Από τη στέρηση της γης της πατρικής δεν είναι κι άλλος καημός έτσι μεγάλος
«Από τη στέρηση της γης της πατρικής δεν είναι κι άλλος καημός έτσι μεγάλος...» αναφέρει ο Ευριπίδης στη Μήδεια. Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων η 20ή Ιουνίου, που υιοθέτησε ο ΟΗΕ το Δεκέμβριο του 2000 σε μία προσπάθεια να επαναβεβαιώσει τις αξίες πάνω στις οποίες στηρίζονται οι διεθνείς συμφωνίες για την προστασία των εκπατρισμένων.
«Από τη στέρηση της γης της πατρικής δεν είναι κι άλλος καημός έτσι μεγάλος…» αναφέρει ο Ευριπίδης στη Μήδεια. Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων η 20ή Ιουνίου, που υιοθέτησε ο ΟΗΕ το Δεκέμβριο του 2000 σε μία προσπάθεια να επαναβεβαιώσει τις αξίες πάνω στις οποίες στηρίζονται οι διεθνείς συμφωνίες για την προστασία των εκπατρισμένων.
Η μεγαλύτερη ίσως προστασία των ανθρώπων είναι η κατανόηση του ορισμού «πρόσφυγας» από όλους τους πολίτες, μέσω του οποίου αναδύεται η πραγματική διάσταση της ύπαρξής του, της ψυχολογίας του και της ιδιοσυγκρασίας που τον χαρακτηρίζει από την ώρα που θα πατήσει το πόδι του σε μία ξένη χώρα.
Πρόσφυγας είναι το άτομο που, «λόγω δικαιολογημένου φόβου δίωξης για λόγους φυλής, θρησκείας, εθνικότητας, συμμετοχής σε ορισμένη κοινωνική ομάδα ή λόγω των πολιτικών του πεποιθήσεων, βρίσκεται εκτός της χώρας του, της οποίας έχει την ιθαγένεια και δεν μπορεί ή, εξαιτίας αυτού του φόβου, δεν επιθυμεί να απολαμβάνει της προστασίας της χώρας αυτής».
Μέσα στο πλαίσιο αυτό ο πρόσφυγας έχει την απόλυτη ανάγκη της ψυχολογικής στήριξης του προσανατολισμού, της κοινωνικο-οικονομικής βοήθειας, της επαγγελματικής κατάρτισης και γενικά βοήθεια για την αρμονική ένταξή του στο νέο κοινωνικό περίγυρο.
Την ανάγκη αυτή έρχεται να καλύψει η <a href=http://www.unhcr.ch/ Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR), το καταστατικό ίδρυσης της οποίας υιοθέτησαν τα Ηνωμένα Έθνη στις 14 Δεκεμβρίου του 1950.
Σκοπός τότε της (UNHCR) ήταν να αποκαταστήσει σχεδόν δύο εκατομμύρια πρόσφυγες του Β Παγκοσμίου Πολέμου, και αφού ολοκλήρωνε το έργο της θα τερμάτιζε τη λειτουργία της… Πενήντα χρόνια μετά, πρόσφυγες συνεχίζουν να υπάρχουν και οι ανά τον κόσμο επικρατούσες συνθήκες είναι απαγορευτικές στο να εκλείψει το φαινόμενο.
Είκοσι δύο εκατομμύρια πρόσφυγες έχει κάτω από τη σκέπη της η Ύπατη Αρμοστεία σήμερα, σε μία προσπάθεια να υπάρξει διεθνής προστασία φροντίζοντας, ταυτόχρονα, να εξευρεθεί για όλους λύση. Η κυριότερη όμως ευθύνη της, γνωστή και ως «διεθνής προστασία», είναι η διασφάλιση των δικαιωμάτων των προσφύγων και της δυνατότητας να ζητήσουν άσυλο.
Ακρογωνιαίος λίθος της προστασίας αυτής είναι η αρχή ότι κανένας δεν θα επιστρέψει χωρίς τη θέλησή του σε χώρα όπου έχει λόγους να φοβάται. Για το λόγο αυτόν και ο ΟΗΕ προωθεί διεθνείς συμφωνίες, επιβλέπει τη συμμόρφωση των κυβερνήσεων ως προς το διεθνές δίκαιο και παρέχει υλική βοήθεια όπως τροφή, νερό, κατάλυμα και ιατρική περίθαλψη στους αιτούντες άσυλο και πρόσφυγες, όταν δεν υπάρχουν άλλοι φορείς να το επιληφθούν.
Στην Ελλάδα ο συνολικός προσφυγικός πληθυσμός έφτανε στις 31 Δεκεμβρίου του 2000 τα 6.653 άτομα, σύμφωνα με στοιχεία του υπουργείου Δημόσιας Τάξης, αριθμός που αντιπροσωπεύει όλους εκείνους στους οποίους έχει αναγνωριστεί η προσφυγική ιδιότητα.
Το γραφείο της UNHCR στην Ελλάδα λειτουργεί από το Μάρτιο του 1952, 15 μήνες μετά την ίδρυση του νέου φορέα των Ηνωμένων Εθνών. Οι κυριότεροι σταθμοί του ελληνικού γραφείου είναι:
Κατά τη διάρκεια του 1950, όπου στη χώρα μας ήταν καταγεγραμμένοι περίπου 20.000 πρόσφυγες, οι περισσότεροι από προπολεμικές ομάδες γειτονικών χωρών.
Το 1955 ξεκίνησε η εκκένωση των καταυλισμών που παρείχαν στέγη, τροφή, εκπαίδευση και απασχόληση, κυρίως σε πρόσφυγες ελληνικής καταγωγής, οι οποίοι αργότερα πήραν την ελληνική υπηκοότητα.
Στη δεκαετία του 1970 η Ύπατη Αρμοστεία ασχολήθηκε με αρκετές εκατοντάδες Ανατολικοευρωπαίων προσφύγων.
Το 1979 η Ελλάδα προσέφερε μόνιμη εγκατάσταση σε 200 Βιετναμέζους, τους αποκαλούμενους «ανθρώπους των πλοιαρίων».
Η δεκαετία του 1980 χαρακτηρίζεται από τον ερχομό μεγάλου αριθμού αιτούντων άσυλο από Τουρκία, Πολωνία, Ιράν, Αιθιοπία και χώρες της Μέσης Ανατολής.
Επίσης, από το 1998 – 1999 υπήρξε μία αύξηση προσφύγων στην Ελλάδα, οι οποίοι προέρχονταν από το Αφγανιστάν και τη Σιέρα Λεόνε.
Τα κύρια σημεία εισόδου των προσφύγων στην Ελλάδα είναι η ελληνοτουρκική μεθόριος και τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, ενώ ο μέσος όρος των νέων αιτούντων άσυλο που καταγράφονται από τις ελληνικές Αρχές είναι 250 το μήνα.
Ανά τον κόσμο οι πρόσφυγες χρειάζονται προστασία, δικαιούνται σεβασμό και υποστήριξη, αλλά κυρίως πρέπει όλοι να κατανοήσουν ότι έχουν προβλήματα και δεν είναι αυτοί το πρόβλημα.
Για το λόγο αυτόν -όπως επισημαίνει και η UNHCR- «οι πρόσφυγες δικαιούνται ασφαλή δρόμο προς την ελπίδα».
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Τρίτη 14.04.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/04/liana-young-r7LB1pnVH0A-unsplash-315x220.jpg)
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442