Ένα οπτικοακουστικό αριστούργημα. Τριάντα χρόνια μετά το «Θίασο», ο Θόδωρος Αγγελόπουλος επανέρχεται στην παράθεση ιστορικών γεγονότων μέσα από ένα σχηματικό στόρι και κινηματογραφεί το πρώτο μέρος μιας τριλογίας που αναφέρεται στην πρόσφατη ιστορία της χώρας μας: Η Ελένη έρχεται στην Ελλάδα του 1919 μαζί με άλλους πρόσφυγες από την Οδησσό. Ακολουθεί το θετό αδερφό της […]
Ένα οπτικοακουστικό αριστούργημα. Τριάντα χρόνια μετά το «Θίασο», ο Θόδωρος Αγγελόπουλος επανέρχεται στην παράθεση ιστορικών γεγονότων μέσα από ένα σχηματικό στόρι και κινηματογραφεί το πρώτο μέρος μιας τριλογίας που αναφέρεται στην πρόσφατη ιστορία της χώρας μας: Η Ελένη έρχεται στην Ελλάδα του 1919 μαζί με άλλους πρόσφυγες από την Οδησσό. Ακολουθεί το θετό αδερφό της στη Θεσσαλονίκη και βιώνει τη δικτατορία του Μεταξά, τη γερμανική κατοχή και τις συνέπειες του εμφυλίου πολέμου που ξεσπά μετά την απελευθέρωση. Όλα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν το έργο του Έλληνα σκηνοθέτη δίνουν πάλι το «παρών». Μόνο που αυτή τη φορά υπάρχει μυθοπλασία, οι χαρακτήρες έχουν πιο ισχυρή παρουσία, οι συμβολισμοί και οι πολιτικές αναφορές περνούν σε δεύτερο πλάνο και τα γυρίσματα δεν είναι τόσο μακρόσυρτα. Από την άποψη αυτή πρόκειται για την πιο βατή και «εμπορική» ταινία του Αγγελόπουλου. Θα ήταν εντούτοις αφελές να πιστέψει κανείς ότι ο βραβευμένος δημιουργός φιλοτέχνησε κάτι διαφορετικό. Στο «Λιβάδι που Δακρύζει» όλα γίνονται (ξανά) για χάρη του κινηματογραφικού πλάνου. Σε μια τρίωρη εικαστική σύνθεση κορυφαίας αισθητικής ένα χωριό βυθίζεται σταδιακά για τις ανάγκες των γυρισμάτων. Βάρκες γλιστρούν στο ποτάμι με επιβάτες που κρατούν μαύρες σημαίες, δεκάδες λευκά σεντόνια ανεμίζουν με φόντο τη θάλασσα, τοπία και άνθρωποι αναδύονται μέσα από την ομίχλη, ενώ μια ομάδα μουσικών αντικαθιστά το μπουλούκι των ηθοποιών που πρωταγωνιστούσαν στο «Θίασο». Όλες αυτές οι εικόνες, τυλιγμένες στην υγρασία και στην υπέροχη μουσική της Καραΐνδρου, συνθέτουν τη δωδέκατη κατά σειρά ταινία του Αγγελόπουλου. Ένα φιλμ σαφώς εγκεφαλικό, σαφώς παλιομοδίτικο ως προς τους συμβολισμούς και τη χρήση των μύθων, σαφώς στιλιζαρισμένο και φτιαχτό σε επίπεδο συγκίνησης και συναισθημάτων, αλλά παράλληλα ένα κινηματογραφικό εγχείρημα απαράμιλλης ομορφιάς που κατά κάποιον τρόπο συνοψίζει μια μοναδική (και μοναχική;) πορεία τριάντα έξι χρόνων. Η ελληνική έκδοση διαθέτει αναμορφικό κάδρο σε 1,78:1, που αποτελεί προσαρμογή του αυθεντικού 1,66:1. Η ανάλυση, η φωτεινότητα και η απόδοση των χρωμάτων βρίσκονται σε πολύ καλά επίπεδα. Λείπει, ωστόσο, η στιλπνότητα στα πλάνα, δηλαδή η κρυστάλλινη αίσθηση που θα περίμενε κανείς από μια παραγωγή του 2004. Ο εξακάναλος ήχος αποδίδει ικανοποιητικά τον περιβάλλοντα χώρο (τα όργανα της ορχήστρας και τα εφέ ακούγονται με την κάθε τους λεπτομέρεια), χωρίς όμως να λύνει ορισμένα προβλήματα, μάλλον ηχοληψίας. Σε σκηνές που οι ηθοποιοί μιλούν χαμηλόφωνα ή ψιθυριστά, δεν καταλαβαίνεις τι λένε. Ένα τρέιλερ συνοδεύει το κυρίως πρόγραμμα, ενώ στη σειρά DVD με ταινίες του Θ.Αγγελόπουλου κυκλοφορούν ήδη ο «Θίασος» και το «Βλέμμα του Οδυσσέα».
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Παρασκευή 23.01.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/01/chinh-le-duc-W5q8uoqss3Q-unsplash-315x220.jpg)
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442