Το… αποπαίδι της σειράς Τζέιμς Μποντ. Ένα ριμέικ του “επίσημου” φιλμ “Επιχείρηση Κεραυνός”, που σήμανε την επιστροφή του Σον Κόνερι στον επώνυμο ρόλο (τελευταία του εμφάνιση ως 007), προκάλεσε την οργή της οικογένειας Μπρόκολι και αναμετρήθηκε γενναία στα ταμεία με το “Οκτοπούσι”.Το παρασκήνιο έχει ως εξής: Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 ο Ίαν Φλέμινγκ […]
Το… αποπαίδι της σειράς Τζέιμς Μποντ. Ένα ριμέικ του “επίσημου” φιλμ “Επιχείρηση Κεραυνός”, που σήμανε την επιστροφή του Σον Κόνερι στον επώνυμο ρόλο (τελευταία του εμφάνιση ως 007), προκάλεσε την οργή της οικογένειας Μπρόκολι και αναμετρήθηκε γενναία στα ταμεία με το “Οκτοπούσι”. Το παρασκήνιο έχει ως εξής: Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 ο Ίαν Φλέμινγκ και ο Κέβιν ΜακΚλόρι έγραψαν ένα σενάριο, που όμως δεν έγινε ποτέ ταινία. Όταν ο Φλέμινγκ δημοσίευσε το “Thunderball”, ο ΜακΚλόρι θεώρησε ότι η ιστορία του βιβλίου στηρίχτηκε στο σενάριο στο οποίο είχε και ο ίδιος συμμετάσχει ως συγγραφέας. Έπειτα από δικαστικούς αγώνες ο ΜακΚλόρι απέκτησε δικαιώματα για μια κινηματογραφική μεταφορά του “Thunderball”, τα οποία πούλησε στο δίδυμο των παραγωγών Μπρόκολι/Σάλζμαν. Το περίεργο είναι ότι έπειτα από σκληρές διαπραγματεύσεις κατάφερε να διατηρήσει το δικαίωμα να κάνει και μια δική του “ταινία Τζέιμς Μποντ”. Έτσι, το 1983 και ως διευθυντής παραγωγής, ο ΜακΚλόρι έφερε στις οθόνες το “Ποτέ μην Ξαναπείς Ποτέ” και μάλιστα με πρωταγωνιστή τον Κόνερι, “μαύρο πρόβατο” πλέον για τον Aλμπερτ Μπρόκολι. Μολονότι σε επίπεδο θεάματος δεν συγκρίνεται με τις υπόλοιπες ταινίες, το “Never Say Never Again” είναι μια αξιοπρεπέστατη και διασκεδαστική παραγωγή με ήρωα τον 007. Υπάρχει η δράση, το χιούμορ, το κοσμοπολίτικο περιβάλλον, οι όμορφες γυναίκες και βέβαια η οργάνωση SPECTRE, την οποία ο ΜακΚλόρι κατοχύρωσε ως προϊόν δικής του πνευματικής ιδιοκτησίας και έκτοτε δεν εμφανίστηκε σε άλλη ταινία της σειράς. Με την ευρωπαϊκή ψηφιακή έκδοση η MGM δεν έκρυψε το “άχτι” της για τη συγκεκριμένη παραγωγή. Ενώ όλες οι άλλες ταινίες του 007 έχουν κυκλοφορήσει με έξτρα, με εξαιρετική εικόνα και κατά περίπτωση με εξακάναλες μπάντες, το “Never…” διαθέτει ένα απλώς ικανοποιητικής ποιότητας αναμορφικό κάδρο και τετρακάναλο ήχο, μολονότι υπάρχει αυθεντική μπάντα 6-Track.