Το νέο άλμπουμ του Beck κυκλοφορεί τρία χρόνια μετά το «Sea Change», εκείνη τη συλλογή μελαγχολικών, εξομολογητικών τραγουδιών, εμπνευσμένων από μια αδιέξοδη ερωτική σχέση, που πάντως πήγε αρκετά καλά εμπορικά επιτυγχάνοντας πωλήσεις που ξεπέρασαν τα 600.000 αντίτυπα στην Αμερική. Ο τίτλος «Guero» μεταφράζεται περίπου σε «λευκό αγόρι» και είναι το όνομα της γειτονιάς στην οποία […]
Το νέο άλμπουμ του Beck κυκλοφορεί τρία χρόνια μετά το «Sea Change», εκείνη τη συλλογή μελαγχολικών, εξομολογητικών τραγουδιών, εμπνευσμένων από μια αδιέξοδη ερωτική σχέση, που πάντως πήγε αρκετά καλά εμπορικά επιτυγχάνοντας πωλήσεις που ξεπέρασαν τα 600.000 αντίτυπα στην Αμερική. Ο τίτλος «Guero» μεταφράζεται περίπου σε «λευκό αγόρι» και είναι το όνομα της γειτονιάς στην οποία μεγάλωσε ο Beck, στο ισπανόφωνο ανατολικό Λος Άντζελες. Ένα μάλιστα από τα τραγούδια του, το «Que Onda Guero», αναφέρεται ειδικότερα στη συγκεκριμένη περίοδο της νεανικής του ηλικίας. Από μουσική άποψη τα τραγούδια του όγδοου άλμπουμ του Beck David Campbell -όπως είναι το πλήρες όνομα του τραγουδιστή και τραγουδοποιού που γεννήθηκε στο Λος Άντζελες στις 8 Ιουλίου του 1970- προτείνουν ένα χαρμάνι rock, pop, rap, folk και latin φλερτάροντας έντονα με τους ρυθμούς. Με αφορμή το νέο του άλμπουμ, ο Beck συνεργάστηκε ξανά με τους παραγωγούς John King και Mike Simpson -ντουέτο περισσότερο γνωστό ως Dust Brothers- στους οποίους οφείλεται μεγάλο μέρος της επιτυχίας του ντεμπούτο του «Odelay» (1996), μιας κυκλοφορίας με πωλήσεις που ξεπέρασαν τα 2,2 εκατομμύρια αντίτυπα στις ΗΠΑ. Η «αρχιτεκτονική» των τραγουδιών στηρίζεται κατά κανόνα στην αρχή «χαρούμενοι ρυθμοί/θλιμμένοι στίχοι», που με τόση επιτυχία εφάρμοσαν στο παρελθόν σύνολα όπως οι Pixies. Στο εορταστικό μουσικό κλίμα του άλμπουμ αναλαμβάνει να μας εισαγάγει το «E-Pro», με δυνατό κιθαριστικό ριφ και ρυθμό δομημένο πάνω σε σαμπλ του «So What’Cha Want» των Beastie Boys. Είναι το πρώτο τραγούδι του άλμπουμ και ταυτόχρονα το πρώτο κομμάτι μέσα από αυτό που κυκλοφόρησε ως σινγκλ. Έφτασε στο Νο 2 στην κατηγορία «Modern Rock Tracks» του πίνακα επιτυχιών του Billboard. Πρόκειται για την καλύτερη εμπορική επίδοση του Beck από το 1994 και το Νο 1 του «Loser» (εκείνου του εκκεντρικού παντρέματος blues του Δέλτα, funky ντραμ-μασίν, λευκών rap φωνητικών και σαμπλ του Dr. John), ενώ είναι η πρώτη είσοδός του στο Top 5 από το 1996 και το «Where It’s At». Επίσης, θερμή υποδοχή είχε το «E-Pro» και στα ερτζιανά, εξασφαλίζοντας στον Beck τη μεγαλύτερη ραδιοφωνική επιτυχία που είχε εδώ και χρόνια. Άλλα τραγούδια του «Guero» μεταφέρουν στο δωμάτιο της ακρόασης μια αύρα νότιας Καλιφόρνια, όπως το ισπανόφωνο «Que Onda Guero» (σε ελεύθερη μετάφραση: «Τι γίνεσαι λευκό αγόρι;») και το «Girl» με φωνητικές αρμονίες στο στιλ των Beach Boys (μια προφανής επιλογή για επόμενο σινγκλ). Μπαλάντες όπως το «Broken Drum» (βασισμένο στο πιάνο, με ψυχεδελικές αποχρώσεις) και το «Missing» (μια λοξοδρόμηση προς την επικράτεια της bossa nova, κολακευμένη από την ενορχήστρωση εγχόρδων του πατέρα του Beck, David Campbell) είναι από τις καλύτερες της μέχρι σήμερα δισκογραφικής του παραγωγής, ενώ το πιο μοντέρνο, σχεδόν ρομποτικό, «Hell Yes» μοιάζει πανέτοιμο για λαμπρή καριέρα στην αναδυόμενη αγορά των ringtone. Τέλος, καθώς το άλμπουμ πλησιάζει στο τέλος του, ο Beck επιχειρεί μια ακόμη αισθητική μεταστροφή με τραγούδια όπως το «Farewell Ride» και το «Emergency Exit» που επιστρέφουν στα country-blues των πρώτων βημάτων της καριέρας του. Συνολικά το «Guero» με τη ζωηρή συνθετική του φαντασία, τις απρόβλεπτες στιλιστικές μεταπτώσεις, την αφαιρετική, χιουμοριστική στιχουργική και τη ζωηρά παλλόμενη pop/funk/rap καρδιά αποτελεί μια ευπρόσδεκτη σύνοψη των καλλιτεχνικών αρχών και αξιών που ανέδειξαν τον Beck σε πρωταγωνιστή των εξελίξεων της σύγχρονης pop και rock μουσικής.