Ιωάννα Τριανταφυλλίδου: «Η αλαζονεία και η ψευτοπερηφάνια δεν θα μας πάνε πουθενά»

Πες μου αρχικά λίγα λόγια για τη νέα σου ταινία, Amore Mio. Ποιος είναι ο ρόλος σου;
Υποδύομαι την Εύα, την καλύτερη παίκτρια της ομάδας βόλεϊ «Άρτεμις», η οποία είναι πολύ παθιασμένη με το άθλημα της αλλά ταυτόχρονα και πολύ ερωτευμένη με τον προπονητή της. Όταν καταλαβαίνει ότι ο γάμος του περνάει κρίση θεωρεί ότι είναι η κατάλληλη στιγμή για να εξωτερικεύσει τα συναισθήματά της και να τον διεκδικήσει. Έτσι ξεκινά μία παράνομη σχέση μεταξύ τους, η οποία έχει κωμικές και αμήχανες καταστάσεις, με την Εύα να επιθυμεί όλο και μεγαλύτερο ρόλο στη ζωή του προπονητή της.

Τι θα πάρει ο θεατής μαζί του, φεύγοντας από την ταινία;
Το σημαντικό για μένα είναι ότι ο θεατής θα δει μία πολύ ανθρώπινη ταινία, θα γελάσει αλλά και θα συγκινηθεί με τους ήρωες. Κάθε χαρακτήρας είναι πολυδιάστατος και αυτό μου άρεσε και στην Εύα. Μπορεί μεν να παρουσιάζεται ως μια νέα κοπέλα που διεκδικεί αυτό που θέλει και δεν διστάζει να γίνει το «τρίτο πρόσωπο», αλλά όσο στενεύει ο κλοιός και έρχεται αντιμέτωπη με τις συνέπειες της επιλογής της παρουσιάζεται ένα άλλο πρόσωπο. Αυτή ήταν και η επιθυμία του σκηνοθέτη μας Χρήστου Δήμα, να γίνει μεν μία κωμωδία, αλλά δοσμένη με ευαισθησία και ανθρωπιά που θα αφήσει μία γλυκιά γεύση.

Πόσο εύκολες ή δύσκολες είναι οι σχέσεις σήμερα; Είναι περίπλοκες ή εμείς τις κάνουμε έτσι;
Σίγουρα έχουν γίνει πιο περίπλοκες, καθώς νομίζω ότι διανύουμε μία περίοδο προβληματισμού και υπερανάλυσης γενικότερα στις ζωές μας, κάτι το οποίο δεν θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστο τον τομέα των σχέσεων. Είναι τόσο ρευστά τα πράγματα γύρω μας και ο καθένας έχει τόση ανάγκη να νιώσει ότι είναι κύριος του εαυτού του που ενδεχομένως να φοβάται να οδηγηθεί από το συναίσθημα για να μη νιώσει ότι εκτίθεται ή για να μην νιώσει ευάλωτος. Από την άλλη, εγώ προσωπικά βρίσκω πολύ γοητευτική αυτή την «αδυναμία». Μου αρέσει να αφήνομαι, αρκεί να ξέρω ότι υπάρχει κάποιος να με…πιάσει.

Θεωρείς ότι οι άνθρωποι υποδυόμαστε στη ζωή μας, καθημερινά; Υποδυόμαστε όλοι ρόλους, στη δουλειά, στις παρέες, στις σχέσεις με αποτέλεσμα να χάνουμε το ποιος είμαστε πραγματικά;
Πιστεύω ότι ο άνθρωπος είναι ένα τρομερά προσαρμοστικό ον και μπορεί να υιοθετεί τη συμπεριφορά που αρμόζει σε κάθε περίσταση ανάλογα με το «ρόλο» που καλείται να αναλάβει, του «συναδέλφου», του «γονιού», του «συντρόφου». Δε θεωρώ όμως ότι πρόκειται για υποκρισία. Δεν υποδυόμαστε κάποιον άλλον, απλώς επιλέγουμε ποιες πτυχές μας θα προβάλλουμε. Το να παριστάνεις ότι είσαι κάτι άλλο από αυτό που είσαι, για μένα δεν είναι υγιές. Πιστεύω πάντως ότι το να υποδύεσαι κάτι άλλο δείχνει ότι δεν ξέρεις εσύ ο ίδιος τον εαυτό σου και δίνεις σημασία μόνο στο τι θέλουν και περιμένουν οι άλλοι από σένα.

Πώς διαχειρίζεσαι την διαφορετικότητα με τους ανθρώπους γύρω σου και με τις συνεργασίες σου;
Είναι ένα πολύ ευχάριστο κομμάτι της δουλειάς μου το γεγονός ότι κάθε χρόνο συνεργάζομαι με καινούργιους ανθρώπους, με διαφορετικές νοοτροπίες και στάση ζωής. Γενικώς μου αρέσει πολύ να παρατηρώ τους ανθρώπους και βρίσκω τρομερά ενδιαφέρουσα την ανομοιομορφία. Είναι πολύ περισσότερα τα ερεθίσματα όταν συναναστρέφεσαι με διαφορετικούς ανθρώπους. Νιώθω ότι με εξελίσσουν και μένα την ίδια, καθώς από τον καθένα αποκομίζω κάτι διαφορετικό. Πάντως είναι γενικώς λίγο παράδοξο να μιλάμε για «διαφορετικότητα», όταν ο καθένας μας είναι μοναδικός και δεν υπάρχει κανένας «κανόνας» που να προσδιορίζει πως πρέπει να είναι ο άνθρωπος. Και επειδή είναι πραγματικά θλιβερό στις μέρες μας να μιλάμε ακόμα για «ανοχή στη διαφορετικότητα» και να παρατηρούμε ακραίες μορφές γενικότερου ρατσισμού ας ξεκαθαρίσουμε ότι δεν υπάρχει «διαφορετικότητα», υπάρχει «διαφορετικό από μένα» και όποιος δεν μπορεί να συμβιβαστεί με αυτό μάλλον δεν ανήκει στους ανθρώπους αλλά σε μία ομάδα που έχει τοποθετήσει μόνο τον εαυτό του.

Θαυμάζεις ανθρώπους γύρω σου; Ποιες προσωπικότητες έχουν αφήσει ένα κομματάκι μέσα σου;
Φυσικά και υπάρχουν άνθρωποι που θαυμάζω τόσο για τον τρόπο σκέψης τους ή για τις πράξεις τους, χωρίς να είναι πάντα τρομερά εντυπωσιακό αυτό που έχουν κάνει. Θαυμάζω τους ανθρώπους που ξεκινούν από το μηδέν και καταφέρνουν να στέκονται στα πόδια τους, θαυμάζω τους ανθρώπους που δεν κάνουν εκπτώσεις στα ιδεώδη τους, θαυμάζω αυτούς που έχουν καταφέρει να διαπρέψουν με το έργο τους. Ό,τι αξιοθαύμαστο βλέπω προσπαθώ και να το διατηρώ μέσα μου και να λειτουργεί σαν άξονας.

Έχεις κάνει μαθήματα στην Αμερική. Τι είναι αυτό που αποκόμισες όσο έμεινες εκεί, πέρα από την «τυπική» γνώση στο αντικείμενό σου. Γνώρισες άλλες κουλτούρες, πολιτισμούς;
Έκανα ένα δίμηνο σεμινάριο πάνω στην υποκριτική για κινηματογράφο .Ήταν τρομερά ενδιαφέρον να συνεργάζομαι με ανθρώπους διαφορετικής κουλτούρας. Όλοι οι μαθητές σχεδόν ήταν από διαφορετικές χώρες και ήταν πραγματική εμπειρία να βλέπω πώς τα εκφραστικά μέσα επηρεάζονται από κοινωνικοπολιτισμικές συνθήκες. Όπως επίσης και να γνωρίσω το πώς δουλεύει το σύστημα στην μεγαλύτερη κινηματογραφική αγορά του πλανήτη. Πόσο ξεκάθαρα είναι τα πόστα, πόσο οργανωμένη η ιεραρχία, πόση εξειδίκευση απαιτείται. Παρατήρησα, επίσης, πόσο μεγάλος σεβασμός υπάρχει απέναντι στο παρελθόν της χώρας μας ως προς τη συνεισφορά μας στον πολιτισμό, γνώρισα ανθρώπους που είχαν απομνημονεύσει στίχους του Ομήρου στα αρχαία ελληνικά, και ένιωσα μεγάλη αμηχανία όταν σκέφτηκα το παρόν μας.

Πως βλέπεις τα πράγματα γύρω μας; Ως χώρα, μένουμε στο τι ήμασταν κάποτε και έχουμε ίσως παραιτηθεί από το τώρα;
Για μένα το να σέβεσαι και να εκτιμάς το παρελθόν μιας χώρας συνεπάγεται το να σέβεσαι και να εκτιμάς και το παρόν και το μέλλον της. Οπότε, ας κάνει ο καθένας μας ό,τι καλύτερο μπορεί για να ανεβάζει τον πήχη και για τις επόμενες γενιές. Το να θεωρούμε δεδομένο ότι η Ελλάδα γέννησε τον κόσμο μόνο κακό μπορεί να μας κάνει. Η αλαζονεία και η ψευτοπερηφάνια δεν θα μας πάνε πουθενά, ή μάλλον είδαμε που μας έχουν πάει μέχρι τώρα. Πρέπει να καταλάβουμε τη θέση μας και να παλεύουμε για ο,τιδήποτε πιστεύουμε ότι μας αξίζει.

Ποιος είναι ο ρόλος που έχεις αγαπήσει περισσότερο έως τώρα; Η πρώτη σου σκέψη;
Θα σου είμαι ειλικρινής, νιώθω ότι είμαι λίγα χρόνια σε αυτό το χώρο και ότι έχω κάνει πολύ λίγα πράγματα, ώστε να μπω στη διαδικασία να ξεχωρίσω κάτι. Πραγματικά τα περισσότερα από αυτά που έχω κάνει μου έχουν δώσει πολύ σημαντικά μαθήματα. Παρόλα αυτά, το έργο που έχω ερωτευτεί αυτή τη στιγμή και είναι ένα πραγματικό αριστούργημα τόσο από άποψη χαρακτήρων, ιδεών που πραγματεύεται, αλλά και μουσικής, είναι ο «Βιολιστής στη στέγη» που θα ανεβάσουμε στο θέατρο Μπάντμιντον από τις 17 Απριλίου.

Μαρία Πετροπούλου