Όσο πιο γρήγορα οι εκλογές τόσο μικρότερη η ζημιά στη χώρα

Χρονιά πολύ κρίσιμων εξελίξεων για τη χώρα είναι αυτή που μπαίνει σε λιγότερο από δύο 24ωρα. Η Ελλάδα βρίσκεται σε σταυροδρόμι σημαντικών πολιτικών και κοινωνικών εξελίξεων που θα σημαδέψουν την ιστορία της για πολλές δεκαετίες. Και οι εκλογές που θα γίνουν μέσα στο 2019 θα δώσουν ενδεχομένως και το στίγμα που θα ακολουθήσει το πολιτικό σύστημα, όποια κι αν είναι η κυβέρνηση.

Οι πολίτες ετοιμάζονται για μεγάλες ανατροπές, οι έρευνες δείχνουν ότι ο κόσμος αντιλαμβάνεται τις αλλαγές που έρχονται. Σύμφωνα με τη δημοσκόπηση που δημοσιεύει η Real, πάνω από 6 στους 10 θέλουν εκλογές προτού να λήξει η τετραετία. Κι επίσης, πιστεύουν ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης θεωρείται το πολιτικό πρόσωπο που θα πρωταγωνιστήσει το 2019, ενώ έκδηλος είναι ο φόβος επιβολής νέων Μόλις το 30% των ερωτηθέντων θέλουν να γίνουν εκλογές πριν από το Μάιο του 2019, το 32% με ευρωεκλογές το Μάιο του 2019, ενώ το 31,3% θέλει εκλογές στο τέλος της τετραετίας.

Εντυπωσιακό είναι το άλλο στοιχείο: Οι Έλληνες ζητούν εθνικό διάλογο και συνεννόηση σε ποσοστό 75,9% συνολικά (37,5% σίγουρα ναι, 38,4% μάλλον ναι) ενώ σίγουρα όχι μάλλον όχι απαντά αθροιστικά το 15,3% των ερωτηθέντων (σίγουρα όχι 2,8% μάλλον όχι 12,5%).

Τα στοιχεία αυτά θα πρέπει να τα λάβουν υπόψη τους τα κόμματα που μάχονται για την εξουσία αλλά κι εκείνα που θα παίξουν το ρόλο που τους αναλογεί.

Όταν πάνω από 7 στους 10 ζητούν εθνική συνεννόηση και διάλογο σε ένα πολιτικό σύστημα κατακερματισμένο, διχασμένο κι απογοητευμένο από το πολιτικό προσωπικό, τότε υπάρχει σοβαρό πρόβλημα στη χώρα.

Από τη μια έχουμε μια κυβέρνηση που επιλέξει τον άκρατο λαϊκισμό, την προσπάθεια εθνικού διχασμού, την εργαλειοποίηση της Δικαιοσύνης, την κατά μέτωπο επίθεση κατά των «βολικών» εχθρών. Και κυρίως την καθημερινή αίσθηση πως ό,τι κι αν κάνει, το κάνει με τη λογική της διατήρησης της εξουσίας της.

Όταν ένας πρωθυπουργός πηγαίνει στη Θεσσαλονίκη κι εγκαινιάζει… κυλιόμενες σκάλες. Όταν ανακοινώνει Διεθνές Πανεπιστήμιο με τμήματα σε διάφορες πόλεις της Βορείου Ελλάδας.

Όταν έρχονται χιλιάδες προσλήψεις από το παράθυρο. Όταν μοιράζονται εκατομμύρια στη μία τσέπη αλλά αφαιρούνται εκατοντάδες άλλα από την άλλη τσέπη.

Κι όταν ποινικοποιείται η πολιτική ζωή του τόπου με τόσο απροκάλυπτο τρόπο κι επιλέγονται μέθοδοι πολιτικής εξόντωσης των αντιπάλων που δεν συναντώνται ούτε σε απολυταρχικά καθεστώτα, τότε η χώρα έχει σοβαρό πρόβλημα.

Από την άλλη, όταν η αντιπολίτευση, τα άλλα κόμματα επιχειρούν να απαντήσουν στο ρεσιτάλ λαϊκισμού με τον δικό τους άκρατο λαϊκισμό, με διχαστικές κορώνες ή με επικοινωνιακά παιχνίδια παλαιών δεκαετιών, τότε η Ελλάδα μέσα στο 2019 θα αντιμετωπίσει τραγικά αδιέξοδα.

Σε μια χρονική στιγμή που μια παγκόσμια κρίση είναι προ των πυλών, μια κρίση που θα τσακίσει την ασθμαίνουσα ελληνική οικονομία, στην Ελλάδα ασχολούνται με τα εγκαίνια του μετρό που θα λειτουργήσει σε δύο χρόνια. Μια παγκόσμια πρωτοτυπία να κόβονται κορδέλες σε ένα έργο που έχει ακόμη δρόμο μπροστά του. Κι αυτό για την κυβέρνηση λέγεται κανονικότητα.

Οικονομολόγοι εντός κι εκτός Ελλάδας προειδοποιούν για μια νέα κρίση χρέους που δεν θα αντέξει η χώρα. Κι όμως, όλοι ασχολούνται με θέματα που καμιά σχέση δεν έχουν με τις πραγματικές ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας.

Είναι δραματικό το γεγονός ότι η κυβέρνηση φτιάχνει μια ατζέντα που είναι εκτός πραγματικότητας και τα κόμματα την ακολουθούν επειδή δεν μπορούν να παράξουν πολιτική.

Δεν μπορούν να εμπνεύσουν, να δώσουν όραμα, στόχευση, προοπτική. Οι πολίτες – ψηφοφόροι συνεχίζουν να εθίζονται στο κράτος που τους παρέχει τα πάντα. Δουλειά στο Δημόσιο, επιδόματα σαν μποναμά, σκάλες του μετρό χωρίς συρμούς και τρένα.

Χωρίς ιδιωτικές επενδύσεις, χωρίς ρυθμούς ανάπτυξης πάνω από 3% -4% που έπρεπε να έχει η Ελλάδα για να πάει μπροστά.

Και η μεγάλη ευθύνη ανήκει στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Φεύγοντας από την εξουσία, ή προσπαθώντας να μείνουν περισσότερο, κάνουν τεράστια ζημιά. Γι’ αυτό και η πλειοψηφία λέει ότι πρέπει να γίνουν το συντομότερο εκλογές. Αλλά λέει ότι πρέπει να υπάρξει και εθνική συνεννόηση και διάλογος. Ακούει κανείς τους πολίτες;