Η τσιμεντοποίηση και η καταστροφή του Καρνάγιου της Καρύστου

«Καρνάγιο Καρύστου = τέλος. Μόλος παλιός, μικρός και πέτρινος επίσης πάπαλα. Παραλία δυτικήυπό συζήτηση. Τσιμέντοέγιναν. Ξυπνάτε!!!
Η αυθαιρεσία και η διαπλοκή δεν έχουν αρχή, τέλος και όρια στην Κάρυστο. Όσοι γεννήθηκαν, μεγάλωσαν ή επισκέφθηκαν την Κάρυστο θα έχουν να θυμούνται μεταξύ άλλων το Καρνάγιο της. Εκεί μπορούσε να θαυμάσει κανείς το χτίσιμο, τη συντήρηση, το καλαφάτισμα των σκαριών κάθε είδους και μεγέθους από κάθε τόπο του Αιγαίου Πελάγους. Δρόμωνες, καϊκια, παπαδιές, βάρκες, άκατοι, εσωλέμβιοι, εξωλέμβιοι, στην πλειοψηφία τους ξύλινα ήταν το καμάρι της παραλιακής βόλτας τόσο τη μέρα όσο και το βράδυ.

Το σκεπτικό της όλης ενέργειας μαγειρευόταν ποικιλοτρόπως περίπου μια δεκαετία ανεξάρτητα από τις εναλλαγές της μιας ή της άλλης παράταξης στη Δημοτική αρχή. Πανάκεια στο σκεπτικό η… οικονομική-τουριστική ανάπτυξη της πόλης, η οποία εν καιρώ διακοπών 10πλασιάζει τον πληθυσμό της!

Η απόφαση της Νομαρχίας για προέκταση του υπάρχοντος λιμανιού δημοσιεύθηκε το 2005. Και το κόστος €2.700.000. Ως εκεί καλά. Κατασκευή μαρίνας δεν είδα στην απόφαση αλλά και πάλι οκ, να δούμε παρακάτω τι γίνεται. Κατά τα άλλα λοιπόν, καμία πρόβλεψη για τον αφανισμό της φυσικής γραμμής του αιγιαλού, την τσιμεντοποίηση, τη διάλυση του παραδοσιακού Καρνάγιου, το γκρέμισμα του παλιού πέτρινου μόλου (η διαπλάτυνση του θα είναι 9 μέτρα παρακαλώ, όπου –δεν κατάλαβα- τι θα περιδιαβαίνει σε τέτοιο τεράστιο πλάτος; Ως επίσης, δεν είδα καμιά μελέτη για τη διαχείριση των λυμάτων των επιβαινόντων στα σκάφη της, στα καύσιμα, στα βιομηχανικά λύματα (εργαλεία, λάδια, ανταλλακτικά, αστικά σκουπίδια κλπ), που θα παράγονται και θα αθροίζονται στην μελλοντική μαρίνα.

Η αρχική μελέτη –προ δεκαπενταετίας- για την κατασκευή μαρίνας είχε ορίσει ως τόπο της την περιοχή μπροστά από το Μπούρτζι, δηλαδή αντιδιαμετρικά από το σημερινό σημείο. Ας σημειώσουμε εδώ πως η περιοχή μπροστά από το Μπούρτζι – ειδυλλιακή κατά τα άλλα- έχει μολυνθεί εδώ και δεκαετίες από τα λύματα του νοσοκομείου Καρύστου και άλλα αστικά που κατέληγαν απευθείας εκεί. Ο τόπος εκείνος είτε δεν πληρούσε προϋποθέσειςγια τα σκάφη αναψυχής, είτε απαιτούσε κατασκευή λιμενοβραχίονα, πάντως απερρίφθη.

Στο ζήτημα κατασκευής της μαρίνας πάνω-κάτω οι πολίτες της Καρύστου ήσαν θετικοί. Κι ο γράφων επίσης. Κάτω από προϋποθέσεις φυσικά, οι οποίες εστιάζονται κυρίως στη διατήρηση του φυσικού κάλλους και την ελάχιστη περιβαλλοντική επιβάρυνση. Λέξεις και γράμματα ψιλά στη σύγχρονη ελληνική και μάλιστα Καρυστινή κοινωνία.

Αντί μιας δημόσιας συζήτησης και προβληματισμού, επελέγη η «διαταγαί – άνωθεν» οδός η οποία αποδεικνύεται -αν και πλαγία- ευθύτερη για τα προσωπικά συμφέροντα. Το φίδι έβγαλε από την τρύπα η Νομαρχία. Κι από εκεί οι ευθύνες και οι φορείς τους δύσκολα αναγνωρίζονται στον ορίζοντα: Περιφέρεια, Υπουργείο, Διαχειριστική Αρχή Γ» ΚΠΣ, άϊντε τρέχα γύρευε… Μια ζωή στην Ελλάδα και στην Κάρυστο λοιπόν, κάποιος άλλος φταίει, όχι εμείς, όχι ο ντόπιος, μα ο άλλος μακριά, πολύ μακριά, στη Χαλκίδα, στην Αθήνα… 2-3 ώρες δηλαδή, μην τρελαθούμε. Και δως του και κρατάει η κολόνια χρόνια, η Κάρυστος κρύβεται πίσω από το δάχτυλο της… παραμεθορίου!!! Πλησιέστερη στην Αθήνα κι από την… Κόρινθο για να μην πω από την Κηφισιά καμιά φορά. Έλεος πια, φτάνει η υποκρισία πατριώτες και συντοπίτες.

Στην Κάρυστο σήμερα ελάχιστοι φαίνεται να εναντιώνονται στην καταστροφή του Καρνάγιου. Το Καρνάγιο υπάρχει δε ως σύγχρονη επιχείρηση από τη δεκαετία του «30, αλλά κατά παράδοση είναι εκεί αιώνες. Για την απόλυτη τσιμεντοποίηση του λιμανιού τσιμουδιά επίσης. Ελάχιστοι αντιδρούν στην καταστροφή ουσιαστικά μεγάλου μέρους της δυτικής παραλίας – πλαζ που παραδοσιακά φιλοξενεί τις Καρυστινές και μη οικογένειες. Ελάχιστοι εναντιώνονται στην κατά βούληση αφαίρεση της άμμου από τον αιγιαλό και από το λιμάνι και την επέκτασή του με άγνωστη κατεύθυνση (έμαθα πως ένα μέρος ρίπτεται στη Ριγιά –το μοναδικό ποταμάκι της περιοχής, με υδροβιότοπο κλπ- με άγνωστες συνέπειες) και παράνομη –ίσως- διαχείριση. Κανένας στην Κάρυστο δεν μιλά ποτέ για το ποιος φταίει. Ούτε για το τι θα ήθελε πραγματικά. Είναι αλήθεια πως ο τόπος μας είναι μικρός και στενές οι σχέσεις μεταξύ μας, συγγενικές. Αν μιλήσεις, αν θίξεις, βάλλεις ουσιαστικά το σπίτι και τις ρίζες σου. Κατανοητό. Αλλά η ανευθυνότητα έως πότε θα βασιλεύει ακριβώς;

Ποιος τρίβει τα χέρια του;
•Οι εταιρείες που εγκαθιστούν ανεμογεννήτριες. Στο όνομα του περιβάλλοντος!!! Αλλά… Πώς αλλιώς θα έφερναν τα τεράστια εξαρτήματα εάν δεν υπήρχε λιμενική υποδομή; Για παράδειγμα, μήπως σε έναν μόλο πλάτους 9μ.;
•Οι έμποροι της Καρύστου. Σου λέει: περισσότερα κότερα, περισσότεροι τουρίστες, περισσότερα λεφτά…. Τι με νοιάζει η ρύπανση, τι με νοιάζει η καταστροφή ενός ακόμη παραδοσιακού σημείου; Έχουμε κάμποσα (είναι όλα σχεδόν θαμμένα πια, εκτός απ το Μπούρτζι και το Κάστρο… το δεύτερο ήδη άρχισε ήδη να περιστοιχίζεται από … οικοδομές…
Η αλήθεια είναι πως κατ» ουσίαν ο έλληνας δεν έχει από πού να αρχίσει και που να τελειώσει με την πολιτιστική του κληρονομιά. Την πετσοκόβει λοιπόν ως σαλαμάκι αέρος με λόγια κι επιχειρήματα ανάλογα γιατί τον κουράζει η διαδικασία της σκέψης…

Στο μεταξύ το Καρνάγιο δεν υπάρχει πια. Το πάτησε ο εκσυγχρονισμός, η μαρινοποίηση και ετοιμάζεται να φορέσει ως φράκο το σάβανό του: μια τσιμεντένια νεοελληνική αμφίεση, ένα ανθεκτικότατο παντός καιρού θωράκισμα. Κάτω από τα πέλματα των σκαφούχων και παραθεριστών νέας γενιάς, πολύ βαθιά η θάλασσα θα έχει σταματήσει να αναπνέει. Τα σκαριά –φαντάσματα- θα έχουν σωπάσει για πάντα το τρίξιμό τους τις μέρες και νύχτες του αλύπητου βοριά.

Ο καιρός αλλάζει, μαζί και οι ανθρώπινες αύρες και συμπεριφορές. Κι εγώ ένας από τους τελευταίους μιας γενιάς-κρίκου ανάμεσα στο απόλυτο πριν και στο τελείως μετά.
Δεν αντέχω πια να αισθάνομαι την πατρίδα μου πως πεθαίνει παντού…»
Γιώργος Κωνσταντίνος Ι. Κούκιος, Υπεύθυνος Ηλεκτρονικής Πληροφόρησης,
Αντιπροσωπεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Ελλάδα