Στη ρωγμή του χρόνου, ας σταματήσει η κάθοδος στην άβυσσο, ας φυτρώσει ξανά η ελπίδα

Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος πιστός για να συγκλονιστεί από το μήνυμα της Ανάστασης.

Η ίδια η ιδέα του Θεού που ενσαρκώνεται, υποφέρει, ζει τη θνητή αγωνία, πεθαίνει στον Σταυρό και με την Ανάσταση νικά τον θάνατο είναι ένα ισχυρό μήνυμα ελπίδας. Είναι η πίστη ότι μπορεί να υπάρξει το ρήγμα στο χρόνο που θα βάλει τέλος στη βαναυσότητα, στον πόνο, στην αγωνία, στην αδικία, στην ταπείνωση και στον θάνατο και θα ανοίξει τον δρόμο για μια νέα κατάσταση, μια νέα ελπίδα, μια νίκη της ζωής.

Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι στον κύκλο των εορτών το Πάσχα και η Ανάσταση διατηρούν μια τόσο κεντρική θέση. Ακριβώς γιατί συγκεφαλαιώνουν τη βαθύτερη πίστη ότι υπάρχει πάντα η δυνατότητα τα πράγματα να αλλάξουν και ο κόσμος να γίνει καλύτερος, ο βίος να γίνει ξανά αξιοβίωτος. Γιατί η Ανάσταση ποτέ δεν αφορά απλώς το επέκεινα, αφορά και το «εδώ και τώρα» τις ίδιες τις ζωές των ανθρώπων, τις δικές μας ζωές, τις δικές μας αγωνίες, τους δικούς μας φόβους, τη δική μας απελπισία.

Γιατί υπάρχουν πολλά πράγματα που κάνουν τον κόσμο μας να είναι κάθε άλλο παρά αξιοβίωτος. Οι υποσχέσεις στα τέλη του περασμένου αιώνα για έναν κόσμο χωρίς πόλεμο διαψεύστηκαν από αλλεπάλληλες συγκρούσεις, με την ανθρωπότητα να αντιμετωπίζει σήμερα με αγωνία το ενδεχόμενο μιας ανάφλεξης που θα ξεπερνά κατά πολύ τη Μέση Ανατολή, την ώρα που το δράμα στη Γάζα συνεχίζεται, ενώ η μηχανή του πολέμου στην Ουκρανία δεν έχει σταματήσει. Και όλα αυτά την ώρα, που η ισχυρότερη υπερδύναμη, που γνώρισε ποτέ η ιστορία, μοιάζει να μην έχει σχέδιο παρότι αποφασίζει πολεμικές επιχειρήσεις με τεράστιες επιπτώσεις, η Ευρώπη εξακολουθεί να μην μπορεί να υψώσει ανάστημα και η Ακροδεξιά είναι η ανερχόμενη δύναμη παγκοσμίως.

Ο κόσμος μοιάζει να κατρακυλάει στην άβυσσο. Οι ανισότητες αντί να μειώνονται παροξύνονται, η οικολογική κρίση εντείνεται, καθώς την ώρα που διακηρύσσεται η «Πράσινη Μετάβαση» η κατανάλωση ορυκτών καυσίμων ολοένα και αυξάνεται, η δημοκρατία περνάει κρίση παγκοσμίως και συχνά καταντάει «πουκάμισο αδειανό», πρόσφυγες και μετανάστες αντιμετωπίζονται ως «πλεονάζοντες πληθυσμοί», τα σύνορα γίνονται όλο και πιο δολοφονικά, ο πειρασμός του αυταρχισμού είναι διάχυτος και οι άνθρωποι έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους στη δυνατότητα της πολιτικής να είναι δρόμος για να κάνουν τη ζωή τους καλύτερη, επιλέγοντας συχνά την παθητικότητα ή ακόμη χειρότερα τον κυνισμό που αποδιαρθρώνει ακόμη περισσότερο την κοινωνική συνοχή.

Ο πόνος, ο φόβος, η αγωνία, η ανασφάλεια εισβάλλουν σαν εικόνα και βίωμα από παντού. Όμως, δυστυχώς, δεν μετατρέπονται σε διάθεση αλλαγής, αλλά σε θυμό και οργή που αδυνατούν να βρουν διέξοδο.

Η χώρα μας, δυστυχώς, δεν αποτελεί εξαίρεση, με τα σημάδια ότι βρισκόμαστε σε μια βαθιά κρίση να πληθαίνουν. Η ελπίδα ότι θα υπήρχε μια μόνιμη έξοδος από τη κρίση και όσα βασανιστικά υπομείναμε την περασμένη δεκαετία, έχει πλέον διαψευστεί. Το παράθυρο ευκαιρίας που άνοιξε το τέλος των μνημονίων και η ρύθμιση του χρέους, δεν αξιοποιήθηκε από μια κυβέρνηση που υποσχέθηκε την «κανονικότητα», αλλά κατά βάση ήρθε να εξυπηρετήσει «ημετέρους» και να εμπεδώσει μια διάχυτη «θεσμική παραβατικότητα».

Οι πολίτες είναι αντιμέτωποι με μια κυβέρνηση που αποδείχτηκε ανίκανη να πάρει μέτρα ενάντια σε μια κλιμακούμενη κρίση κόστους ζωής, βυθίζοντας στην ανασφάλεια τις ζωές των νοικοκυριών, και που εμφανώς περιφρονεί κάθε έννοια κράτους δικαίου και τελικά πολιτικής ηθικής: από τις υποκλοπές – για τις οποίες κανείς δεν έχει αμφιβολία πια ότι ενορχηστρώθηκαν από το Μέγαρο Μαξίμου – και τα Τέμπη (μια ανοιχτή πληγή που απαιτεί δικαιοσύνη), μέχρι το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, τις απευθείας αναθέσεις και όλη την εικόνα γενικευμένης συναλλαγής και ρουσφετιού. Πάνω από όλα, οι πολίτες είναι αντιμέτωποι με μια διάχυτη αλαζονεία της εξουσίας, που την αναπαράγει μια δημόσια σφαίρα σε μεγάλο βαθμό εξαγορασμένη, τροφοδοτώντας ολοένα και περισσότερο μια βαθιά κρίση νομιμοποίησης.

Αναρωτιέται κανείς εάν οδεύουμε σε έναν κόσμο που βαδίζει προς τον όλεθρο. Έναν κόσμο όπου κυριαρχεί η βαναυσότητα, ο κυνισμός, η ιδιοτέλεια. Έναν κόσμο που μοιάζει τόσο με αυτόν με τον οποίο συγκρούστηκε ο Ιησούς και ενάντια στον οποίο κήρυξε την ελπίδα. Δύσκολο να μην απαντήσεις καταφατικά.

Ωστόσο, υπάρχει και η άλλη πλευρά. Αυτή που μας θυμίζει η ίδια η ιστορία του Ιησού και της Ανάστασης, του Θείου Δράματος και της μεγάλης υπέρβασης. Αυτή που υπογραμμίζει ότι μπορεί να υπάρξει η μεγάλη ρωγμή στον χρόνο. Αυτή που σταματάει «τη βδομάδα των παθών», το χρόνο του πόνου και του βασάνου, και ξεκινά τον χρόνο της αλλαγής και της σωτηρίας. Αυτή που νικάει τον θάνατο. Αυτή που λέει ότι τα πράγματα μπορούν να είναι αλλιώς. Αυτή που δίνει ξανά σχήμα στην ελπίδα.

Και αυτήν έχουμε περισσότερο παρά ποτέ ανάγκη στον τόπο μας. Γιατί έχουμε ανάγκη εξόδου από μια συνθήκη όπου η κοινωνία ολοένα και περισσότερο αισθάνεται ότι δεν έχει δικαίωμα στην ελπίδα και στη ζωή, παρά μόνο στην επιβίωση και μάλιστα με όρους ενδημικής ανασφάλειας.

Η σωτηρία όμως πάντα προϋποθέτει τη σκέψη και την απόφαση των ίδιων των ανθρώπων. Ο Ιησούς θυσιάζεται για να προτείνει έναν δρόμο, για να δείξει, για να πει στους ανθρώπους ότι μπορούν να πιστέψουν και να πράξουν με έναν διαφορετικό τρόπο, για να τους εμπνεύσει εμπιστοσύνη ότι μπορούν να αλλάξουν και οι ίδιοι και τα πράγματα γύρω τους.

Αυτό το νήμα χρειάζεται να πιάσουμε σήμερα περισσότερο παρά ποτέ. Παρότι είναι η ημέρα που τιμούμε τον Σωτήρα, αυτό που χρειαζόμαστε είναι πρώτα από όλα να βρούμε τη δύναμη μέσα μας να πιστέψουμε στην αλλαγή. Και να βάλουμε πλάτη για να γίνει πράξη.

Η ρωγμή του χρόνου δεν θα έρθει από μόνη της. Ποτέ δεν έρχεται. Απαιτεί να αγωνιστούμε για αυτή. Προϋποθέτει αυτούς που θα της δώσουν σχήμα. Χρειάζεται λόγο και σχέδιο για να γίνει πράξη η ελπίδα.

Η αλλαγή ποτέ δεν είναι εύκολη. Η δυσκολία αυξάνεται δε, όταν είναι απολύτως αναγκαία και επιτακτική. Το βασικό όμως είναι ότι πάντα είναι εφικτή, όσος κόπος, προσπάθεια, και θυσία και αν απαιτηθεί η ελπίδα τελικά θα γεννηθεί.

Η ελπίδα ενός κόσμου που δεν θα είναι όπως ο σημερινός και που θα δικαιώνει τους αγώνες και τις θυσίες, θα συμβαδίζει με τις αγωνίες, τις ανάγκες και τις ελπίδες των ανθρώπων. Αυτών που υπήρξαν, αυτών που ζουν τώρα, αυτών που θα έρθουν. Ώστε η ζωή να γίνει συνώνυμη με την ειρήνη, τη δικαιοσύνη και την αδελφοσύνη.

Από όλες και όλους εμάς στο in, Καλή Ανάσταση!