Τριάντα μέρες τρεφόταν αποκλειστικά με γεύματα από τα McDonalds. Ασκούνταν όσο και ο μέσος Αμερικανός, δηλαδή καθόλου. Όποτε του πρότειναν μεγάλο μέγεθος στα αναψυκτικά ή στις τηγανητές πατάτες, δεν το αρνιόταν. Η συγκεκριμένη διατροφή έθεσε σε άμεσο κίνδυνο την υγεία του. Πήρε δωδεκάμισι κιλά, οδήγησε το συκώτι του σε οριακό σημείο και είδε τις αντοχές […]
Τριάντα μέρες τρεφόταν αποκλειστικά με γεύματα από τα McDonalds. Ασκούνταν όσο και ο μέσος Αμερικανός, δηλαδή καθόλου. Όποτε του πρότειναν μεγάλο μέγεθος στα αναψυκτικά ή στις τηγανητές πατάτες, δεν το αρνιόταν. Η συγκεκριμένη διατροφή έθεσε σε άμεσο κίνδυνο την υγεία του. Πήρε δωδεκάμισι κιλά, οδήγησε το συκώτι του σε οριακό σημείο και είδε τις αντοχές του και τις σεξουαλικές του επιδόσεις να μειώνονται δραματικά. Το όνομά του είναι Μόργκαν Σπέρλοκ και η ταινία του ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων. Φυσικά, το πείραμα είναι ακραίο. Ακόμη και ένας φανατικός θαμώνας εστιατορίων γρήγορου φαγητού δεν καταναλώνει τέτοιες ποσότητες σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Ως ντοκιμαντέρ ωστόσο το «Super Size Me» αποδεικνύεται ιδιαίτερα αποκαλυπτικό, κυρίως σε ό,τι αφορά τη στροφή μεγάλης μερίδας κόσμου σε διατροφικές συνήθειες που κάθε άλλο παρά ωφελούν την υγεία. Σύμφωνα με το έργο, όλα ξεκινούν από τα τραστ των εταιρειών τροφίμων. Έχουν συστήσει λόμπι και απασχολούν άτομα που αμείβονται για συγκεκριμένο σκοπό: αφενός να αποτρέπουν την ψήφιση νόμων που δεν ευνοούν τα προϊόντα τους και αφετέρου να φροντίζουν για τη διείσδυση συγκεκριμένων τροφίμων και αναψυκτικών σε χώρους όπως σχολεία, φυλακές, ακόμη και σε νοσοκομεία. Και επειδή το εμπόριο στοχεύει πάντα σε υψηλό κέρδος με χαμηλό κόστος, τα υλικά των προϊόντων αυτών μάλλον δεν διακρίνονται για τις υψηλές τους προδιαγραφές. Δείτε πώς αναπαρίσταται σε κινούμενο σχέδιο η παρασκευή των περίφημων chicken nuggets (κοτομπουκιές) και είναι σίγουρο ότι δεν θα τα πλησιάσετε ξανά. Το ζήτημα είναι ότι τέτοια είδη (από τα γεύματα των fast food έως τα σνακ, τα μπισκότα και τις έτοιμες σάλτσες) υπάρχουν παντού. Τεράστια ποσά ξοδεύονται για διαφήμιση και βέβαια στόχος της καμπάνιας είναι κυρίως τα παιδιά. Στατιστικά στοιχεία θέλουν την Αμερική να έχει τον πιο υπέρβαρο πληθυσμό του πλανήτη. Η παχυσαρκία στις ΗΠΑ θεωρείται δεύτερη αιτία θανάτου μετά το κάπνισμα. Και ο Μόργκαν Σπέρλοκ μιλά (με πολύ χιούμορ, είναι αλήθεια) για άνωθεν κατευθυνόμενες συνήθειες που απειλούν να μετατρέψουν το αμερικανικό έθνος σε κοινωνία παχύσαρκων ατόμων. Τα παραπάνω ηχούν παράδοξα για κοινωνίες με διαφορετική νοοτροπία στο φαγητό. Καθώς όμως το φαστφουντάδικο έχει μπει και στη δική μας ζωή, ίσως δεν είναι μακριά η μέρα που τέτοια ντοκιμαντέρ θα μας αφορούν και μάλιστα άμεσα. Ως προς το οπτικοακουστικό μέρος, η ελληνική έκδοση μεταφέρει αξιοπρεπώς σε ψηφιακή μορφή το πρωτότυπο υλικό: Πλάνα από ψηφιακή κάμερα, συνεντεύξεις στο δρόμο, λήψεις υποφωτισμένες ή υπερφωτισμένες και άλλες που έχουν γίνει κρυφά ή «στο φτερό». Ο ήχος είναι τετρακάναλος, αλλά η όποια επεξεργασία αφορά μόνο στα τραγούδια που προστέθηκαν εκ των υστέρων στην μπάντα. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε σκηνές κατά τις οποίες η ηχοληψία δεν ήταν επιτυχημένη (θόρυβος από γύρω που δεν αφήνει να ακουστούν οι συνεντεύξεις) υπάρχουν υπότιτλοι στα αγγλικά. Τα έξτρα είναι εξίσου ενδιαφέροντα με το κυρίως πρόγραμμα. Μεταξύ άλλων υπάρχουν ολοκληρωμένες συνεντεύξεις, ένα διασκεδαστικό φιλμάκι για τον Ντον Κόρσκι -φανατικό του Big Mac που έχει καταναλώσει πάνω από 20.000 χάμπουργκερ τέτοιου τύπου-, αλλά και ένα πείραμα που προκαλεί φρίκη. Οι συντελεστές της ταινίας αγόρασαν χάμπουργκερ από διάφορες φίρμες και τα έκλεισαν σε βάζα μαζί με δύο ειδών τηγανητές πατάτες: μια μερίδα σπιτικές και μια από τα McDonalds. Κινηματογράφησαν τα είδη σε διάφορες φάσεις αποσύνθεσης. Είναι απίστευτο και συνάμα ανατριχιαστικό: Έπειτα από δέκα βδομάδες, και ενώ όλα τα άλλα τρόφιμα είχαν σαπίσει, οι πατάτες από τα McDonalds είχαν την ίδια ακριβώς όψη με την πρώτη μέρα που αγοράστηκαν.