Ξεσπάθωσαν τα στελέχη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ κατά της αποφυλάκισης του καταδικασμένου για την υπόθεση Energa-Hellas Power Αριστείδη Φλώρου, σε μια σπάνια σύμπνοια με την αντιπολίτευση που επίσης διαμαρτύρεται και μάλιστα με τον πιο έντονο τρόπο.

Και δικαιολογημένα ξεσπαθώνουν όλοι, μια που εδώ έχουμε μια προκλητική μεθόδευση, όπου είναι σχεδόν προφανές ότι ένας επιχειρηματίας καταδικασμένος επειδή καταχράστηκε τα «χαράτσια» που πλήρωναν οι πολίτες, κατάφερε με τη δύναμη του πλούτου που συσσώρευσε να εξασφαλίσει μια «γνωμάτευση» που υποχρέωσε το αρμόδιο δικαστικό συμβούλιο να τον αποφυλακίσει, στο όνομα του υποτιθέμενου υψηλού ποσοστού αναπηρίας του.

Εδώ σπεύδω να πω ότι δεν έχω κανένα πρόβλημα με το «Νόμο Παρασκευόπουλου».

Σωστή ήταν η εναρμόνιση με τη διεθνή πρακτική που λέει ότι αυτοί που έχουν βαριά αναπηρία δεν μπορούν να είναι στη φυλακή.

Οι πολεμικές στην ουσία του νόμου αυτού είναι άδικες και συνήθως έρχονται από μια συντηρητική και αυταρχική κατεύθυνση.

Εγώ έχω πρόβλημα με μια κυβέρνηση που δεν αναλαμβάνει την ευθύνη της ορθής εφαρμογής ενός τέτοιου νόμου.

Που δεν φροντίζει ώστε τα ευεργετήματα να τα χρησιμοποιούν αυτοί που πραγματικά το δικαιούνται και να μην τα χρησιμοποιούνται αυτοί που δεν πρέπει.

Γιατί δεν μπορώ να βλέπω τον Κοντονή να διαμαρτύρεται, τον Πολάκη να καταγγέλλει και την Αχτσιόγλου να παίρνει πρωτοβουλίες κατόπιν εορτής, σε κάτι που ήταν αρμοδιότητά τους να το έχουν εξασφαλίσει από πριν.

Γιατί όταν φέρνεις μια καινοτομία στο δίκαιο, που μπορεί να κάνει πιο ανθρώπινες τις συνθήκες κράτησης, αλλά μπορεί και να δώσει τη δυνατότητα σε λαμόγια με χρήμα και διασυνδέσεις να την εκμεταλλευτούν, τότε είσαι πολύ προσεκτικός.

Ελέγχεις τους μηχανισμούς που θα χειριστούν τέτοιες υποθέσεις.

Τσεκάρεις τις διαδικασίες.

Εξασφαλίζεις ότι δεν θα υπάρχει εμπόριο με «μαϊμού» γνωματεύσεις.

Είσαι προσεκτικός με τα πρόσωπα που στελεχώνουν τις αρμόδιες επιτροπές και είσαι αυστηρός προκαταβολικά σε σχέση με το ότι δεν θα ανεχτείς χαριστικές αποφάσεις.

Βάζεις δικλείδες ασφαλείας και για να μη μείνει κενό γράμμα η ρύθμιση και για να μην το χρησιμοποιήσουν τύποι σαν το Φλώρο.

Και εδώ κάπου πρέπει να σταματήσει το δούλεμα.

Είναι σαφές ότι η κυβέρνηση (όπως και κάθε κυβέρνηση) «παρακολουθεί» τη δικαιοσύνη, με τυπικούς και άτυπους τρόπους.

Ιδίως όταν μιλάμε για σημαντικές υποθέσεις.

Αδυνατώ να καταλάβω γιατί ο Σταύρος Κοντονής που ξενυχτούσε μαζί με τον Πάνο Καμμένο για να δώσει επιτέλους ένας ισοβίτης τη «σωστή κατάθεση» εναντίον του Μαρινάκη, δεν είχε το ίδιο ενδιαφέρον για έναν τύπο, που όχι μόνο έφαγε τα λεφτά του κοσμάκη αλλά έχει και πρωτόδικη καταδίκη επειδή παρήγγειλε «συμβόλαιο θανάτου» για τον αντίδικό του δικηγόρο, σε μια υπόθεση όπου οι καταδικασμένοι ως φυσικοί αυτουργοί της απόπειρας δολοφονίας του δικηγόρου, φέρονται ως ηθικοί αυτουργοί της δολοφονίας του Μιχάλη Ζαφειρόπουλου!

Δηλαδή, μια τέτοια υπόθεση δεν είναι «ειδικού ενδιαφέροντος»;

Δεν αναφέρομαι σε παρεμβάσεις αλλά στο θεσμικά ενδεδειγμένο ενδιαφέρον και τον εύλογο έλεγχο ότι τηρούνται οι διαδικασίες.

Ή μήπως το ενδιαφέρον για τη δικαιοσύνη περιορίζεται μόνο στο να βγάζει τις σωστές παραπομπές εναντίον επιχειρηματιών που δεν συμπαθούμε, έστω και χωρίς στοιχεία, αλλά δεν αφορά το τι θα γίνει με περιπτώσεις τύπου Φλώρου, ακόμη και εάν απειλούν να υπονομεύσουν μια προοδευτική νομική μεταρρύθμιση.

Γιατί υποτίθεται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ανθρώπους που χρόνια τώρα γνώριζαν την κατάσταση στις φυλακές, γνώριζε το πρόβλημα με τους ανθρώπους που έχουν σοβαρά προβλήματα υγείας και δεν μπορούν να είναι έγκλειστοι, όπως και γνώριζε ότι από παλιά γίνεται πραγματικό εμπόριο με τις γνωματεύσεις που είναι χρήσιμες και μπορούν να εξασφαλίσουν αποφυλάκιση.

Όλα αυτά δείχνουν ένα πράγμα: μια κυβέρνηση με βαθιά εργαλειακή αντίληψη για τους θεσμούς.

Όποτε τη βολεύουν τους επικαλείται και τους χρησιμοποιεί.

Όποτε τη βολεύει τους καταγγέλλει, ακόμη και εάν είναι σαν να κάνει αντιπολίτευση στον εαυτό της.

Με μόνο κριτήριο απλώς να παραμένει στον επικοινωνιακό αφρό, χωρίς να αναλαμβάνει καμία πραγματική πολιτική δέσμευση.

Γράψτε το σχόλιο σας