Χαβιέ Μπαρδέμ: H γενοκτονία στην Παλαιστίνη, η ευλογία της Πενέλοπε Κρουζ και η κατάρα του FOMO
Σε μια εποχή που το Χόλιγουντ μένει σιωπηλό απέναντι στην αδικία, ο Χαβιέ Μπαρδέμ υψώνει το ανάστημά του -όταν δεν αποθεώνει τη «γ@@@@@να όμορφη» Πενέλοπε Κρουζ
Καθώς ο Χαβιέ Μπαρδέμ προετοιμαζόταν να παρουσιάσει ένα βραβείο στη φετινή τελετή των Όσκαρ, ένα παλιό περιστατικό στοίχειωνε το μυαλό του.
«Η Βανέσα Ρεντγκρέιβ, πίσω στη δεκαετία του ’70», θυμάται. Όταν η Βρετανίδα ηθοποιός κέρδισε το Όσκαρ το 1978 για την ταινία Τζούλια, αποκάλεσε τους επικριτές της —που την κατέκριναν για ένα ντοκιμαντέρ σχετικά με την Παλαιστίνη— «σιωνιστές τραμπούκους». Ο Ισπανός σταρ ήταν έτοιμος για παρόμοια κατακραυγή. «Ήμουν έτοιμος για το “Μπου!”», λέει, μιμούμενος την αποδοκιμασία του πλήθους.
Ωστόσο, η αντίδραση ήταν η ακριβώς αντίθετη. «Όχι στον πόλεμο και ελεύθερη Παλαιστίνη», δήλωσε λιτά από τη σκηνή, και το κοινό ξέσπασε σε χειροκροτήματα.
Για τον Μπαρδέμ, ο ακτιβισμός δεν είναι επιλογή, είναι αναγκαιότητα. «Έχω το δικαίωμα να καταγγέλλω αυτό που θεωρώ λάθος», εξηγεί στο Variety αναφερόμενος στη γενοκτονία στη Γάζα, ενώ παράλληλα χαρακτηρίζει τις επιθέσεις της Χαμάς την 7η Οκτωβρίου ως «ένα φρικτό έγκλημα».
Η παρρησία του Μπαρδέμ ενέχει κινδύνους σε μια βιομηχανία που συχνά τιμωρεί την πολιτική τοποθέτηση. Στη συνέντευξη του ο Ισπανός σταρ αναφέρει το παράδειγμα της Σούζαν Σάραντον, η οποία απολύθηκε από τον ατζέντη της λόγω των δηλώσεών της για τη Γάζα.
«Αυτό σου δείχνει πόσο λάθος είναι ολόκληρο το σύστημα», σημειώνει. Ο ίδιος έχει δεχτεί πλήγματα; «Ναι, έχω ακούσει πράγματα: “Θα σε έπαιρναν για εκείνο το πρότζεκτ, αλλά πάει”. Ή “Αυτή η μάρκα θα σου ζητούσε να κάνεις την καμπάνια, αλλά δεν μπορούν”. Είναι εντάξει. Ζω στην Ισπανία. Τα αμερικανικά στούντιο δεν είναι το μόνο μέρος που μπορώ να εργαστώ».
Βέβαια, σε πείσμα των εχθρών και συμβιβασμένων, η καριέρα του βρίσκεται στο απόγειό της. Μετά το Φεστιβάλ των Καννών, ο Μπαρδέμ θα μας καλωσορίσει στην οθόνη φέρνοντας το Cape Fear στην Apple TV, αναλαμβάνοντας τον ρόλο του ψυχοπαθούς Μαξ Κάντι, ενώ στο τέλος της χρονιάς επιστρέφει ως Στίλγκαρ στο τρίτο μέρος του Dune.
Στη νέα του ταινία El Ser Querido, ο Μπαρδέμ υποδύεται έναν διάσημο σκηνοθέτη με περίπλοκες σχέσεις. Ο ρόλος αυτός στάθηκε αφορμή για μια βαθιά ενδοσκόπηση στην αρρενωπότητα.
«Γεννήθηκα το 1969 υπό το καθεστώς του Φράνκο», λέει. «Εκπαιδευτήκαμε σε μια κουλτούρα που μας έδινε όλα όσα θέλαμε και θεωρούσαμε δεδομένο ότι εμείς, ως άνδρες, είμαστε η κινητήριος δύναμη, οι ελεγκτές. Αυτό είναι απόλυτα λάθος από κάθε άποψη».
Ο Μπαρδέμ ξέρει πως ο κόσμος πάει λάθος. Εκφράζει τον φόβο του για τον νεοσυντηρητισμό και την οπισθοδρόμηση των νέων γενιών που έχουν παραδοθεί στη μανόσφαιρα και τη ρητορική ανδρών όπως ο Ντόναλντ Τραμπ. «Ο Τραμπ, ένας άνδρας που διώκεται για για κακοποίηση γυναικών, βρίσκεται ακόμα στον Λευκό Οίκο και δεν έχει συμβεί τίποτα — αυτό δίνει μια λευκή επιταγή στον καθένα να κάνει ό,τι θέλει».
Ο ηθοποιός αποδίδει τις αξίες και την ηθική του πυξίδα στη μητέρα του, την ηθοποιό Πιλάρ Μπαρδέμ.
«Οι γονείς μου χώρισαν όταν ήμουν 3 ετών. Το να είσαι ηθοποιός στην Ισπανία των ’60s και ’70s ήταν χειρότερο από το να είσαι πόρνη», θυμάται. «Η μητέρα μου πάλεψε σκληρά για την αξιοπρέπειά της και τη λατρεύω για τη θυσία της και τη δύναμή της».
Ο πατέρας του ήταν μια «απουσία» που κακοποιούσε τη μητέρα του, κάτι που ο Χαβιέ έχει πλέον συγχωρήσει, κατανοώντας τη μοναξιά που επέβαλε στον εαυτό του ο πατέρας του μέσα από την επιβολή της ισχύος του.
Όταν η συζήτηση έρχεται στη σύζυγό του, Πενέλοπε Κρουζ, ο Μπαρδέμ γίνεται ιδιαίτερα εκδηλωτικός. Παρόλο που στο σπίτι προσπαθούν να διαχωρίζουν τη μυθοπλασία από την πραγματικότητα —«δεν έχουμε πόστερ ή φωτογραφίες που να μας θυμίζουν τη δουλειά μας»— η πρόσφατη συνεργασία τους στην ταινία Bunker τους ανάγκασε να κοιταχτούν ξανά στα μάτια.
«Είναι μια γυναίκα για την οποία νιώθω τόσο ευλογημένος που βρεθήκαμε στον ίδιο χρόνο, στο ίδιο μέρος», εξομολογείται. «Είναι εκπληκτική, όμορφη, καλός άνθρωπος… και επιπλέον, είναι γ@μημ3ν@ όμορφη! Όταν τη βλέπω σε περιοδικά αναρωτιέμαι: “Αυτή είναι η γυναίκα μου; Χριστέ μου, είναι!”».
Ο Μπαρδέμ είναι πολιτικοποιημένος. Μιλώντας για το Dune, ο Μπαρδέμ βλέπει την ταινία ως μια ισχυρή πολιτική δήλωση. Ο χαρακτήρας του, ο Στίλγκαρ, αντιπροσωπεύει την επικίνδυνη πλευρά της πίστης.
«Η θρησκεία είναι ένα πολύ επικίνδυνο όπλο χειραγώγησης και ένα εργαλείο για να δικαιολογήσεις την πιο φρικτή βία. Το βλέπουμε στον Στίλγκαρ — γιατί στο τρίτο μέρος, θα δείτε τις συνέπειες αυτού».
Τέλος, ο Μπαρδέμ εκφράζει την ανησυχία του για την απώλεια της προσοχής στη νέα γενιά λόγω των κινητών τηλεφώνων.
Στα παιδιά του, 15 και 12 ετών, προσπαθεί να διδάξει την αξία της πλήξης και του διαλογισμού.
«Πρέπει να καταλάβουν τη σημασία του να βαριέσαι, του να κάθεσαι και να κοιτάς το ταβάνι. Εκεί γεννιέται η δημιουργικότητα. Χρειάζεται θάρρος στις μέρες μας για να καθίσεις και να απολαύσεις κάτι γι’ αυτό που είναι, χωρίς να σκέφτεσαι ότι χάνεις κάτι άλλο» λέει για το σύνδρομο FOMO ο πολυβραβευμένος (Όσκαρ, Κάννερ, Βενετία, Γκόγια) Μπαρδέμ.
Το Art Project Space παρουσιάζει την Πέμπτη 7 Μαΐου τη συλλεκτική έκδοση Πειρατές, με πρωτότυπα χαρακτικά του Νίκου Κυριακόπουλου. Εκεί όπου η τέχνη είναι τρόπος ζωής
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Τετάρτη 06.05.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/05/pexels-kathrinepnw-12506594-1-315x220.jpg)
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442