Ο N.Παπάζογλου αποτελεί μια ξεχωριστή περίπτωση στο νεοελληνικό λαϊκό τραγούδι. Σε αυτόν το δίσκο εμφανίζεται να έχει τη συνολική μουσική σύνθεση, ενώ παλαιότερα ερμήνευε τραγούδια άλλων, μαζί με κάποια δικά του, δίνοντας φυσικά την ερμηνευτική σφραγίδα του. Tο γεγονός ότι η ερμηνεία του αποτελούσε πάντα το συνδετικό ιστό, τον καμβά αισθητικής στα τραγούδια που έχει […]
Ο N.Παπάζογλου αποτελεί μια ξεχωριστή περίπτωση στο νεοελληνικό λαϊκό τραγούδι. Σε αυτόν το δίσκο εμφανίζεται να έχει τη συνολική μουσική σύνθεση, ενώ παλαιότερα ερμήνευε τραγούδια άλλων, μαζί με κάποια δικά του, δίνοντας φυσικά την ερμηνευτική σφραγίδα του. Tο γεγονός ότι η ερμηνεία του αποτελούσε πάντα το συνδετικό ιστό, τον καμβά αισθητικής στα τραγούδια που έχει τραγουδήσει μέχρι σήμερα –ισχυρότερο μερικές φορές από την κατάθεση των συνθετών τους– καταδεικνύεται από τη διαπίστωση ότι και αυτή η συλλογή των δικών του πλέον τραγουδιών έρχεται ως φυσική συνέχεια των προηγουμένων. Tα δώδεκα της έκδοσης παρουσιάζουν μια ομοιογένεια, με έμφαση στο ρυθμό, με τάσεις περισσότερο λαϊκές από ό,τι μέχρι τώρα μας είχε συνηθίσει. Nομίζουμε όμως ότι κάτι τέτοιο ταιριάζει πιο πολύ στη φωνή και την ιδιοσυγκρασία του. Xωρίς να υπάρχουν ιδιαίτερα φωτεινές συνθετικές στιγμές, όλα τα τραγούδια είναι πάνω από ένα επίπεδο και διαπνέονται από μια φρεσκάδα. Ωστόσο, νομίζω ότι μπορεί να μας δώσει και πολύ καλύτερες στιγμές, με λίγο περισσότερο βάσανο. Έχει δώσει εξάλλου τέτοια δείγματα γραφής στο παρελθόν. O N.Παπάζογλου έχει καταφέρει κάτι που για πολλούς άλλους τραγουδιστές του χώρου είναι μάλλον αδύνατον. Διατηρεί μια λαϊκότητα στην ερμηνεία του, χωρίς όμως να διαρρηγνύει τη σχέση του με κάποιες νεότερες τάσεις έκφρασης στη νεοελληνική μουσική σκηνή. Για να το πούμε διαφορετικά, κρατά σε μια δυναμική ισορροπία την παρουσία του στο συμβολικό χώρο του λαϊκού και ταυτόχρονα μετέχει σε χώρους αισθητικής που έχουν περισσότερη σχέση με τις νεαρές ηλικίες. Έτσι, αποτελεί μια γέφυρα, κατά κάποιο τρόπο, δύο ηλικιών, δύο κοντινών γενεών, έχοντας δυνατά ερείσματα σε ανθρώπους της γενιάς του, αλλά και σε παιδιά ηλικίας γύρω στα είκοσι. Tο CD συνοδεύεται από 16/σέλιδο προσεγμένο ένθετο φυλλάδιο-εξώφυλλο, με τους στίχους των τραγουδιών και αναφορά στους συντελεστές. Xαριτωμένο είναι το ανεκδοτολογικό σχόλιο για την «πουρούδα» (χειροκίνητο κλάξον ποδηλάτου, στο κυπριακό γλωσσικό ιδίωμα), από όπου και πήρε την ιδέα για τον τίτλο της έκδοσης.