«Η κόρη κι η προβατίνα σε πάνε στου οχτρού την πόρτα»
Δροπολίτικη παροιμία

Ο εχθρός.  Τι να ‘ ναι ο εχθρός; Μην είναι κάποιος που σε μισεί; Μην ειν’ αυτός που δεν σε θέλει; Μην ειν’ εκείνος που μισείς εσύ; Τι είναι ο εχθρός;  Εχθρός είναι όποιος δεν είναι φίλος; Είναι όποιος δεν είναι δικός; Είναι ο ξένος; Και ξένος; Τι είναι ο ξένος; Ξένος είναι ο άγνωστος; Ο άλλος; Ο απαλλού;

Ξένος κι εχθρός μαζί. Ο ξένος μπορεί να γίνει δικός; Κι ο εχθρός μπορεί να γίνει φίλος; Ξένος κι εχθρός.

Όπως και να ‘ ναι, και τα δυο πρέπει να υπάρχουν. Μαζί ή και χώρια. Γιατί αλλιώς μπορεί να μην υπάρχουμε εμείς. Εμείς ως άλλοι. Όπως δεν υπάρχει το λευκό δίχως το μαύρο. Το καλό δίχως το κακό. Η αρετή δίχως την κακία. Ο κόσμος έτσι κι αλλιώς υπάρχει μέσα κι έξω μας με αυτά τα αντίθετα. Ο κόσμος με τον μη-κόσμο. Η ζωή με το θάνατο. Ο πάνω με τον κάτω.

Ναι, χρειάζεται ο άλλος. Για να φτιάξουμε τον εαυτό. Δεν υπάρχουμε δίχως αυτόν. Κι όσο πιο εχθρός είναι τόσο πιο φίλος ο εαυτός. Ο ένας

Πώς, όμως, αυτός ο άλλος, σκέτος ή κι εχθρός, μπορεί να γίνει εαυτός; Μπορεί να γίνει δικός; Μπορεί να γίνει φίλος; Μπορεί μόνο ως ικέτης; Μπορεί ως φιλο- ξενούμενος; Για λίγο; Όσο διαρκεί η φιλοξενία; Σε έναν ιερό τόπο και χρόνο; Σε μια συνθήκη οριακότητας, κρίσης και επικινδυνότητας. Ως homo sacer;

Μπορεί η κόρη κι η προβατίνα να είναι αφορμή ή αιτία για κάτι άλλο; Για μια μόνιμη ιερή συμμαχία; Όπως σε αυτούς που αποκαλούμε «πρωτόγονους»; Να σε πάει στην πόρτα εκείνου που έμαθες να θεωρείς εχθρό; Κι εκεί, σ’ αυτήν την πόρτα να διαβείς το σύνορο και το όριο; Ανάμεσα στην έχθρα και τη φιλία; Ανάμεσα στο «καλό» και το «κακό»; Ανάμεσα στο απάνθρωπο και το ανθρώπινο; Ανάμεσα στον πόλεμο και την ειρήνη;  Ανάμεσα στα «εμείς» και «οι άλλοι»;

Κι εκεί, στο κατώφλι, να αλλάξουν όλα. Να πέσουν τα τείχη του νου και της καρδιάς. Να ρθει ο κόσμος τούμπα. Ο ξένος να γίνει φίλος κι ύστερα δικός. Να βρει ξανά η φιλοξενία τόπο. Όχι μόνο για τους ικέτες. Για κάθε » άλλον, ξένο κι εχθρό». Και μην αναρωτηθούμε » και τώρα τί θα γίνουμε χωρίς βαρβάρους…» Ακόμα κι αν είναι «μια κάποια λύσις», να μην επινοήσουμε άλλους Άλλους. Ή κι αν τους επινοήσουμε, να μην είναι εχθροί ….

Ο ένας και οι πολλοί. Το εγώ και το εμείς. Ναι, τον χρειαζόμαστε τον άλλο.

Γράψτε το σχόλιό σας

Ακολουθήστε το στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο