Η Ρωσία σχεδιάζει «μίνι Μουντιάλ» με χώρες που δεν προκρίθηκαν – Μέσα και η Ελλάδα!

Σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσιεύθηκαν από το κανάλι @onetpl, η Ρωσία εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο να προχωρήσει στη δημιουργία ενός νέου διεθνούς ποδοσφαιρικού τουρνουά, στα πρότυπα ενός μικρού Παγκοσμίου Κυπέλλου, στο οποίο θα συμμετέχουν εθνικές ομάδες που δεν προκρίθηκαν στο πραγματικό Μουντιάλ ή χώρες που βρίσκονται εκτός του «κύκλου» των μεγάλων διεθνών ποδοσφαιρικών διοργανώσεων. Η ιδέα βρίσκεται ακόμη σε προπαρασκευαστικό επίπεδο, χωρίς καμία επίσημη επιβεβαίωση από τη ρωσική ομοσπονδία ή από διεθνείς ποδοσφαιρικούς οργανισμούς.

Το σχέδιο προβλέπει συμμετοχή 8 έως 12 χωρών, με αποκλειστικά ρωσική φιλοξενία. Οι χώρες που φέρονται να έχουν προταθεί ως πιθανοί προσκεκλημένοι περιλαμβάνουν την Κίνα, το Καμερούν, τη Νιγηρία, τη Σερβία, τη Χιλή, την Ελλάδα, το Περού και τη Βενεζουέλα. Πρόκειται για ένα μείγμα κρατών από τρεις ηπείρους, με διαφορετικές πολιτικές και αθλητικές αφετηρίες, γεγονός που εγείρει σοβαρά ερωτήματα για το κατά πόσο μια τέτοια διοργάνωση μπορεί να λάβει σάρκα και οστά.
Μετά την «εναλλακτική Eurovision»: μία νέα στρατηγική διεθνούς απήχησης

Η προτεινόμενη ποδοσφαιρική διοργάνωση δεν μπορεί να θεωρηθεί αποκομμένη από το γενικότερο πλαίσιο της ρωσικής στρατηγικής των τελευταίων ετών. Πρόσφατα, η Μόσχα διοργάνωσε τη δική της «εναλλακτική Eurovision» – ένα μουσικό φεστιβάλ που επιχειρεί να λειτουργήσει ως υποκατάστατο του πανευρωπαϊκού διαγωνισμού, από τον οποίο η Ρωσία έχει αποκλειστεί μετά την εισβολή στην Ουκρανία.

Η εν λόγω διοργάνωση, αν και δεν πλησίασε τη μαζικότητα και το διεθνές ενδιαφέρον της αυθεντικής Eurovision, λειτούργησε ως επίδειξη αυτονομίας και ως προσπάθεια δημιουργίας παράλληλων διεθνών θεσμών. Η Μόσχα φαίνεται αποφασισμένη να κινηθεί προς μια λογική «πολυπολικότητας» και στο επίπεδο του πολιτισμού και του αθλητισμού, αναζητώντας συνεργασίες πέρα από τα παραδοσιακά δυτικά πλαίσια.

Το φερόμενο «εναλλακτικό Μουντιάλ» εντάσσεται σε αυτή ακριβώς τη λογική: να προσφέρει στη Ρωσία διεθνή προβολή και να χτίσει γέφυρες με χώρες που είτε έχουν πολιτικές συμπάθειες προς τη Μόσχα είτε εμφανίζονται πρόθυμες να συμμετέχουν σε ανεπίσημες διοργανώσεις που δεν απαιτούν έγκριση από διεθνείς οργανισμούς όπως η FIFA.
Υψηλό πολιτικό κόστος για χώρες όπως η Ελλάδα

Ανάμεσα στις χώρες που αναφέρονται στο ρεπορτάζ βρίσκεται και η Ελλάδα. Παρότι η Εθνική Ελλάδας δεν έχει επιστρέψει σταθερά σε μεγάλες διοργανώσεις τα τελευταία χρόνια, η πολιτική πραγματικότητα καθιστά εξαιρετικά απίθανη τη συμμετοχή της σε μια τέτοια ρωσική πρωτοβουλία.

Η Αθήνα έχει ταχθεί σαφώς στο πλευρό της Ουκρανίας, υποστηρίζοντας την ευρωπαϊκή γραμμή έναντι της Ρωσίας σε πολιτικό, αμυντικό και θεσμικό επίπεδο. Η ενδεχόμενη συμμετοχή σε μη αναγνωρισμένη διοργάνωση που στοχεύει να σπάσει την απομόνωση της Μόσχας θα αποτελούσε πολιτικό ρήγμα, προκαλώντας διπλωματικές αντιδράσεις τόσο εντός της ΕΕ όσο και στο ΝΑΤΟ. Έτσι, παρά την αναφορά της Ελλάδας στη λίστα των «πιθανών», η συμμετοχή της θεωρείται αδύνατη.

Χώρες όπως η Χιλή ή η Ελλάδα, οι οποίες παραμένουν απόλυτα ενταγμένες στο δυτικό σύστημα αθλητικών θεσμών και στηρίζουν τις διεθνείς κυρώσεις κατά της Ρωσίας, θα αντιμετώπιζαν σημαντικό κόστος εάν ανταποκρίνονταν θετικά σε μια τέτοια πρόσκληση.

Υπάρχουν χώρες που θα μπορούσαν να το δουν θετικά

Η παρουσία χωρών όπως η Σερβία και η Βενεζουέλα στη λίστα δεν προκαλεί εντύπωση. Οι δύο χώρες διατηρούν παραδοσιακά στενές σχέσεις με τη Μόσχα, ενώ στο παρελθόν έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον για εναλλακτικές πολιτιστικές και αθλητικές συνεργασίες. Ακόμη κι έτσι, όμως, καμία εκ των αναφερόμενων ομοσπονδιών δεν έχει εκφράσει δημόσια ενδιαφέρον ή πρόθεση συμμετοχής.

Ρεαλισμός ή επικοινωνιακή πίεση;

Αναλυτές εκτιμούν ότι το σχέδιο εξυπηρετεί κυρίως επικοινωνιακούς σκοπούς.

Η Ρωσία επιθυμεί να δείξει ότι μπορεί να δημιουργήσει δικές της διεθνείς διοργανώσεις και ότι δεν βρίσκεται «απομονωμένη» παρά τις κυρώσεις. Ένα τέτοιο τουρνουά θα λειτουργούσε ως μήνυμα προς τη FIFA ότι η Μόσχα παραμένει ενεργή και πρόθυμη να επανέλθει στην παγκόσμια ποδοσφαιρική σκηνή.

Ωστόσο, χωρίς επίσημη αναγνώριση, χωρίς εξασφαλισμένη συμμετοχή και με σοβαρές πολιτικές εντάσεις να περιπλέκουν το τοπίο, το «εναλλακτικό Μουντιάλ» παραμένει – προς το παρόν – περισσότερο ένα εργαλείο πολιτικής πίεσης παρά ένα ώριμο αθλητικό πρότζεκτ.

Το αν η Ρωσία θα καταφέρει να μετατρέψει το συγκεκριμένο σχέδιο σε πραγματικό τουρνουά, όπως έκανε με την «εναλλακτική Eurovision», θα φανεί τους επόμενους μήνες. Προς το παρόν, το ενδιαφέρον είναι περισσότερο θεωρητικό, αλλά η γεωπολιτική σημασία της πρωτοβουλίας είναι ήδη εμφανής.