Εάν έπρεπε να βρούμε ένα στίγμα για το δίσκο, θα το αναζητούσαμε κάπου ανάμεσα στον Ζακ Στεφάνου και τον Μιχάλη Χατζηγιάννη. Η πρώτη προσωπική δουλειά ενός από τα ιδρυτικά μέλη του σχήματος Μάσκες έχει παιχνίδι, έχει φως, έχει και την απαραίτητη ενέργεια. Απουσιάζουν ωστόσο τα στοιχεία που θα έκαναν το άλμπουμ να λάμπει: η άποψη […]
Εάν έπρεπε να βρούμε ένα στίγμα για το δίσκο, θα το αναζητούσαμε κάπου ανάμεσα στον Ζακ Στεφάνου και τον Μιχάλη Χατζηγιάννη. Η πρώτη προσωπική δουλειά ενός από τα ιδρυτικά μέλη του σχήματος Μάσκες έχει παιχνίδι, έχει φως, έχει και την απαραίτητη ενέργεια. Απουσιάζουν ωστόσο τα στοιχεία που θα έκαναν το άλμπουμ να λάμπει: η άποψη (ως προς τα θέματα και ως προς την ενορχήστρωση), η προσωπικότητα στα τραγούδια και προπάντων ένας στίχος που να μην ανακυκλώνει κοινοτοπίες.
Καθώς βρισκόμαστε μια ανάσα από το Πάσχα, δεν προκαλεί καμία εντύπωση ότι μόνο δύο νέες ταινίες έκαναν την εμφάνισή τους στις σκοτεινές αίθουσες αυτή την εβδομάδα