Ο Graham Coxon έχει ξοδέψει πολύ χρόνο δίνοντας συνεντεύξεις για να μας πείσει ότι η Αγάπη που Ταξιδεύει σε Παράνομες Ταχύτητες εντάσσεται στα ερωτικά άλμπουμ. Προσωπικά δεν πείθομαι με τίποτε, αν και δεν είναι δυνατόν να βρίσκομαι στο μυαλό του βραβευμένου πέρυσι ως best solo artist από το NME τραγουδοποιού. Δεν έχει όμως και τόση […]
Ο Graham Coxon έχει ξοδέψει πολύ χρόνο δίνοντας συνεντεύξεις για να μας πείσει ότι η Αγάπη που Ταξιδεύει σε Παράνομες Ταχύτητες εντάσσεται στα ερωτικά άλμπουμ. Προσωπικά δεν πείθομαι με τίποτε, αν και δεν είναι δυνατόν να βρίσκομαι στο μυαλό του βραβευμένου πέρυσι ως best solo artist από το NME τραγουδοποιού. Δεν έχει όμως και τόση σημασία η στιχουργική του καταξιωμένου πρώην κιθαρίστα των Blur, αλλά η ίδια η μουσική του. Στον έκτο προσωπικό δίσκο του το φλερτ με τις υπερατλαντικές και μη ρίζες του punk είναι εμφανές. Οι περισσότερες από τις δεκατρείς συνθέσεις ορίζονται από μουσικές ταλαντώσεις από τους Ramones έως τους Green Day, αλλά και από τους πρωτομάστορες Kinks μέχρι τους Jam. Υπάρχουν και τραγούδια όπως το «You Always Let Me Down», που κάνουν τον Iggy και τους Stooges να φουσκώνουν από υπερηφάνεια. Φυσικά, ευδιάκριτη είναι η αναφορά στην προηγούμενη μπάντα του, με κλασικότερο παράδειγμα το «Just A State Of Mind».