Σε παλιά «συνταγή» βασίζονται οι συνομιλίες για το Μεσανατολικό, αποκαλύπτει το Newsweek
Σε ειρηνευτικό σχέδιο, στο οποίο είχαν καταλήξει Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι πριν από πέντε χρόνια, βασίζεται το περιεχόμενο των σημερινών συνομιλιών για το Μεσανατολικό, όπως αποκαλύπτει το περιοδικό Newsweek σε αποκλειστικό ρεπορτάζ. Το εν λόγω σχέδιο προβλέπει την αμοιβαία αναγνώριση του Ισραήλ και του μελλοντικού παλαιστινιακού κράτους, με κοινή πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ.
Σε ειρηνευτικό σχέδιο, στο οποίο είχαν καταλήξει Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι πριν από πέντε χρόνια, βασίζεται το περιεχόμενο των σημερινών συνομιλιών για το Μεσανατολικό, όπως αποκαλύπτει το περιοδικό Newsweek σε αποκλειστικό ρεπορτάζ. Το εν λόγω σχέδιο προβλέπει την αμοιβαία αναγνώριση του Ισραήλ και του μελλοντικού παλαιστινιακού κράτους, με κοινή πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, το ειρηνευτικό σχέδιο προέκυψε ύστερα από μυστικές διαπραγματεύσεις διάρκειας 18 μηνών, την περίοδο 1993-95, μεταξύ του Γιόσι Μπεϊλίν, συμβούλου του τότε πρωθυπουργού του Ισραήλ, Γιτζάκ Ραμπίν, και του στενού συνεργάτη του Παλαιστίνιου ηγέτη Γιάσερ Αραφάτ, Αμπού Μάζεν.
Την εποχή εκείνη, κανένα μέλος της ισραηλινής κυβέρνησης δεν γνώριζε για αυτές τις συνομιλίες, οι οποίες διεξάγονταν υπό καθεστώς άκρας μυστικότητας. Ο μόνος ενήμερος ήταν ο Αραφάτ, ο οποίος φέρεται ότι ενέκρινε το περιεχόμενο της συμφωνίας.
Μολονότι με αυτό το σχέδιο επιλύονταν σχεδόν στο σύνολό τους τα ακανθώδη προβλήματα του Μεσανατολικού, η ειρηνευτική συμφωνία δεν υπεγράφη ποτέ. Ο Ραμπίν δεν διάβασε το κείμενο, γιατί δολοφονήθηκε από έναν Ισραηλινό φανατικό, λίγο προτού κατατεθεί στο γραφείο του η τελική του μορφή.
Οι αμοιβαίες υποχωρήσεις χαρακτηρίζουν το σχέδιο των Μπεϊλίν – Μάζεν. Οι Παλαιστίνιοι συμφώνησαν ότι το κράτος τους θα ήταν «αποστρατιωτικοποιημένο», και δέχτηκαν την ύπαρξη ισραηλινών στρατιωτικών δυνάμεων μέσα στα όρια της χώρας τους.
Σε αντάλλαγμα, οι Ισραηλινοί θα επέστρεφαν σχεδόν το σύνολο των εδαφών της Δυτικής Οχθης, που κατέλαβαν το 1967, συμπεριλαμβανομένης της στρατηγικής σημασίας κοιλάδας του Ιορδάνη. Τέλος, για πρώτη φορά αναγνωριζόταν το δικαίωμα των χιλιάδων Παλαιστίνιων προσφύγων να επιστρέψουν.
Ισως το σημαντικότερο επίτευγμα των δύο διαπραγματευτών ήταν ότι κατάφεραν να βρουν συμβιβαστική λύση στο ζήτημα της Ιερουσαλήμ, η οποία θα ήταν η πρωτεύουσα και των δύο κρατών. Συγκεκριμένα, θα θεσπιζόταν ένα ειδικό καθεστώς κοινής κυριαρχίας Ισραηλινών και Παλαιστινίων στην πόλη, χωρίζοντάς την σε εβραϊκές και αραβικές συνοικίες.
Το σύνολο των αραβικών συνοικιών θα διοικούνταν από συμβούλιο Παλαιστινίων, και οι εβραϊκές από αντίστοιχο της ισραηλινής πλευράς. Κάθε συνοικία θα είχε σχετική διοικητική αυτονομία, όμως όλες, ανεξάρτητα από το αν θα ήταν αραβικές ή εβραϊκές, θα υπάγονταν στο μεικτό Ανώτατο Κοινό Δημοτικό Συμβούλιο της Πόλης της Ιερουσαλήμ.
Οπως αποκαλύπτει το Newsweek, το σχέδιο αυτό αποτέλεσε τη βάση των πρόσφατων ειρηνευτικών συνομιλιών στο Καμπ Ντέιβιντ. Επικαλούμενο σχετικές δηλώσεις Αμερικανού πρώην αξιωματούχου, αναφέρει ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπιλ Κλίντον, θεωρούσε τη συμφωνία Μπεϊλίν – Μάζεν «το ιδανικό σημείο εκκίνησης» για τις διαπραγματεύσεις.
Η Γεωργία Νταγάκη μας προσκαλεί την Παρασκευή 24 Απριλίου σε ένα μουσικό ταξίδι που συμπυκνώνει 20 χρόνια δημιουργικής πορείας, αναζήτησης και εξέλιξης.