Απηυδισμένες από τους άνδρες τους, δύο φίλες αποφασίζουν να συγκατοικήσουν. Με έκπληξη διαπιστώνουν ότι η ζωή τους γίνεται πιο εύκολη. Δεν τους λείπει ούτε καν το σεξ… Γενικά στοιχεία: Ελλάδα, 2000 Πρώτη προβολή: 3/11/2000 Σκηνοθεσία: Όλγα Μαλέα Σενάριο: Όλγα Μαλέα, Μανίνα Ζουμπουλάκη Παραγωγή: Παπανδρέου ΑΕ – Αntena – Plenman Enterprises Ltd Μουσική: DNA Music Μοντάζ: […]
Απηυδισμένες από τους άνδρες τους, δύο φίλες αποφασίζουν να συγκατοικήσουν. Με έκπληξη διαπιστώνουν ότι η ζωή τους γίνεται πιο εύκολη. Δεν τους λείπει ούτε καν το σεξ…
Το 1997, η Όλγα Μαλέα είχε κάνει ένα πολύ ελπιδοφόρο ντεμπούτο με την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της. Ο «Οργασμός της αγελάδας», παρά τις όποιες αδυναμίες του, είχε αποδώσει αρκετά επιτυχημένα το φλέγον ζήτημα: σεξ στην ελληνική επαρχία. Παράλληλα, η σκηνοθέτις δεν είχε διστάσει να ντύσει την ταινία της με ένα ηθελημένα κακό γούστο, κάτι που δεν βλέπαμε συχνά μέχρι τότε στον ελληνικό κινηματογράφο. Οι αισιόδοξοι -μεταξύ αυτών και ο γράφων- προφήτευαν ένα θηλυκό Τζον Γουότερς. Οι απαισιόδοξοι τους θεωρούσαν αφελείς. Ακόμα μια φορά οι δεύτεροι είχαν δίκιο.
Το «Ριζότο» είναι η τρίτη ταινία της Μαλέα -είχε μεσολαβήσει το 1999, η «Διακριτική γοητεία των αρσενικών». Η υπόθεση περιστρέφεται και πάλι γύρω από τις σχέσεις των δύο φύλων. Παρακολουθούμε δύο νεαρά παντρεμένα ζευγάρια. Και οι δύο γυναίκες δουλεύουν σε φωτογραφίσεις μόδας, ενώ παράλληλα προσπαθούν να «φέρουν βόλτα» τα σπίτια και τα παιδιά τους. Η ζωή τους είναι γεμάτη άγχος, ευθύνες και κούραση. Στην αντίπερα όχθη, οι δύο άνδρες ενδιαφέρονται μόνο για το σεξ -ο ένας μάλιστα έχει και ερωμένη. Θεωρούν ότι οι γυναίκες πρέπει να κάθονται στο σπίτι και να μην εργάζονται, αφού εκείνοι κάνουν πιο σοβαρές δουλειές. Κάποια στιγμή οι γυναίκες δεν αντέχουν άλλο και αποφασίζουν να αφήσουν τους άνδρες τους και να συγκατοικήσουν. Τότε οι άνδρες θα συμμαχήσουν για να τις πάρουν πίσω.
Το θέμα δεν θα το κρίνω, μολονότι έχω την εντύπωση πως είναι παρωχημένο -και στη δεκαετία του ’60 τα ίδια προβλήματα είχαν. Πέρα από αυτό όμως δεν μπορεί κανείς να αγνοήσει το γεγονός ότι στην ταινία δεν συμβαίνει τίποτε άλλο. Σε όλη τη διάρκειά της, οι γυναίκες προσπαθούν να συνδυάσουν καριέρα, σεξ και οικογένεια, ενώ οι άνδρες συνεχώς αποδεικνύουν ότι είναι δύο μεγάλα παιδιά. Στη μέση περίπου της ταινίας, συμβαίνει ένα γεγονός που μοιάζει ικανό να φέρει τα πάνω κάτω, αλλά σύντομα και αυτό ξεφουσκώνει. Ήταν ένα πικάντικο διάλειμμα και τίποτα άλλο. Αλλά και πάλι, η πλοκή δεν είναι το παν στον κινηματογράφο. Σημασία έχουν και οι χαρακτήρες. Ποιοι χαρακτήρες όμως; Επί της ουσίας δύο μόνο υπάρχουν: ο γυναικείος και ο ανδρικός -άντε και ένας τρίτος, αφού υπάρχει και ένας ομοφυλόφιλος μακιγιέρ.
Το πρόβλημα της ταινίας δεν είναι μόνο σεναριακό. Η Μαλέα συνηθίζει να εντάσσει τις ταινίες της σε ένα «αισθητικό» περιβάλλον. Στη «Διακριτική γοητεία» ήταν η ανοικοδόμηση. Σε κάθε πλάνο υπήρχαν εργάτες και γιαπιά. Στο «Ριζότο», παντού υπάρχουν γιγαντοαφίσες με γυμνές γυναίκες. Σχόλιο για την εμπορευματοποίηση του γυναικείου σώματος; Μάλλον η ίδια η εμπορευματοποίηση του γυναικείου σώματος, αφού όλη αυτή η αισθητική επιλογή δεν μοιάζει να λειτουργεί προς άλλη κατεύθυνση.
Το καστ είναι αρκετά επιτυχημένο. Όμως δίχως δυνατό κείμενο, ακόμη και καλοί ηθοποιοί, όπως η Μάσχα και ο Μαρκουλάκης, δεν μπορούν να κάνουν και πολλά πράγματα. Πάντως, οι ερμηνείες και των τεσσάρων πρωταγωνιστών είναι αξιοπρεπείς, ενώ πολύ καλή είναι και η μικρή Αλεξάνδρα Ρώμα, στο ρόλο της κόρης του ενός ζευγαριού.
Η Γυναίκα της Ζάκυθος και άλλες αιώνιες μνήμες είναι ένα ποιητικό έργο που ο Σολωμός δεν τελείωσε ποτέ - όπως δεν τελείωσε ποτέ τα περισσότερα έργα του.
Σύνταξη
WIDGET ΡΟΗΣ ΕΙΔΗΣΕΩΝΗ ροή ειδήσεων του in.gr στο site σας