Τον τελευταίο καιρό το θέμα της διαχείρισης του Προσφυγικού έχει μπλεχτεί με την κυβερνητική καμπάνια «κάθαρσης» των Εξαρχείων, με τα πλάνα και τις εικόνες από την κατάσταση των χώρων αυτών να αποκτούν μεγάλη δημοσιότητα. Δεν μπορεί όμως το ζήτημα να λογίζεται ως ένα και τα δύο αυτά θέματα να παρουσιάζονται ως πράγματα που «λύνονται» με τη βραχυπρόθεσμη αντιμετώπιση.

Για το θέμα των Εξαρχείων πιο αρμόδιοι από όλους να κρίνουν είναι σίγουρα οι κάτοικοι. Η κατάχρηση της λέξης «άβατο» έδωσε στον κόσμο που δεν έχει καμία επαφή με την περιοχή την εικόνα μιας ακραίας κατάστασης.

 

Οτι τα Εξάρχεια τώρα είναι μια περιοχή όπου δεν τολμάς να πατήσεις αν δεν είσαι παραβατικός, χρήστης ουσιών ή αντιεξουσιαστής και την οποία το κράτος πρέπει να επανακαταλάβει ως φορέας της νόμιμης βίας ώστε να περπατάνε πια ανέμελοι οι νομοταγείς πολίτες του. Αυτό το σχήμα παραβλέπει εντελώς ότι οι «νομοταγείς» είναι ήδη εκεί ως μόνιμοι κάτοικοι και πως η εικόνα της περιοχής δεν θα αλλάξει αν απλώς αλλάξει το ποιος την καταλαμβάνει.

 

Αυτό απαιτεί μια μακροχρόνια στρατηγική που δεν γνωρίζουμε ποια είναι. Τα Εξάρχεια έχουν ζητήματα φωτισμού, καθαριότητας ενώ υπάρχει πλέον και οικιστικό πρόβλημα λόγω Airbnb. Ενα «άβατο» όμως χρειάζεται κατοίκους που θα ζουν, θα καταναλώνουν κ.λπ.

Σε ό,τι αφορά τις καταλήψεις στις οποίες είχαν καταλύσει πρόσφυγες και μετανάστες, η εκκένωσή τους είναι το εύκολο μέρος της ιστορίας.

Οι άνθρωποι μεταφέρονται σε κάποια από τις δομές στην ενδοχώρα. Για τις δομές αυτές δεν έχουμε αντίστοιχες φωτογραφίες ούτε λεπτομέρειες για την κατάσταση στην οποία βρίσκονται.

Είναι εύκολο να πει κανείς ότι «σίγουρα θα είναι καλύτερα από μια κατάληψη», δεδομένου ότι η φιλοξενία κι η προστασία προσφύγων είναι δουλειά του κράτους. Η υποχρέωση όμως συνεπάγεται και λογοδοσία κι είναι καταστατικά λάθος να συγκρίνεις την οποιαδήποτε κρατική δομή, την οποιαδήποτε πλήρωση μιας κρατικής υποχρέωσης με μια εξωθεσμική υποκατάστασή της. Τα κράτη λογοδοτούν σε όλους μας, οι αντιεξουσιαστές όχι κι οι κυβερνήσεις βελτιώνονται διά του ελέγχου.

Εχουμε ζήσει, άλλωστε, αποτυχίες και ματαιώσεις στη διαχείριση του Προσφυγικού τα τελευταία χρόνια και όλες τους διαπράχθηκαν στο όνομα των καλών προθέσεων.