Πιστεύω πως το «Silent Voyage» (2001) είναι μια εξαιρετική μουσική πρόταση, την οποία ο Βαγγέλης Κατσούλης δύσκολα θα ξεπεράσει, παρά τις δυνατότητές του. Αυτό όμως δεν του στερεί τη δυνατότητα να την πλησιάσει. Η ηχητική συγγένεια της «Αβάσταχτα Σύντομης Ματιάς» με το «Σιωπηλό Ταξίδι» επιβεβαιώνεται από το πάντρεμα της jazz με την κλασική μουσική (Handel), […]
Πιστεύω πως το «Silent Voyage» (2001) είναι μια εξαιρετική μουσική πρόταση, την οποία ο Βαγγέλης Κατσούλης δύσκολα θα ξεπεράσει, παρά τις δυνατότητές του. Αυτό όμως δεν του στερεί τη δυνατότητα να την πλησιάσει. Η ηχητική συγγένεια της «Αβάσταχτα Σύντομης Ματιάς» με το «Σιωπηλό Ταξίδι» επιβεβαιώνεται από το πάντρεμα της jazz με την κλασική μουσική (Handel), αλλά και από τις αφοπλιστικά ειλικρινείς αντιστοιχίες του ίδιου του δημιουργού. Κυρίαρχο στοιχείο της δουλειάς του Κατσούλη είναι η αναζήτηση του τόπου, που θα μπορούσε να ονομαστεί προσωπικός του παράδεισος, μέσα από ατμοσφαιρικές χαλαρωτικές διαδρομές που κρύβουν πολύ μυστήριο αλλά καθόλου αγωνία. Συνοδοιπόροι του και αυτή τη φορά είναι, μεταξύ άλλων, ο τρομπετίστας Paolo Fresu, ο σαξοφωνίστας Bendik Hofseth (Steps Ahead), ο μπασίστας Arild Andersen, ο ντράμερ Paul Wertico (Pat Metheny) και ο πιανίστας Τάκης Φαραζής. Δύο τραγούδια ερμηνεύει αισθαντικά η Αλεξία Χρυσομάλλη, για την οποία εύχομαι να μην εγκλωβιστεί στην παγίδα της παραπονιάρικης χροιάς του ευρύτερου ελληνικού στίχου.