Exorcism of Emily Rose, The – Κριτική

«Δύο σε ένα» χαρακτηρίστηκε από πολλούς ο «Εξορκισμός της Έμιλι Ρόουζ». Όχι άδικα. Αρκετή ώρα μετά την έναρξη του φιλμ έχουμε την εντύπωση ότι παρακολουθούμε δικαστικό δράμα. Υπάρχει ένας κατηγορούμενος, η κατηγορούσα Αρχή αλλά και η υπεράσπιση. Ακούγονται οι καταθέσεις των μαρτύρων και οι αγορεύσεις των συνηγόρων, ενώ στην πορεία οι ένορκοι καλούνται να εκδώσουν ετυμηγορία. Ωστόσο, η αναπαράσταση των γεγονότων που οδήγησαν στο εδώλιο έναν ιερέα ανατρέπει σταδιακά την ατμόσφαιρα του έργου. Μέσα από τα λεγόμενα των ανθρώπων που καταθέτουν στη δίκη ξετυλίγεται η ανατριχιαστική ιστορία μιας 19χρονης. Μιας κοπέλας που η επιστήμη έκρινε επιληπτική και η εκκλησία δαιμονισμένη. Με την ανοχή των καθολικών στο θρήσκευμα γονιών της διέκοψε τη φαρμακευτική αγωγή και απόθεσε στη θρησκεία τις ελπίδες της για σωτηρία. Πέθανε έπειτα από τελετή εξορκισμού.
Η ταινία αρχίζει με τη σύλληψη και φυλάκιση του πατρός Μουρ, ιερέα της ενορίας των Ρόουζ. Κατηγορείται ότι προέτρεψε ένα άρρωστο άτομο να διακόψει τα φάρμακα που έπαιρνε, με αποτέλεσμα να οδηγηθεί σταδιακά στην ανορεξία, στην αδυναμία και στο θάνατο. Εκείνος υποστηρίζει ότι όσα συνέβησαν ήταν έργο του Σατανά.
Η περιπέτεια της Έμιλι ξεκίνησε από τότε που έγινε δεκτή σε κολέγιο και αναγκάστηκε να ζήσει μόνη της, μακριά από τη σιγουριά του σπιτιού της. Άρχισε να ξυπνά την ώρα που το ρολόι έδειχνε τρεις το πρωί. Έβλεπε φιγούρες δαιμόνων να σχηματίζονται στα τζάμια και τους ανθρώπους γύρω της να παίρνουν αλλόκοτη, τρομακτική μορφή. Έπειτα άρχισαν οι σπασμοί. Τέθηκε υπό ιατρική παρακολούθηση. Όμως, παρ’ όλο που έπαιρνε τα φάρμακά της, τα οράματα συνέχισαν να την κυνηγούν. Επέστρεψε στους δικούς της και ζήτησε τη βοήθεια της εκκλησίας. Ο πατέρας Μουρ προσφέρθηκε να τη στηρίξει. Ήταν κοντά της μέχρι το τέλος.
Με αφορμή την πραγματική ιστορία της Ανελιέζε Μίτσελ, μιας Γερμανίδας φοιτήτριας που οι θρησκόληπτοι γονείς της τη θεώρησαν δαιμονισμένη, ο σκηνοθέτης Σκοτ Ντέρικσον θέλησε να φτιάξει ένα λουστραρισμένο θρίλερ για το ευρύ κοινό, τηρώντας ίσες αποστάσεις από τις δυο αντιμαχόμενες πλευρές – επιστήμη και θρησκεία. Εν μέρει πέτυχε το στόχο του. Η «Έμιλι Ρόουζ» έχει ύφος, ατμόσφαιρα, πολύ καλές ερμηνείες και επιπλέον καταφέρνει να σε κάνει να αισθάνεσαι άβολα -ειδικά στις σκηνές των κρίσεων της ηρωίδας και του εξορκισμού-, χωρίς να καταφεύγει σε φτηνά τρικ. Εντούτοις, οι επιρροές από τον «Εξορκιστή» και από την «Προφητεία» αποδεικνύονται πιο ισχυρές. Από ένα σημείο και μετά οι συμπτώσεις -κατ’ εξοχήν επιχείρημα του ορθολογισμού- τίθενται υπό αμφισβήτηση. Η ζυγαριά γέρνει προς την πλευρά της μεταφυσικής και ο θεατής αρχίζει να ρίχνει κλεφτές ματιές στο δωμάτιο, μήπως και κανένας από τους έξι δαίμονες του φιλμ έχει τρυπώσει κάτω από τον καναπέ…
Το οπτικοακουστικό μέρος της ευρωπαϊκής ψηφιακής έκδοσης βρίσκεται σε κορυφαία επίπεδα. Η αναμορφική εικόνα αποδίδει άψογα την ατμόσφαιρα του έργου: τα ρεαλιστικά χρώματα που χαρακτηρίζουν το παρόν (διεξαγωγή της δίκης), τους περίεργους φωτισμούς στις σκηνές του εξορκισμού (έντονη παρουσία αποχρώσεων του κόκκινου), το ατμοσφαιρικά φωτισμένο εσωτερικό της εκκλησίας ή του αχυρώνα και το γκρι μπλε που απλώνεται στην οθόνη, όταν κορυφώνεται το μαρτύριο της Έμιλι Ρόουζ (το όραμα με το γυμνό δέντρο). Η μπάντα παίζει συχνά με τα νεύρα του θεατή, χωρίς να γίνεται κατάχρηση ηχητικών εφέ.
Τα έξτρα δεν έχουν ελληνικούς υπότιτλους. Εξαντλούνται σε μια σκηνή που κόπηκε (η δικηγόρος που υπερασπίζεται τον ιερέα «ψωνίζει» έναν άντρα στο μπαρ) και σε τρία φιλμάκια που αναφέρονται στα γυρίσματα. Σε αυτά οι συντελεστές μιλούν για την ανάπτυξη της ιστορίας, για την προσέγγιση στους χαρακτήρες, καθώς και για το εικαστικό μέρος που παίζει ιδιαίτερο ρόλο στην υποβλητική ατμόσφαιρα του φιλμ.