Ταινία πλούσια σε διάρκεια και σε παράθεση στοιχείων και οπτικοακουστικού υλικού, αφιερωμένη στο συγκρότημα που δημιούργησε μερικά από τα καλύτερα τραγούδια της δεκαετίας του ’60 και του ’70, ψυχαγώγησε τις μάζες με την παράφορη έκλυση ενέργειας των συναυλιών του, έγινε διάσημο καταστρέφοντας επί σκηνής μουσικά όργανα και μας γνώρισε τη «rock όπερα»: Ο λόγος για […]
Ταινία πλούσια σε διάρκεια και σε παράθεση στοιχείων και οπτικοακουστικού υλικού, αφιερωμένη στο συγκρότημα που δημιούργησε μερικά από τα καλύτερα τραγούδια της δεκαετίας του ’60 και του ’70, ψυχαγώγησε τις μάζες με την παράφορη έκλυση ενέργειας των συναυλιών του, έγινε διάσημο καταστρέφοντας επί σκηνής μουσικά όργανα και μας γνώρισε τη «rock όπερα»: Ο λόγος για τους The Who. Σε σχέση με παλαιότερες παραγωγές σχετικά με το συγκρότημα, όπως οι «The Kids Are Alright» και «30 Years Of Maximum R&B», το «Amazing Journey» ξεχωρίζει γιατί έχει κυρίως το χαρακτήρα ντοκιμαντέρ, με συνεντεύξεις, ανάλυση της εποχής, των προσώπων και των γεγονότων και με πληθώρα σπάνιων βιντεοσκοπήσεων, τη στιγμή που τα προηγούμενα αφιερώματα εστίαζαν κυρίως στην καταγραφή συναυλιών. Τη σκηνοθεσία συνυπογράφει ο Murray Lerner (δικές του δουλειές είναι επίσης τα «The Other Side of the Mirror: Bob Dylan at the Newport Folk Festival» και «Message to Love: The Isle of Wight Festival»), δημιουργώντας ένα γρήγορο φιλμ με διαρκείς εναλλαγές και καταιγισμό πληροφοριών. Για τα έργα και τις ημέρες των Who μιλούν τα δύο εν ζωή μέλη, Pete Townshend (κιθάρα/φωνητικά) και Roger Daltrey (φωνητικά). Οι εκλιπόντες John Entwistle (μπάσο) και Keith Moon (τύμπανα) εμφανίζονται σε υλικό αρχείου, το ίδιο και οι μάνατζερ Chris Stamp (ο παλιός) και Bill Curbishley (ο νέος), συγγενικά πρόσωπα των μελών, καθώς και διάσημοι καλλιτέχνες-οπαδοί του γκρουπ, όπως ο Edge των U2, ο Noel Gallagher των Oasis, ο Sting και ο Eddie Vedder των Pearl Jam. Η εικόνα (αναμορφική) και ο ήχος (5.1) σε γενικές γραμμές ικανοποιούν, με κάποιες παραχωρήσεις που εξυπακούονται λόγω της παλαιότητας μεγάλου τμήματος του υλικού. Ας σταθούμε όμως σε κάποια από τα ορόσημα της ιστορίας των Who, στα οποία εστιάζει η φιλμική διήγηση: Ο Daltrey παραδέχεται ότι, μιμούμενος τους Αμερικανούς μπλουζίστες, στα πρώτα του βήματα ως τραγουδιστής ακουγόταν σαν… πενηντάρης μαύρος. Σε μια από τις πρώτες συναυλίες ο Townshend έσπασε κατά λάθος την κιθάρα του χτυπώντας τη στο χαμηλό ταβάνι ενός κλαμπ. Θύμωσε και την έκανε κομμάτια. Το γεγονός ενθουσίασε το ακροατήριο, με αποτέλεσμα οι Who να υιοθετήσουν έκτοτε τις εκρήξεις επιθετικότητας και τις συνακόλουθες καταστροφές ως αναπόσπαστο κομμάτι της σκηνικής τους παρουσίας (προς μεγάλη τέρψη του κοινού αλλά και οδηγώντας -τα πρώτα χρόνια- το γκρουπ στα πρόθυρα της οικονομικής καταστροφής). Γίνεται αναφορά -έστω και επιδερμική- στις κατηγορίες για εμπλοκή, πριν από λίγα χρόνια, του Townshend σε κύκλωμα παιδικής πορνογραφίας (τελικά αθωώθηκε). Τέλος γίνεται λόγος για τις μαύρες σελίδες στην ιστορία τους: τους θανάτους του Keith Moon στις 7 Σεπτεμβρίου του 1978 (αποτέλεσμα μιας ζωής σε ακραία υπερβολή) και του John Entwistle τον Ιούνιο του 2002 στο ξενοδοχείο Hard Rock του Λας Βέγκας (ενώ οι Who ετοιμάζονταν να ξεκινήσουν μια νέα περιοδεία στη Βόρεια Αμερική), καθώς και το δυστύχημα που έγινε στο Riverfront Colliseum του Σινσινάτι στις 3 Δεκεμβρίου του 1979, όπου έντεκα άτομα έχασαν τη ζωή τους από ασφυξία λόγω του συνωστισμού. Εκτός από το δίωρης διάρκειας φιλμ η κυκλοφορία περιλαμβάνει ένα ακόμη DVD με σπάνιο υλικό, ξεχωριστά αφιερώματα σε κάθε μέλος του γκρουπ, καθώς και μαγνητοσκοπήσεις από ηχογραφήσεις στο στούντιο.
Η Σονάτα του Σεληνόφωτος, ο σκηνικός μονόλογος του μεγάλου ποιητή Γιάννη Ρίτσου, θα παρουσιαστεί για μία μοναδική βραδιά τη Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου στο θέατρο Ολύμπια «Μαρία Κάλλας».
Στις 30 και 31 Ιανουαρίου, στο Ολύμπια θα πραγματοποιηθεί η συναυλία «Δύο Επέτειοι, Μία Σκηνή» - αφορμή τη συμπλήρωση 30 δημιουργικών χρόνων του συνθέτη Κώστα Λειβαδά και για τα 40 χρόνια της Ορχήστρας Νυκτών Εγχόρδων «Θανάσης Τσιπινάκης» του Δήμου Πατρέων.