Μοιάζει με στοίχημα. Με αφετηρία ορισμένα ποιήματα της Μαρίας Πολυδούρη -ανάμεσά τους το πολύ γνωστό “Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες” που υπήρχε και στα “Τραγούδια για τους Μήνες”- η Κατερίνα Παπαδοπούλου σπουδάζει το βυζαντινό μέλος, εμπνέεται από την παράδοση της ανατολικής Μεσογείου και δημιουργεί ένα πολύ ιδιαίτερο άλμπουμ. Ένα δίσκο στον οποίο το Αιγαίο […]
Μοιάζει με στοίχημα. Με αφετηρία ορισμένα ποιήματα της Μαρίας Πολυδούρη -ανάμεσά τους το πολύ γνωστό “Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες” που υπήρχε και στα “Τραγούδια για τους Μήνες”- η Κατερίνα Παπαδοπούλου σπουδάζει το βυζαντινό μέλος, εμπνέεται από την παράδοση της ανατολικής Μεσογείου και δημιουργεί ένα πολύ ιδιαίτερο άλμπουμ. Ένα δίσκο στον οποίο το Αιγαίο και ο Πόντος συναντούν τις μουσικές της Τουρκίας, της Συρίας ή της Αιγύπτου. Μολονότι αφορά περισσότερο στους μυημένους παρά στο ευρύ κοινό, το σύνολο εκπέμπει μια γοητεία. Ο χαρακτηριστικός ήχος της Ανατολής ταιριάζει τόσο με το λόγο της Ελληνίδας ποιήτριας όσο και με τους όμορφους στίχους των υπόλοιπων τραγουδιών, ενώ η ορχήστρα, που αποτελείται κυρίως από Τούρκους μουσικούς, υλοποιεί το όραμα της συνθέτιδος κατά τον καλύτερο τρόπο. Τελικά, εάν επρόκειτο για στοίχημα, η Κ.Παπαδοπούλου το έχει κερδίσει σε όλα τα επίπεδα. Τραγουδούν ακόμα οι Πελαγία Νικολαΐδου, Κάτια Παπαδοπούλου, Στάθης Νικολαΐδης, Γιώργος Ξυλούρης.
Καθώς βρισκόμαστε μια ανάσα από το Πάσχα, δεν προκαλεί καμία εντύπωση ότι μόνο δύο νέες ταινίες έκαναν την εμφάνισή τους στις σκοτεινές αίθουσες αυτή την εβδομάδα