Το να ξεκινά την πορεία της μια νεότευκτη πολιτικά «παράταξη» με το πρόσχημα των «ηθικών πλεονεκτημάτων» μιας πάλαι ποτέ ρομαντικής ανατρεπτικής Αριστεράς, μόνον και μόνον η ψεύτικη και προσχηματική επίκληση αυτών των «πλεονεκτημάτων» νομοτελειακά υποβιβάζει την «παράταξη» ή ορθότερα το οποιοδήποτε παζλ των ετερόκλιτων και καιροσκοπικών της συνιστωσών της, στο επίπεδο των… ανήθικων μειονεκτημάτων της…

Κακά τα ψέμματα… Η θορυβώδης και παραπλανητική εκκίνηση τόσο του αντιπολιτευτικού, όσο και του κυβερνώντος ΣΥΡΙΖΑ, («να καεί να καεί το μπουρ. η Βουλή», «αφήστε τους να καούν» στη Μαρφίν και μύρια άλλα παραδείγματα πολιτικού, γιατί όχι και πατριωτικού μηδενισμού), οδήγησαν το πολυπληθές πλήρωμα του Συριζανελικού σκάφους στις αλύπητες Συμπληγάδες της 27ης Ιουνίου και της 7η1 Ιουλίου 2019.

Εδώ πλέον μιλάμε για τελική και επτασφράγιστη ημερομηνία λήξης του ναρκοθετημένου Συριζανελικού εκρηκτικού πειράματος. Και το πιο φρόνιμο θα ήταν, μετά τα σωρευτικά παθήματα αλλά όχι μαθήματα της Συριζαϊκής ψευδοαριστεράς, το πολιτικό της επιτελείο να σημάνει την έντιμη διάλυσή της. Όχι βέβαια για να λαφυραγωγήσουν τ’ απομεινάρια της οι άλλες εύρωστες ή ημιδιαλυμένες  δυνάμεις, αλλά για το καλό της πολύπαθης, αλλά πάντοτε ζωντανής Δημοκρατίας.

Όταν ανεβαίνει κανείς στην αδυσώπητη πολιτική παλαίστρα πρέπει, με την ίδια ψυχραιμία και αυτοσυγκράτηση, να δέχεται τις επινίκειες ιαχές, όσο και τα ανθρώπινα άλλωστε επίχειρα της ήττας. Κάπως έτσι διατυπώθηκαν οι στίχοι του επιγραμματικού «Αν»….

«Αν ν’ αντικρύζεις σου βαστά το θρίαμβο και τη συμφορά παρόμοια/Κι έτσι να φέρεσαι σ’ αυτούς τους δύο τυραννικούς απατεώνες,/άντρας αληθινός θάσαι παιδί μου…»

Δυστυχώς οι αυτόκλητοι ακτιβιστές της Συριζανελικής συντροφιάς απέδειξαν, ότι έχουν σχέση μηδενική με την αξία του παραπάνω επιγράμματος. Και αυτό είναι υπεραρκετό για να τους κατατάξει στους καθ’ έξιν και κατ’ επάγγελμα ταραξίες, που τελικά αυτοαποβάλλονται ως ακόρεστο υλικό από όλα τα κοινωνικο-πολιτικά μείγματα…

Εάν επρόκειτο ν’ αντιπαραβάλλουμε την συντριπτική ήττα του Συριζανελικού εκρηκτικού πειράματος με τον επίλογο στην ιστορία αριστερών δυνάμεων, που έγραψαν την δική τους εποχή με την βαθειά δημοκρατική τους αγωγή και συμπεριφορά, τότε αποκλείεται, εκ των πραγμάτων για τον Αλέξη και τους πιστούς του, ο έντιμος επίλογος που οδηγεί στα «ανώδυνα, ανεπαίσχυντα και ειρηνικά τέλη της ζωής».

Η κακή μέρα, για το μετεκλογικό μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ, φάνηκε ανήμερα, στις δύο ήττες του Ιουνίου και του Ιουλίου. Με την ίδια άνεση, που λεηλάτησαν και τυμβωρύχησαν στο χώρο του ΠΑΣΟΚ, με την ίδια ακριβώς αναλγησία αποπειρώνται τώρα να ηγηθούν στην ανασύσταση των προοδευτικών δυνάμεων, στις οποίες μετά μανίας ασέλγησαν.

Οι άνθρωποι είναι αδιόρθωτοι και επαίρονται για τα χούγια τους αυτά. Για όλες τις κακές τους έξεις.

Ευτυχώς, η ιστορία της ελληνικής Αριστεράς έχει αρκετές σελίδες, φρονηματισμού, που σε καμμιά περίπτωση δεν τις σεβάστηκε το εν διαλύσει ψευδοαριστερο-ακροδεξιό μόρφωμα.

Η προδικτατορική  ΕΔΑ, στην καρδιά του σκληρότερου ακροδεξιού κυβερνώντος καθεστώτος δέχτηκε ισοτίμως στους κόλπους της και σε ένδειξη πολιτικής συμφιλίωσης τα πιο επίλεκτα στελέχη του πολιτικού στίβου, της επιστήμης, της τέχνης και της διανόησης. Ο Κομνηνός Πυρομάγλου ιδρυτικό και μάχιμο στέλεχος του ΕΔΕΣ είναι το σημαντικότερο παράδειγμα αυτής της έντιμης πολιτικής συνδιαλλαγής.

Η ίδια ΕΔΑ στην ιστορική εκλογική αναμέτρηση του 1964 και χωρίς κανένα πολιτικό αντάλλαγμα απέσυρε τους υποψηφίους της σε 25 εκλογικές περιφέρειες για ν’ ανοίξει το δρόμο στην Ένωση Κέντρου στην ιστορική νίκη του 54%!

Είναι εξ ορισμού βέβαιο ότι τα ιστορικά αυτά ορόσημα ελάχιστα ταρακουνίζουν από τον αυταρχικό τους λήθαργο τους ψευδοαριστερούς κομματικούς ολιγάρχες…

 

 

Γράψτε το σχόλιο σας