Beastly

Στο έκτο της βιβλίο για εφήβους, η Φλιν βρήκε ένα μοναδικό τρόπο να ξαναδιηγηθεί μια διαχρονική ιστορία για μια νέα γενιά, αγγίζοντας όχι μόνο το ζήτημα της εμφάνισης αλλά και την ανάγκη μιας δεύτερης ευκαιρίας.

«Το γεγονός ότι η επιλογή μιας στιγμής μπορεί να επηρεάσει το υπόλοιπο της ζωής σου μου φάνηκε προκλητικό σας ιδέα. Ιδιαίτερα όταν σχετίζεται με έφηβους που συνήθως δεν σκέφτονται τις συνέπειες των πράξεών τους» λέει η Σούζαν Καρτσόνις που ανέλαβε την παραγωγή.

ΕΝΑΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ ΜΕ ΕΦΗΒΙΚΟ ΟΡΑΜΑ
Η CBS Films εξασφάλισε τα δικαιώματα του βιβλίου “Beastly” το 2008. Την ίδια χρονιά προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Σάντανς η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους του Ντάνιελ Μπαρνζ με τίτλο ‘Phoebe in Wonderland’. Η ταινία παρακολουθεί την ιστορία ενός νεαρού κοριτσιού που χρησιμοποιεί τη φαντασία του και την αφορμή μιας σχολικής παραγωγής πάνω στην ‘Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων’ για να ξεφύγει από την καταπιεστική πραγματικότητα. «Με αυτή του την ταινία ο Ντάνιελ απέδειξε ότι μπορούσε να διαχειριστεί την ευαίσθητη ισορροπία μιας ιστορίας που βασίζεται μεν στην πραγματικότητα αλλά ταυτόχρονα περιέχει φανταστικά στοιχεία» εξηγεί η βοηθός παραγωγού Ροζ Βάισμπεργκ.

Αμέσως μετά το φεστιβάλ, η Βάισμπεργκ και η παραγωγός Σούζαν Καρτσόνις συζήτησαν με τον Μπαρνζ σχετικά με την ιδέα της ταινίας ‘Beastly’ και εντυπωσιάστηκαν με την πρώτη του προσέγγιση πάνω στο σενάριο. «Ο Ντάνιελ κατάλαβε αμέσως ότι θέλαμε μια ταινία που να απευθύνεται σε νεαρά κορίτσια, όχι όμως μέσα από ένα απλουστευμένο, παιδικό σενάριο». Έτσι οι παραγωγοί αποφάσισαν να αναθέσουν στον Ντάνιελ Μπαρνζ όχι μόνο τη σκηνοθεσία αλλά και το σενάριο του φιλμ ‘Beastly’.

Στο στάδιο της προ-παραγωγής, ο Μπαρνζ συγκέντρωσε μουσικό και κινηματογραφικό υλικό σε CD και DVD θέλοντας να περιγράψει στους συνεργάτες του την αίσθηση και το όραμά του για το έργο, γεγονός που διευκόλυνε σημαντικά την επικοινωνία και τη συνεργασία με όλα τα τμήματα της παραγωγής. «Αφού έδωσα σε όλους το υλικό, μαζευτήκαμε ένα σαββατοκύριακο και συζητήσαμε γενικά πάνω στα θέματα της ταινίας, προσπαθώντας στη συνέχεια να εφαρμόσουμε κάποιες αφηρημένες ιδέες σε συγκεκριμένες σκηνές του έργου» περιγράφει ο Μπαρνζ. «Από τις πρώτες αυτές 48 ώρες αναπτύξαμε ένα κοινό λεξιλόγιο και έναν τρόπο επικοινωνίας πολύ διαφορετικό από ό,τι συμβαίνει συνήθως στις περισσότερες παραγωγές» λέει ο καλλιτεχνικός διευθυντής Ράστι Σμιθ.

Η ενδυματολόγος Σάτιρατ Λάρλαμπ, γνωστή από τη συμμετοχή της στο πολυβραβευμένο έργο ‘Slumdog Millionaire’, παρατηρεί ότι το συγκεκριμένο σαββατοκύριακο λειτούργησε σαν πηγή έμπνευσης για όλους: «περιγράψαμε πώς θα θέλαμε να είναι το έργο, παραμερίζοντας τους συνηθισμένους λογικούς και πρακτικούς περιορισμούς που προκύπτουν σε μια παραγωγή. Και αφού καταγράψαμε την ιδανική μας εικόνα για την ταινία, προσπαθήσαμε να βρούμε τρόπους να την προσαρμόσουμε στα δεδομένα της παραγωγής».

Δείτε το βίντεο-συνέντευξη της ίδιας της συγγραφέα που μιλά αποκλειστικά στο in.gr για την ταινία.

Στην πραγματικότητα η Λάρλαμπ είχε να αντιμετωπίσει μια σημαντική αντίφαση: από τη μια έπρεπε να κάνει τις ενδυματολογικές επιλογές για νέους και όμορφους ηθοποιούς, ενώ από την άλλη το ίδιο το έργο ισχυρίζεται πως δεν έχει τόση σημασία η εμφάνισή σου ή το τι φοράς, αλλά κυρίως ο εσωτερικός σου κόσμος. «Ήταν πραγματική πρόκληση να βρω τα κατάλληλα κοστούμια που θα συμφωνούσαν με το κεντρικό μήνυμα του έργου αλλά ταυτόχρονα θα ήταν ελκυστικά και για το κοινό», εξηγεί η ενδυματολόγος.

Ιδιαίτερη σημασία δόθηκε επίσης στις επιλογές των φωτισμών αλλά και των χρωματικών τόνων του φιλμ: «ήδη από το στάδιο της προ-παραγωγής συζητήσαμε εκτεταμένα για το θέμα των χρωμάτων, για το πώς οι τόνοι θα μπορούσαν να αλλάζουν κατά τη διάρκεια του έργου και να βοηθούν αφηγηματικά την ταινία, γεγονός που επηρέασε τη δουλειά όλων των συντελεστών, από την ενδυματολόγο και τον καλλιτεχνικό διευθυντή μέχρι το διευθυντή φωτογραφίας» εξηγεί η Σούζαν Καρτσόνις.

ΕΝΣΑΡΚΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Όπως είναι φυσικό, η διαδικασία του κάστινγκ ξεκίνησε με την αναζήτηση του ιδανικού Κάιλ.
«Είδαμε ηθοποιούς από όλο τον κόσμο. Και μετά από μια εξοντωτική έρευνα, βρήκαμε τον Άλεξ» θυμάται ο σκηνοθέτης.

«Ήταν με διαφορά η καλύτερη επιλογή για το ρόλο: είναι χαρισματικός, γοητευτικός και ταλαντούχος, αλλά επιπλέον διαθέτει έναν πλούσιο συναισθηματικά κόσμο, τον οποίο μεταφέρει στο χαρακτήρα του με καταπληκτικό τρόπο».

Ο Μπαρνζ δηλώνει εξίσου εντυπωσιασμένος και με τη νεαρή πρωταγωνίστρια Βανέσα Χάτζενς: «με συνεπήρε αμέσως η ευφυΐα της, το πάθος και ο ενθουσιασμός της. Αυτός ο ρόλος είναι πολύ διαφορετικός από όλους όσους έχει δοκιμάσει στο παρελθόν και τον χρησιμοποίησε σαν πρόκληση για να μεγαλώσει σαν ηθοποιός… δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο για ένα σκηνοθέτη». «Ταξίδεψα συναισθηματικά σε τόπους που δεν είχα ξαναπάει ποτέ μπροστά στην κάμερα. Πραγματικά μπόρεσα να απλώσω τα φτερά μου με αυτό το ρόλο» ομολογεί η Χάτζενς.

Οι δύο νεαροί πρωταγωνιστές συμπληρώθηκαν με ένα καστ εξίσου ταλαντούχων ηθοποιών στους δευτερεύοντες ρόλους. Η Μαίρη-Κέιτ Όλσεν που υποδύεται την Κέντρα, ήταν η πρώτη επιλογή του Ντάνιελ Μπαρνζ. «Για να ενσαρκώσεις ένα διαφορετικό, κάπως μεταφυσικό πλάσμα, χρειάζεσαι μια ηθοποιό με αξιοσημείωτη παρουσία, και ποιος θα φανταζόταν κάποια καλύτερη από την Μαίρη-Κέιτ Όλσεν;» λέει ο σκηνοθέτης. Ο βετεράνος Νιλ Πάτρικ Χάρις εμφανίζεται στο ρόλο του τυφλού δασκάλου του Κάιλ: «το γεγονός ότι ο χαρακτήρας είναι τυφλός ήταν μεγάλη πρόκληση για μένα» λέει ο Χάρις, που έπαιξε το ρόλο χωρίς να χρησιμοποιήσει καθόλου την όρασή του. Στο έργο συμμετέχει επίσης και η Ντακότα Τζόνσον: η κόρη της Μέλανι Γκρίφιθ και του Ντον Τζόνσον, που έκανε πρόσφατα το ντεμπούτο της στη μεγάλη οθόνη με την ταινία ‘Social Network’, υποδύεται την πρώην φίλη του Κάιλ, Σλόουαν.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΕΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ

Ο Κάιλ Κίνγκσον υφίσταται μια εντυπωσιακή συναισθηματική αλλά και εξωτερική μεταμόρφωση, από δημοφιλής μαθητής του λυκείου σε ένα κοινωνικά απομονωμένο ‘Τέρας’. Η όψη του Τέρατος ήταν μια από τις σημαντικότερες προτεραιότητες του Μπαρνζ όταν συμφώνησε να σκηνοθετήσει το φιλμ. «Από την πρώτη στιγμή το στούντιο με ρώτησε πώς θα μοιάζει το Τέρας κι εγώ τους απάντησα ‘Δεν ξέρω ακόμη, αλλά ξέρω σίγουρα ότι δεν θα έχει γούνα’» θυμάται ο Μπαρνζ. . Αυτή η φράση έγινε και το μότο για τους συντελεστές του έργου: «όχι γούνα». «Σε όλες τις διασκευές του κλασικού παραμυθιού, το Τέρας παίρνει μια ζωώδη μορφή και δεν θέλαμε να ακολουθήσουμε αυτό το αναμενόμενο μονοπάτι.

Προτίμησα να αναζητήσω τι είναι αυτό που ο Κάιλ θεωρεί άσχημο, κι έτσι προσέγγισα θεωρητικά τη νέα του εξωτερική εμφάνιση». Για να το πετύχει αυτό, ο σκηνοθέτης συνεργάστηκε με το μάγο του special make-up Τόνι Γκάρντνερ, που ξεκίνησε την καριέρα του με το “Thriller” του Μάικλ Τζάκσον και το φιλμ ‘Aliens’ του Τζέιμς Κάμερον. «Το Τέρας έπρεπε να ενσαρκώνει όλο το μίσος και την απέχθεια που έδειχνε μέχρι τότε ο Κάιλ προς τους άλλους ανθρώπους. Όλα όσα κορόιδευε στους άλλους γίνονται κομμάτι του νέου του εαυτού, και όλα όσα θαύμαζε σε εκείνον εξαφανίζονται: τα μαλλιά του πέφτουν, τα δόντια του κιτρινίζουν, το δέρμα του καταστρέφεται. Λέξεις που χρησιμοποιούσε ο ίδιος για να μειώσει τους άλλους στην αρχή του έργου εμφανίζονται στο σώμα του σαν τατουάζ, σα να ντύνεται με την κακία που χρησιμοποιούσε για να πληγώσει» εξηγεί ο Γκάρντνερ.

Για να μεταμορφωθεί από όμορφος Κάιλ σε απωθητικό τέρας, ο Άλεξ Πέτιφερ χρειαζόταν καθημερινά τρεις ώρες στην καρέκλα του μακιγιάζ. «Η διαδικασία ήταν απίστευτα περίπλοκη» θυμάται ο Γκάρντνερ.

«Αρχικά έπρεπε να του ξυρίσουμε το κεφάλι και τα φρύδια για να δημιουργήσουμε έναν κενό καμβά.

Στη συνέχεια προσαρμόζαμε τέσσερα προσθετικά κομμάτια σιλικόνης που κάλυπταν μέρος του προσώπου και του λαιμού του. Μετά έπρεπε να φτιάξουμε τις ουλές, να τις χρωματίσουμε, να κολλήσουμε το ένα του αυτί για να δημιουργείται ασυμμετρία, να προσθέσουμε μεταλλικά στοιχεία piercing σε όλο του το πρόσωπο αλλά και 11 μικρά κομματάκια καθρέφτη μέσα στις ουλές του, σα σύμβολο της ματαιοδοξίας του».

«Το εφέ του μακιγιάζ με βοήθησε πολύ να μπω στην ψυχολογία του τέρατος και να δω τον κόσμο μέσα από τα μάτια του» λέει ο Άλεξ Πέτιφερ. Και η Βανέσα Χάτζενς συμπληρώνει: «Αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα με ένα συγκεκριμένο τρόπο και είναι ωραίο όταν μπορείς να δεις τα πράγματα μέσα από μια άλλη οπτική γωνία. Αυτό ακριβώς συμβαίνει στον Κάιλ και θα ήταν καλό να συνέβαινε και σε όλους μας στην πραγματική ζωή».