Αντιδρούν οι «μικρές» χώρες στη γαλλογερμανική πρόταση για διπλή προεδρία στην ΕΕ
Ποικίλες αντιδράσεις προκαλεί η γαλλογερμανική πρόταση περί «διπλής» προεδρίας της Ένωσης. Τα μικρά κράτη-μέλη φοβούνται ότι τα ισχυρότερα θα αποκτήσουν περισσότερες εξουσίες, ενώ δυσαρεστημένος φέρεται και ο Γερμανός ΥΠΕΞ, αλλά για διαφορετικούς λόγους.
Ποικίλες αντιδράσεις προκαλεί στους κόλπους της ΕΕ η γαλλογερμανική πρόταση περί «διπλής» προεδρίας της Ένωσης. Τα μικρά κράτη-μέλη φοβούνται ότι τα ισχυρότερα θα αποκτήσουν περισσότερες εξουσίες, ενώ δυσαρεστημένος φέρεται και ο Γερμανός ΥΠΕΞ, αλλά για διαφορετικούς λόγους.
«Δεν βλέπω να υπάρχει λόγος κατάργησης της κυκλικής προεδρίας» δήλωσε στην αυστριακή εφημερίδα Kurier η Αυστριακή υπουργός Εξωτερικών, Μπενίτα Φερέρο-Βάλντνερ. Η ίδια αντιτάχθηκε στην πρόταση για «διπλή» προεδρία, προτείνοντας εναλλακτικά την «ομαδική» προεδρία.
«Οι μικρές χώρες πραγματοποιούν πολύ καλές προεδρίες. Το αντίθετο δεν έχει ποτέ αποδειχθεί. Το μόνο που μπορούμε να φαντασθούμε είναι ομαδικές προεδρίες, μία ανανεωμένη τρόικα» προσθέτει η υπουργός Εξωτερικών της Αυστρίας, υποστηρίζοντας πως δεν πρέπει να μειωθεί ο ρόλος των μικρών και μεσαίων χωρών της ΕΕ».
Η κ.Φερέρο-Βάλντνερ εκτιμά ότι βάσει της γαλλογερμανικής πρότασης, η προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα περιέλθει σε μία μόνο χώρα για διάστημα τουλάχιστον 2,5 ετών.
Η πρόταση, η οποία διατυπώθηκε την Τρίτη κατά τη διάρκεια ανεπίσημου δείπνου που παρέθεσε ο Γάλλος πρόεδρος στο Γερμανό καγκελάριο, προβλέπει δύο προέδρους για την ΕΕ: ένας πρόεδρος της Κομισιόν, ο οποίος όμως θα εκλέγεται πλέον από το Ευρωκοινοβούλιο και δεν θα διορίζεται από τους ηγέτες των κρατών-μελών και ένας πρόεδρος της Ένωσης, ο οποίος θα διορίζεται από τους «15» με θητεία 2,5 ή 5 ετών.
Με τον τρόπο αυτό, επετεύχθη ο διπλός συμβιβασμός μεταξύ της «διακυβερνητικού χαρακτήρα» πορείας της ΕΕ -όπως εισηγείται η Γαλλία- όσο και του φεντεραλιστικού μοντέλου, το οποίο προτείνει η Γερμανία.
Αντιδράσεις Κομισιόν
Την κριτική της στη γαλλογερμανική πρόταση για την θεσμική μεταρρύθμιση της ΕΕ, διατύπωσε σήμερα και η Κομισιόν, εκφράζοντας σοβαρές επιφυλάξεις για «τη διπλή εκτελεστική εξουσία» που συνεπάγεται ένας εκλεγμένος πρόεδρος της Επιτροπής και ένας μόνιμος πρόεδρος του Συμβουλίου, καθώς και για τη σκοπιμότητα ενός «προέδρου πλήρους απασχόλησης».
«Τι θα κάνει αυτός ο πρόεδρος τις 360 ημέρες του χρόνου που δεν θα συνεδριάζει το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο;» αναρωτήθηκε ο εκπρόσωπος του προέδρου της Επιτροπής, Τζόναθαν Φολ, ο οποίος διευκρίνισε πάντως ότι η γενική αντίδραση της Επιτροπής στη γαλλογερμανική πρόταση δεν είναι τόσο αρνητική.
«Περιλαμβάνει απόψεις πολύ θετικές, αλλά και κάποιες που προκαλούν έκπληξη», παρατήρησε ο εκπρόσωπος του Ρομάνο Πρόντι, τονίζοντας ότι δεν θά έπρεπε να δημιουργηθούν δύο ανταγωνιστικά κέντρα εξουσίας και μάλιστα στην ίδια πόλη, γιατί αυτό θα προκαλούσε σύγχυση και επιπλοκές στις κοινοτικές διαδικασίες.
Αναφερόμενος στην παράλληλη εξουσία των δύο προέδρων, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Συμβουλίου, ανέφερε δε χαριτολογώντας ότι «η ερώτηση του πρώην υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Χένρι Κίσινγκερ (ποιό είναι το νούμερο τηλεφώνου της Ευρώπης;) παραμένει αναπάντητη στη γαλλογερμανική πρόταση». Ο κ Φολ προσέθεσε, τέλος, ότι η Κομισιόν δεν είναι μονη της σ αυτό το διάλογο, σημειώνοντας ότι «οι μικρές χώρες είναι πιο ευαίσθητες σε ενδεχόμενη υποβάθμιση του ρόλου της Επιτροπής».
Δυσαρέσκεια Φίσερ
Δεν είναι όμως μόνο οι «μικρές» χώρες που αντιδρούν στην πρόταση αυτή. Ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών, Γιόσκα Φίσερ, εξέφρασε την απογοήτευσή του για την πρόταση Σιράκ-Σρέντερ, καθώς είναι ο βασικότερος υπέρμαχος του φεντεραλιστικού μοντέλου.
Ωστόσο, δήλωσε πως είναι καλό ότι η Γαλλία και η Γερμανία κατέληξαν σε ένα συμβιβασμό, ο οποίος θα μπορούσε να βοηθήσει τη Συντακτική Συνέλευση για το Μέλλον της Ευρώπης -υπό την προεδρία του Βαλερί Ζισκάρ ντΈστέν- προκειμένου να διαμορφώσει μία ολοκληρωμένη πρόταση για τη μελλοντική μορφή της ΕΕ.
Ο Γερμανός υπουργός τόνισε ότι δεδομένης της «εμμονής» της Γαλλίας για «διακυβερνητικού χαρακτήρα» πορεία της ΕΕ και την επιθυμία του Βερολίνου για μία πιο ομοσπονδιοποιημένη Ευρώπη, η επίτευξη συμβιβασμού αποδεικνύει για μία ακόμη φορά ότι η πολιτική είναι «η τέχνη του εφικτού».