Αν σας άρεσε το «Alone At The Microphone» (2001), δεν υπάρχει περίπτωση να μην εκτιμήσετε το «Little Heart’s Ease», αφού και η τρίτη δουλειά του κουαρτέτου από το Τορόντο κινείται σε γνώριμα ευαίσθητα μονοπάτια. Οι Royal City αποδεικνύουν πως γνωρίζουν πολύ καλά τον τρόπο να δημιουργούν το χαρακτηριστικό τους lo-fi indie rock ήχο, αναμειγνύοντάς τον […]
Αν σας άρεσε το «Alone At The Microphone» (2001), δεν υπάρχει περίπτωση να μην εκτιμήσετε το «Little Heart’s Ease», αφού και η τρίτη δουλειά του κουαρτέτου από το Τορόντο κινείται σε γνώριμα ευαίσθητα μονοπάτια. Οι Royal City αποδεικνύουν πως γνωρίζουν πολύ καλά τον τρόπο να δημιουργούν το χαρακτηριστικό τους lo-fi indie rock ήχο, αναμειγνύοντάς τον με διόλου ευκαταφρόνητες folk πινελιές. Σημαντικό ρόλο διαδραματίζουν τα ήπια και καθαρά φωνητικά του Aaron Riches, που θυμίζουν αρκετά εκείνα του Damien Jurado, και κινούνται ευέλικτα ανάμεσα σε καθιερωμένους εκφραστικούς τρόπους του παρόντος και του παρελθόντος. Η μουσική των Palace και Smog μοιάζει να συναντά τους Bob Dylan και Neil Young, για να μας μιλήσει με άμεσο τρόπο, είτε έχουμε δίσκους από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 είτε όχι. Τα «My Body Is Numbered», «Bring My Father A Gift» και «Jerusalem» είναι τα καλύτερα τραγούδια του δίσκου, με μικρές διαφορές από τα υπόλοιπα.