Θεάνθρωπο.

«Η απήχηση του Ιησού έχει να κάνει με το ότι είναι όποιος επιθυμείς εσύ να είναι. Δεν είναι άνθρωπος. Δεν έχει ανθρώπινα χαρακτηριστικά, ιδιορρυθμίες ή τρόπους, Όπως κι αν θέλεις να είναι ο Ιησούς σου, αυτός θα είναι»

Υπάρχουν μερικές άλλες φανταστικές ερμηνείες του Θεανθρώπου, όπως αυτή του ισπανού ερασιτέχνη ηθοποιού Ενρίκε Ιραζόκουι που στα 20 του υποδύθηκε τον Ιησού στην ταινία Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο του Πιερ Πάολο Παζολίνι το 1964.

Aλλά για κάθε άτομο που εξαίρει την ερμηνεία του Ιραζόκουι, θα έχεις δέκα χιλιάδες που θα πουν ‘αυτός δεν είναι ο Ιησούς μου, δεν τον φανταζόμουν έτσι και γι’ αυτό δεν μπορώ να το παρακολουθήσω’. Ο δικός μας Ιησούς είναι οικουμενικός» πρόσθεσε.

Ο Ιησούς της αλήθειας

Στη σειρά ντοκιμαντέρ «Ο Ρόμπερτ Πάουελ για τον Πραγματικό Ιησού από τη Ναζαρέτ», ο ηθοποιός επέστρεψε στο μύθο του, απογυμνωμένος από κάθε βάρος.

Ο Πάουελ ταξίδεψε στα μέρη που ιστορικά έχει επιβεβαιωθεί πως έζησε ο Θεάνθρωπος εξερευνώντας την ιστορική αλήθεια χωρίς το βάρος της ευθύνης μιας ερμηνείας που είναι θρυλική.

Ο Πάουελ, ως πιστός, θνητός, ως ένας από εμάς, ταξίδεψε στους Αγίους Τόπους, έθεσε τα δικά του ερωτήματα και προκάλεσε τις καθιερωμένες αντιλήψεις, αναζητώντας τα ίχνη του ανθρώπου πίσω από τον μύθο, σε ένα ταξίδι που δεκαετίες μετά, συνεχίζει να γοητεύει.

Φωτογραφίες από το Ίδρυμα Φράνκο Τζεφιρέλι