Μαμά τελικά δεν θα δω εφιάλτες αλλά όνειρα για την εθνική!
Χθες, έζησα μία πραγματική μάχη του καλού με το κακό! Τον πιο κρίσιμο αγώνα της εθνικής στα προκριματικά αποφάσισα να τον κάνω δώρο στον γιο μου. Να μην πάω για δουλειά αλλά για διασκέδαση! Λίγες ώρες αφότου πανηγύρισα σαν τρελή μαζί του και με τους φίλους του τη νίκη πρόκριση, έχω ακόμα μέσα όμως στα μυαλό μου τα βουρκωμένα μάτια του, «θέλω να πάμε σπίτι»!
Χθες, έζησα μία πραγματική μάχη του καλού με το κακό!
Τον πιο κρίσιμο αγώνα της εθνικής στα προκριματικά αποφάσισα να τον κάνω δώρο στον γιο μου. Να μην πάω για δουλειά αλλά για διασκέδαση! Λίγες ώρες αφότου πανηγύρισα σαν τρελή μαζί του και με τους φίλους του τη νίκη πρόκριση, έχω ακόμα μέσα όμως στα μυαλό μου τα βουρκωμένα μάτια του, «θέλω να πάμε σπίτι»!
Η θύρα μας ήταν η 29. Από τις προηγούμενες ημέρες με απασχολούσε η ύπαρξη των 800 Κροατών στη διπλανή θύρα και πάντα είχα δεύτερες σκέψεις, όμως έλεγα «εθνική ομάδα είναι, δεν μπορεί να γίνει κάτι».
Και όμως έχω πάει τόσες φορές σε γήπεδο, έχω γράψει για τόσα επεισόδια, όταν όμως το ζεις μέσα από τα μάτια ενός παιδιού είναι όλα πολύ διαφορετικά.
Ευτυχώς που ήμουν λοιπόν κάπως προετοιμασμένη και μόλις είδα την είσοδο των χαμογελαστών κουκουλοφόρων τρέξαμε και φύγαμε. Αλήθεια δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτόν με την χακί κουκούλα, που μπήκε από την θύρα λες και πήγαινε βόλτα στο λιμάνι λίγο πιο κάτω και αυτόν με τα ανέκφραστα μάτια με το μαύρο κράνος. Λίγο νωρίτερα εμάς δεν μας επέτρεψαν να πάρουμε τα μπουκαλάκια νερό για τα παιδιά.
Παρ’ ότι λοιπόν η αντίδρασή μας ήταν άμεση, δεν προλάβαμε. Τα παιδιά είδαν την μολότοφ να εκτοξεύεται, άκουσαν τους δυνατούς ήχους, και τα λοιπά αντικείμενα. Το κακό είχε γίνει. Και ευτυχώς για τον δικό μου γιο τον έχω ξαναπάει, έχει δει ανάλογα γεγονότα από την τηλεόραση, όμως για τον 7χρονο φίλου που ήταν η πρώτη φορά;
Αναγκαστικά παρακολουθήσαμε τον υπόλοιπο αγώνα από τον φυσικό μου χώρο. Τα δημοσιογραφικά θεωρεία. Όταν ο Σαμαράς έβαλε το γκολ, τα χαμόγελα επέστρεψαν. Μου άφησε το χέρι, φώναζε «Ελλάς ολέ ολέ» και μου είπε. «Τελικά καλά κάναμε και μείναμε. Δεν θα δω το βράδυ εφιάλτες αλλά όνειρα»!
Και αναρωτιέμαι μέσα σε όλα αυτά που περνάμε, δεν αξίζουμε έστω λίγες ώρες ξενοιασιάς. Ούτε αυτό δεν μπορούμε να έχουμε…
Κατέληξα στο ότι μπορούμε! Αρκεί να το πιστεύουμε και να απομονώνουμε όλα, όλους και ότι θέλει το αντίθετο!
Κύριε Σάντος τελικά το βράδυ της Παρασκευής ήταν ωραίο!!!!
Μπορεί τα New Year's resolutions να μοιάζουν λίγο αστεία, αλλά αν είναι να μπούμε σε αυτό το «παιχνίδι» ας το κάνουμε σωστά. Τα μυστικά για να πετύχουμε τους στόχους μας.