Ο Φίλιππος Τσίτος σκηνοθετεί τους γεμάτους προκαταλήψεις ήρωές του, μ’ ένα μίγμα κριτικής ματιάς και κατανόησης, ελαφρότητας και απελπισίας. Αξιοσημείωτες οι ερμηνείες των ηθοποιών και του απαράμιλλου Αντώνη Καφετζόπουλου. Η ταινία κέρδισε τρία βραβεία στο Φεστιβάλ του Λοκάρνο (Ανδρικής Ερμηνείας, Οικουμενικό Βραβείο και Βραβείο Νεότητας), ενθουσίασε το κοινό και απέσπασε διθυραμβικές κριτικές απ’ το διεθνή […]
Ο Φίλιππος Τσίτος σκηνοθετεί τους γεμάτους προκαταλήψεις ήρωές του, μ’ ένα μίγμα κριτικής ματιάς και κατανόησης, ελαφρότητας και απελπισίας. Αξιοσημείωτες οι ερμηνείες των ηθοποιών και του απαράμιλλου Αντώνη Καφετζόπουλου. Η ταινία κέρδισε τρία βραβεία στο Φεστιβάλ του Λοκάρνο (Ανδρικής Ερμηνείας, Οικουμενικό Βραβείο και Βραβείο Νεότητας), ενθουσίασε το κοινό και απέσπασε διθυραμβικές κριτικές απ’ το διεθνή Τύπο.
Κάθε πρωί, ο Σταύρος σηκώνει τα μεταλλικά στόρια του ψιλικατζίδικου, κρεμάει τις αθλητικές εφημερίδες και τακτοποιεί τις καρέκλες όπου θα κάτσουν με τους φίλους του όλη τη μέρα. Απέναντι, στο πεζοδρόμιο, ο σκύλος ενός απ’ αυτούς, ο Πατριώτης, γαυγίζει σ’ όποιον Αλβανό περνάει, πράγμα που τους κάνει ιδιαίτερα υπερήφανους. Μέσα στο ψιλικατζίδικο, η μητέρα του Σταύρου, στα πρόθυρα του Αλτσχάιμερ, λαγοκοιμάται στην πολυθρόνα της. Αυτή η ρουτίνα ταρακουνιέται ξαφνικά τη μέρα που η γηραιά κυρία πέφτει στην αγκαλιά ενός Αλβανού εργάτη αποκαλώντας τον “Γιέ μου”, στα αλβανικά! Καμιά φορά, το ν’ αντιμετωπίζεις ένα σοβαρό θέμα με χιούμορ και ειρωνεία αποδεικνύεται ιδιαίτερα αποτελεσματικό.
Καθώς βρισκόμαστε μια ανάσα από το Πάσχα, δεν προκαλεί καμία εντύπωση ότι μόνο δύο νέες ταινίες έκαναν την εμφάνισή τους στις σκοτεινές αίθουσες αυτή την εβδομάδα