Στο τοπίο της σύγχρονης ελληνικής μυθοπλασίας, υπάρχουν στιγμές που η παρουσία ενός και μόνο ανθρώπου προσδίδει σε μια παραγωγή το βάρος της ιστορίας και το άρωμα της αυθεντικότητας. Η συμμετοχή του Χρήστου Καλαβρούζου στη μεγάλη παραγωγή του MEGA, «Οι Αθώοι», δεν είναι απλώς μια τηλεοπτική επιστροφή, αλλά μια καλλιτεχνική δήλωση.

Σε μια σειρά όπου το καστ έχει επιλεγεί με χειρουργική ακρίβεια, η δωρική φιγούρα του 88χρονου καλλιτέχνη έρχεται να λειτουργήσει ως ο ηθικός και πνευματικός φάρος ενός κόσμου που δοκιμάζεται.

Από το «Μεγάλο μας Τσίρκο» στη συλλογική μνήμη

Ο Χρήστος Καλαβρούζος δεν υπήρξε ποτέ ένας απλός «θεατρίνης». Υπήρξε η φωνή που κουβάλησε το λαϊκό αίσθημα και την ιστορική συνείδηση ενός ολόκληρου λαού. Όταν το 1973 πάτησε το σανίδι στο «Μεγάλο μας Τσίρκο», σε σκηνοθεσία Κώστα Καζάκου και κείμενο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, δεν ερμήνευε απλώς έναν ρόλο· συμμετείχε σε μια πράξη αντίστασης και πνευματικής αφύπνισης.

Αυτή η εσωτερική φλόγα μεταλαμπαδεύτηκε αργότερα στη μεγάλη οθόνη, με το εμβληματικό «Μάθε παιδί μου γράμματα», του Θοδωρή Μαραγκού. Εκεί, η ερμηνεία του έγινε σύμβολο μιας Ελλάδας που πάλευε ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον, επιβεβαιώνοντας πως ο Καλαβρούζος διαθέτει το σπάνιο χάρισμα να μετουσιώνει τον λόγο σε βίωμα.

Η απολογία ενός φιλοσόφου

Αν υπάρχει μια στιγμή που η θεατρική του οντότητα άγγιξε το απόλυτο, αυτή είναι αναμφισβήτητα «Η αληθινή απολογία του Σωκράτη» του Κώστα Βάρναλη. Μέσα από τον συγκλονιστικό αυτό μονόλογο, ο ηθοποιός δεν υποδύθηκε απλώς τον Σωκράτη. Σωματοποίησε τον καταγγελτικό λόγο ενάντια στην υλική και ηθική σήψη.

Με μια ερμηνεία που έμεινε αξέχαστη για τη διαύγεια και το κοινωνικό της εκτόπισμα, απέδειξε πως ο ηθοποιός είναι ο διαμεσολαβητής ανάμεσα στο διαχρονικό μήνυμα και το σήμερα. Αυτή η «σωκρατική» ηρεμία και η ασυμβίβαστη αναζήτηση της αλήθειας είναι που τον ακολουθούν μέχρι και σήμερα.

Μια συνάντηση που άργησε 32 χρόνια

Η μοίρα, ή ίσως η καλλιτεχνική νομοτέλεια, τον φέρνει ξανά φέτος στο MEGA, συναντώντας τον σκηνοθέτη Νίκο Κουτελιδάκη. Η προηγούμενη κοινή τους θητεία, το 1994 στο «Κόκκινο Φεγγάρι», μια ατμοσφαιρική παραγωγή του MEGA με τους Γιάννη Φέρτη και Κοραλία Καράντη, που ένωσε το ερωτικό πάθος με το αστυνομικό μυστήριο υπό τους ήχους της Δήμητρας Γαλάνη που παραμένει μια γλυκιά ανάμνηση ποιοτικής τηλεόρασης.

Τρεις δεκαετίες μετά, οι δύο δημιουργοί ωριμότεροι από ποτέ, συμπράττουν στους «Αθώους», μια σειρά που ξεχωρίζει για την αισθητική της αρτιότητα και το βάθος των χαρακτήρων της. «Καθώς μεγαλώνει κανείς, αν τα χρήματα και η δόξα σταματήσουν να τον νοιάζουν όντως, μάλλον γίνεται πιο ήπιος άνθρωπος και πιο αποτελεσματικός καλλιτέχνης», έχει δηλώσει ο σκηνοθέτης σε συνέντευξή του για το Βήμα της Κυριακής, μια δήλωση που μάλλον ταιριάζει εξαιρετικά και στον Χρήστο Καλαβρούζο.

Ο Ερημίτης των «Αθώων»: Ο Δάσκαλος της Αγάπης

Στους «Αθώους», ο Χρήστος Καλαβρούζος ενσαρκώνει τον Ερημίτη, έναν ρόλο που μοιάζει σαν να γράφτηκε για εκείνον. Άλλωστε, όλη η προσωπικότητα του άνδρα που έχει αποσυρθεί από τον θόρυβο του κόσμου για να βρει τη σιωπή της ψυχής κοντά στη φύση, χτίστηκε από την Ελένη Ζιώγα με ιδιαίτερη μαεστρία, πατώντας πάνω στις περιορισμένες αναφορές που υπάρχουν στο εμβληματικό κείμενο του Κωνσταντίνου Θεοτόκη για τον παράδεισο.

Σε ένα περιβάλλον γεμάτο πάθη, αδικία και σκληρότητα, ο Γιάννος βρίσκει τον δικό του «Δάσκαλο», ο οποίος γίνεται είναι η γέφυρα για τη μεταμόρφωσή του. Το στοπ καρέ από το πρώτο εντυπωσιακό τρέιλερ της σειράς, πριν ακόμη εκείνη κάνει πρεμιέρα, μας είχε δώσει μια γεύση από τη μορφή του ρόλο.

Με την πραότητα που μόνο η βαθιά γνώση της ζωής χαρίζει, ο Χρήστος Καλαβρούζος γίνεται ο πνευματικός πατέρας που αναγνωρίζει την αθωότητα εκεί που οι άλλοι βλέπουν ενοχή. Η επικοινωνία του με τη φύση και τα ζώα, η σχεδόν μεταφυσική του αύρα, προσδίδουν στη σειρά μια διάσταση ιερότητας. Είναι ο άνθρωπος που θα διδάξει στον ήρωα —και σε εμάς— πως η αληθινή ελευθερία δεν βρίσκεται στους τοίχους της φυλακής, αλλά στην άσκηση της αγάπης.

Στο πρόσωπο του Χρήστου Καλαβρούζου, «Οι Αθώοι» βρήκαν την πηγή της αληθινής ευτυχίας. Έναν ρόλο, ερμηνευμένο από έναν ξεχωριστό καλλιτέχνη που με την παρουσία του μας θυμίζει πως η τέχνη, στην πιο αγνή της μορφή, είναι μια διαρκής αναζήτηση του φωτός μέσα στο σκοτάδι.

Ειδήσεις Σήμερα: