Μικρές Ματιές στ’ Ανθρώπινα: το Σινεμά της Νάνσυ Σπετσιώτη
Αποχαιρετισμός στα Όπλα. Σ’ Ένα Συνοριακό Σταθμό. Ουκ Αν Λάβοις, Αντιπαροχή. Τζαφάρ. Πέντε ταινίες μικρού μήκους συνολικής διάρκειας 39′, που αγγίζουν τις ψυχές και τα συναισθήματά μας, αφυπνίζουν και ταυτόχρονα μας καλούν να είμαστε ανοιχτόμυαλοι και πάνω απ’ όλα να μη χάσουμε την ανθρωπιά και την αλληλεγγύη μας. Διαβάστε πληροφορίες για τη Νάνσυ Σπετσιώτη εδώ […]
Αποχαιρετισμός στα Όπλα. Σ’ Ένα Συνοριακό Σταθμό. Ουκ Αν Λάβοις, Αντιπαροχή. Τζαφάρ.
Πέντε ταινίες μικρού μήκους συνολικής διάρκειας 39′, που αγγίζουν τις ψυχές και τα συναισθήματά μας, αφυπνίζουν και ταυτόχρονα μας καλούν να είμαστε ανοιχτόμυαλοι και πάνω απ’ όλα να μη χάσουμε την ανθρωπιά και την αλληλεγγύη μας.
Μια γλυκόπικρη κωμωδία με ευαισθησία και χιούμορ. Ένας ασθενής ζητάει απ’ το γιατρό του μια χάρη… Η ταινία «Αποχαιρετισμός στα όπλα…» αναφέρεται σ’ έναν πρωτότυπο αποχαιρετισμό. Εύφημος Μνεία αποδόθηκε στη Νάνσυ Σπετσιώτη, φοιτήτρια του Α.Π.Θ. τότε, για την ευρηματική και φρέσκια κινηματογραφική της προσέγγιση στο 31ο Φεστιβάλ Ελληνικών Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, το 2008.
Σ’ΕΝΑ ΣΥΝΟΡΙΑΚΟ ΣΤΑΘΜΟ (10′30″) Ηθοποιοί: Γιώργος Παπαδημητράκης, Γεράσιμος Σκιαδαρέσης, Δημήτρης ΤζουμάκηςΗ ελευθέρωση – η φυγή του ανθρώπου από τα δεσμά που τον κρατούν οι φόβοι του. Ένας ηλικιωμένος σταθμάρχης δουλεύει χρόνια σ’ ένα συνοριακό σταθμό. Παρακολουθεί τα τραίνα να φεύγουν, αλλά αυτός παραμένει εκεί… Τα γυρίσματα έγιναν εξ ολοκλήρου μπροστά από το χώρο επιβίβασης και αποβίβασης του σιδηροδρομικού σταθμού της Τρίπολης, με το team των ανθρώπων της παραγωγής όπου αριθμούσαν συνεργείο και συντελεστές περίπου εκατό άτομα.
ΟΥΚ ΑΝ ΛΑΒΟΙΣ (3′)
Είναι μία ταινία μικρή σε διάρκεια, κοινωνικού προβληματισμού. Η Σοφία ζητά απ’ τη γειτόνισσα της λίγη ζάχαρη…
Η αφορμή που με οδήγησε να γυρίσω τη συγκεκριμένη ταινία είναι οι καταστάσεις που αντιμετωπίζουμε στην Ελλάδα της κρίσης. Η δύσκολη καθημερινότητα, η ανέχεια, η έλλειψη αξιοπρέπειας. Και πώς όλα αυτά βιώνονται από ανθρώπους απλούς, της διπλανής πόρτας, που αδυνατούν να βιοπορίσουν. Και πώς αυτοί φαντάζουν στα μάτια των άλλων. Είναι μία ταινία μικρή σε διάρκεια, κοινωνικού προβληματισμού. Για τους ανθρώπους που κατοικούν δίπλα μας, τους βλέπουμε μόνο όταν τους χρειαζόμαστε. Τι θα γίνει όμως όταν περάσουν στην απέναντι όχθη…; Νάνσυ Σπετσιώτη
Η ιστορία ενός άντρα στην Ελλάδα της κρίσης που έζησε κι αυτός μέσα στη φούσκα, μέχρι που έσπασε. Ο Βασίλης θέλει να δώσει αντιπαροχή το παλιό σπίτι της μητέρας του ώστε να γλιτώσει από την κατάσχεση το διαμέρισμά του. Η ταινία καταπιάνεται με την ιστορία ενός άντρα στην Ελλάδα της κρίσης που έζησε κι αυτός μέσα στη φούσκα, μέχρι που έσπασε. Δεν εκμεταλλεύτηκε ανθρώπους και καταστάσεις, μόνο ανοίχθηκε παραπάνω απ’ ό,τι μπορούσε και τώρα προσπαθεί να πιαστεί και να εκμεταλλευτεί τα ήδη υπάρχοντα.
Ύστερα από ένα αγωνιώδες διάστημα ο κατάλληλος δότης για το μικρό κοριτσάκι βρίσκεται, η εγχείρηση μυελού των οστών πετυχαίνει και οι γονείς συναντούν τον γιατρό και τον ανώνυμο -εώς τότε- δότη. Ανοίξτε τώρα τα μάτια και την καρδιά σας…
Ο δότης δεν είναι λευκός. Είναι μετανάστης. Χρειάζονται μόλις δυο λεπτά για να καταλάβεις ότι το χρώμα του δέρματος, η καταγωγή και ό,τι διαφοροποιεί εξωτερικά τον έναν από τον άλλο δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Να συνειδητοποιήσεις πως η ζωή κανενός ανθρώπου δεν αξίζει παραπάνω από κάποιου άλλου. Η ταινία μικρού μήκους «Τζαφάρ» της σκηνοθέτιδος Νάνσυς Σπετσιώτη καταφέρνει να αποδομήσει με τον πιο απλό και συγκινητικό τρόπο όσα χρειάζονται να ειπωθούν για τον ρατσισμό. Το μικρό αυτό φιλμ, που άγγιξε τις ψυχές και τα συναισθήματά μας, αφυπνίζει και ταυτόχρονα μας καλεί να είμαστε ανοιχτόμυαλοι και πάνω απ’ όλα να μη χάσουμε την ανθρωπιά και την αλληλεγγύη μας.
Στις αίθουσες από τις 23/1/2014 σε διανομή New Star
Η Δευτέρα 9 Μαρτίου είναι αφιερωμένη στον Αντώνη Καλογιάννη, καθώς το έργο του θα «ζωντανέψει» στη σκηνή του θεάτρου Παλλάς, μέσα από τη μουσική παράσταση «Η φωνή της ψυχής μας».