Στην κοσμοαντίληψη του Ηρακλείτου η συνεχώς μεταβαλλόμενη φωτιά κατέχει μια ξεχωριστή θέση: πυρός τροπαί πρώτον θάλασσα, θαλάσσης δε το μεν ήμισυ γη, το δε ήμισυ πρηστήρ (μεταβολές της φωτιάς: αρχικά θάλασσα, κι από τη θάλασσα πάλι το μισό γη, το άλλο μισό σίφουνας και κεραυνός).

Το καθετί έχει την ικανότητα να μετατραπεί σε φωτιά, αλλά και η φωτιά σε καθετί: πυρός τε ανταμοιβή τα πάντα και πυρ δε πάντων.

Η φωτιά του Ηρακλείτου δεν είναι μόνον η βασική ύλη από την οποία προέρχονται όλα τα άλλα. Η φωτιά αυτή είναι εφοδιασμένη με λογικό, κι όταν ακούμε ότι ο κεραυνός κυβερνά το σύμπαν, αναγνωρίζουμε τη θεϊκή φύση της και μπορούμε να θεωρήσουμε στενότατα συνδεδεμένες τις τρεις έννοιες: λόγος, θεός και κοσμική φωτιά.

Η ψυχή είναι μοίρα του θείου πυρός εγκλωβισμένη στο σώμα κατά τη διάρκεια της ζωής του ανθρώπου. Όσο ο άνθρωπος βρίσκεται εν ζωή, η ψυχή χάνει τη θεία ιδιότητα που είχε όταν ήταν ενωμένη με γήινα στοιχεία και πεθαίνει, δηλαδή το θείο πυρ σβήνει. Έτσι εξηγείται το γιατί ο άνθρωπος, αν και έχει μέσα του το θείο πυρ, βαδίζει πάντα προς την αφροσύνη και την ασαφή γνώση των πραγμάτων.

Όταν ο άνθρωπος πεθαίνει, το θείο πυρ που βρίσκεται μέσα του ανάβει και η μέχρι προ ολίγου θανούσα ψυχή ζει και ελευθερώνεται από τα δεσμά του σώματος.

Ηράκλειτος ο Εφέσιος, ο φιλόσοφος τού γίγνεσθαι (Μέρος Α’)

Ηράκλειτος ο Εφέσιος, ο φιλόσοφος τού γίγνεσθαι (Μέρος Β’)

Ηράκλειτος ο Εφέσιος, ο φιλόσοφος τού γίγνεσθαι (Μέρος Γ’)

Γράψτε το σχόλιό σας

Ακολουθήστε το στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο