Νέα δουλειά για τον Δημήτρη Μπάση, αλλά και νέα εταιρεία, η τρίτη που τον φιλοξενεί στα δέκα περίπου χρόνια παρουσίας του στην ελληνική δισκογραφία. Δυστυχώς, η λογική που ακολουθείται και στο συγκεκριμένο άλμπουμ είναι εκείνη εξαιτίας της οποίας ο δημοφιλής καλλιτέχνης έχει μείνει χωρίς ρεπερτόριο. Με άλλα λόγια, τραγούδια διαφόρων συνθετών και στιχουργών -σε δρόμους […]
Νέα δουλειά για τον Δημήτρη Μπάση, αλλά και νέα εταιρεία, η τρίτη που τον φιλοξενεί στα δέκα περίπου χρόνια παρουσίας του στην ελληνική δισκογραφία. Δυστυχώς, η λογική που ακολουθείται και στο συγκεκριμένο άλμπουμ είναι εκείνη εξαιτίας της οποίας ο δημοφιλής καλλιτέχνης έχει μείνει χωρίς ρεπερτόριο. Με άλλα λόγια, τραγούδια διαφόρων συνθετών και στιχουργών -σε δρόμους λαϊκούς αυτή τη φορά-, μα τόσο τυποποιημένα και τόσο ίδια με όσα μεταδίδουν τα ραδιόφωνα, που μετά την ακρόαση του δίσκου δεν μένει ούτε ένα. Αυτό που μένει είναι η θαυμάσια φωνή του νεαρού πρώην ψάλτη, καθώς και το… τροπάριο που ακούγεται συχνά σε σχέση με τους ταλαντούχους ερμηνευτές της γενιάς του: Φωνές υπάρχουν· οι άνθρωποι που θα γράψουν τραγούδια γι’ αυτές σπανίζουν.
Καθώς βρισκόμαστε μια ανάσα από το Πάσχα, δεν προκαλεί καμία εντύπωση ότι μόνο δύο νέες ταινίες έκαναν την εμφάνισή τους στις σκοτεινές αίθουσες αυτή την εβδομάδα