Το πρώτο που νιώθεις μόλις πιάσεις στα χέρια σου το «Guilty Pleasures» είναι απορία: Για ποιο λόγο άραγε κυκλοφορεί νέο δίσκο η Streisand το 2005; Το δεύτερο είναι περιέργεια. Για να καλύψει υλικές ανάγκες είναι μάλλον απίθανο να το κάνει. Μήπως λοιπόν περνά μια φάση δημιουργικής ανανέωσης και θέλει να μοιραστεί μαζί μας τις νέες […]
Το πρώτο που νιώθεις μόλις πιάσεις στα χέρια σου το «Guilty Pleasures» είναι απορία: Για ποιο λόγο άραγε κυκλοφορεί νέο δίσκο η Streisand το 2005; Το δεύτερο είναι περιέργεια. Για να καλύψει υλικές ανάγκες είναι μάλλον απίθανο να το κάνει. Μήπως λοιπόν περνά μια φάση δημιουργικής ανανέωσης και θέλει να μοιραστεί μαζί μας τις νέες της ιδέες; Το πρόγραμμα της ακρόασης δεν επιβεβαιώνει κάτι τέτοιο. Το νέο άλμπουμ αποτελεί φόρο τιμής στο «Guilty» με αφορμή τη συμπλήρωση 25 ετών από την κυκλοφορία του και δυστυχώς από όλες τις απόψεις είναι σαν ο χρόνος να έχει σταματήσει στο 1980. Η παραγωγή του Barry Gibb είναι υπερεπαγγελματική αλλά παλιομοδίτικη και γερασμένη, οι στίχοι αδύνατοι και συχνά ανόητοι. Μόνη ευχάριστη διαπίστωση είναι ότι η φωνή της Streisand δεν έχει χάσει το πάθος και τη σπιρτάδα της. Μακάρι να είχε άξιο λόγου υλικό ώστε να το αναδείξει και να αναδειχθεί. Η κυκλοφορία υιοθετεί το νέο φορμά DualDiac συνδυάζοντας στον ίδιο δίσκο οπτικό και ακουστικό περιεχόμενο.