«Hurry hard, our days are numbered» σημειώνουν οι Constantines, παραδίδοντας ένα (βιαστικό;) τρίτο άλμπουμ αφιερωμένο στους κεραυνούς των μαχών της αγάπης και του πόθου. Στο πολύ καλό «Working Full-Time» τραγουδούν, μάλιστα, ότι «we are not what we once were», αντιγράφοντας -τυχαία;- το στίχο του Οδυσσέα Ελύτη, ενώ θεωρούν ότι οι μόνες αλήθειες που αξίζει να […]
«Hurry hard, our days are numbered» σημειώνουν οι Constantines, παραδίδοντας ένα (βιαστικό;) τρίτο άλμπουμ αφιερωμένο στους κεραυνούς των μαχών της αγάπης και του πόθου. Στο πολύ καλό «Working Full-Time» τραγουδούν, μάλιστα, ότι «we are not what we once were», αντιγράφοντας -τυχαία;- το στίχο του Οδυσσέα Ελύτη, ενώ θεωρούν ότι οι μόνες αλήθειες που αξίζει να ειπωθούν είναι εκείνες που λέγονται από τους εραστές. Η πενταμελής μπάντα από το Τορόντο αποφάσισε να ντύσει τις rock ευαισθησίες της με soul και punk στοιχεία, γράφοντας δέκα αξιοπρεπή τραγούδια, που μένει να αποδειχθεί κατά πόσο θα αντέξουν στο χρόνο. Όσο και αν έχει απομακρυνθεί από το ντεμπούτο «Shine A Light» (2002) και παρά τη συνεισφορά του Fat Bobby Matador (των Oneida) στον ήχο, το αποτέλεσμα σε ικανοποιεί μεν, αλλά δεν σε κερδίζει. Οι ομοιότητες με τους Fugazi και τους συμπατριώτες τους Tragically Hip είναι εμφανείς, ενώ τα φωνητικά παραμένουν αδύνατο σημείο, παρά τη συγγένειά τους με εκείνα του Peter Gabriel.