Κάτι τελείως αντισυμβατικοί τύποι, όπως ο Ornelius Mugison, φέρνουν στην επιφάνεια το παλιό αναπάντητο δίλημμα: «Η τέχνη για την τέχνη ή η τέχνη για τον κόσμο»; Δυστυχώς, όμως, με μια αιρετική δουλειά όπως το «Mugimama Is This Monkey Music?» η απάντηση δεν μπορεί να δοθεί με ασφάλεια. Αυτό γιατί ο εικοσιοκτάχρονος Ισλανδός τραγουδοποιός, μετά την […]
Κάτι τελείως αντισυμβατικοί τύποι, όπως ο Ornelius Mugison, φέρνουν στην επιφάνεια το παλιό αναπάντητο δίλημμα: «Η τέχνη για την τέχνη ή η τέχνη για τον κόσμο»; Δυστυχώς, όμως, με μια αιρετική δουλειά όπως το «Mugimama Is This Monkey Music?» η απάντηση δεν μπορεί να δοθεί με ασφάλεια. Αυτό γιατί ο εικοσιοκτάχρονος Ισλανδός τραγουδοποιός, μετά την αναγνώριση του «Lonely Mountain» (2003) και του σάουντρακ της ταινίας «Niceland» (2005) του Thor Fridrikksonis, επανέρχεται με μια ακραία πρόταση home made recording. Εκεί, λοιπόν, που καταλήγεις στο ότι τουλάχιστον πέντε από τα δώδεκα τραγούδια προορίζονται αποκλειστικά για προσωπικές του ακροάσεις, η ευφυΐα και η ευελιξία των άλλων συνθέσεων μαρτυρούν ότι προορίζονται για ευρύτερες απολαύσεις. Οι Bjork, Tuxedomoon και Beck εμπλέκονται σε αναπόφευκτους συνειρμούς, όπως και το new acoustic movement. Το «Sad As A Truck» θα φέρει δάκρυα στον Tom Waits, ενώ το «I Want You» θα κάνει τον Elvis Costello να χάσει τον ύπνο του, παρά το αριστουργηματικό ομότιτλο που είχε γράψει.