Minority Report – Κριτική

Η πιο «σκοτεινή» ταινία του Σπίλμπεργκ, χωρίς όμως το ζοφερό περιβάλλον του «Blade Runner» ή τις προφητικές τάσεις του «Γκάτακα». Με αφετηρία ένα διήγημα του Φίλιπ Ντικ, ο Αμερικανός δημιουργός σκηνοθετεί ένα φουτουριστικό φιλμ νουάρ που διαδραματίζεται σε έναν κόσμο απόλυτης υποταγής στην τεχνολογία, όπου οι άνθρωποι ουσιαστικά δεν έχουν ατομικά δικαιώματα ούτε ιδιωτικές στιγμές. Στην Ουάσινγκτον του 2054 σαρωτές κάθε τύπου σκανάρουν την ίριδα του ματιού και εντοπίζουν ανά πάσα στιγμή τους πολίτες (πανέξυπνη η ιδέα με τις διαφημιστικές αφίσες που απευθύνονται ονομαστικά στους καταναλωτές), ενώ το Υπουργείο Δικαιοσύνης πειραματίζεται με ένα πρωτοποριακό πρόγραμμα: Τρεις «μάντισσες» οραματίζονται τα εγκλήματα προτού συμβούν και η αστυνομία συλλαμβάνει εγκαίρως τους δράστες. Όμως, όσο πιο πολύπλοκο είναι ένα σύστημα τόσο κινδυνεύει από αστάθμητους παράγοντες. Ένας αστυνομικός κατονομάζεται ως μέλλων δολοφόνος και αρχίζει να ψάχνει για ψεγάδια ή πιθανότητες λάθους στη συγκεκριμένη διαδικασία πρόληψης του εγκλήματος. Το «Minority Report» στοχεύει ψηλά. Με την εκπληκτική φωτογραφία του Γιάνους Καμίνσκι («Η Λίστα του Σίντλερ») να προσδίδει στα πλάνα μια απόχρωση ψυχρών μπλε και γκρι τόνων, οι συντελεστές πλάθουν ένα περιβάλλον οικείο μεν στο σύγχρονο θεατή, αλλά παράλληλα απόκοσμο. Τα περισσότερα εφέ είναι διακριτικά και συνάμα εντυπωσιακά σε επίπεδο σχεδιασμού και εκτέλεσης. Ο ίδιος ο Σπίλμπεργκ, τέλος, σκηνοθετεί άψογα την ιστορία, παραπέμποντας συνειδητά σε σκηνές από γνωστές παραγωγές του είδους. Το βασικό πρόβλημα της ταινίας είναι ο πυρήνας της. Τη στιγμή που όλα συνηγορούν σε ένα σοφιστικέ θρίλερ, οι συντελεστές προτιμούν τις χολιγουντιανές -και μάλιστα αδρές- πινελιές. «Κλειδί» στην υπόθεση αποδεικνύονται τα προσωπικά δράματα των ηρώων (παιδιά που έχουν χαθεί, γονείς που ζουν με τραύματα), οι λίγες χιουμοριστικές στιγμές κρίνονται μάλλον άτυχες (οι βολβοί των ματιών που κυλάνε στο διάδρομο), ενώ η κάθαρση του φινάλε είναι παιδαριώδης. Η έκδοση DVD περιοχής 2 μεταφέρει σε ψηφιακή μορφή το πρωτότυπο κατά τρόπο υποδειγματικό. Η κρυστάλλινη εικόνα (πλήρους ανάλυσης, με άριστη λεπτομέρεια) αποδίδει εκπληκτικά τη διάχυτη «παγωνιά» της φωτογραφίας και ο ψηφιακός ήχος προσαρμόζει σε οικιακό περιβάλλον μια από τις πλέον καλοσχεδιασμένες μπάντες. Τα έξτρα του δεύτερου δίσκου είναι ταξινομημένα σε ενότητες, με ντοκιμαντέρ που αναφέρονται στα πρώτα στάδια της παραγωγής, στα γυρίσματα και στα εφέ. Όπως συμβαίνει σε όλες τις εκδόσεις της Fox, έτσι και εδώ η μπάντα DTS «μιλά» γαλλικά.