Υπάρχουν προπονητές που φωνάζουν και άλλοι που σωπαίνουν. Ο Τσάμπι Αλόνσο ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Δεν θα τον ακούσεις σε συνέντευξη Τύπου να δείχνει με το δάχτυλο, ούτε να εκθέτει τον πρόεδρο ή τους παίκτες του. Κι όμως, πίσω από τη σιωπή του, υπάρχει μια βαθιά απογοήτευση, μια καθαρή ανάγνωση της πραγματικότητας και μια αίσθηση ότι μπήκε σε ένα έργο με όρους που δεν ήταν ποτέ πραγματικά δικοί του. Η θέση της «Μάρκα» είναι ξεκάθαρη για την αποχώρηση του από τη Ρεάλ Μαδρίτης:

«Όταν ο Τσάμπι Αλόνσο συζητούσε με τον Φλορεντίνο Πέρεθ την ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας της Ρεάλ Μαδρίτης, εντόπισε από την πρώτη στιγμή τα βασικά προβλήματα. Δεν ζήτησε υπερβολές. Ζήτησε δύο στόπερ, όχι έναν, και έναν οργανωτή χαφ. Το έκανε γνωρίζοντας ότι η εποχή Κρόος και Μόντριτς είχε τελειώσει και ότι η ομάδα είχε μείνει γυμνή στον άξονα και ευάλωτη στα μετόπισθεν, ειδικά μετά την αποχώρηση του Νάτσο και τις βαριές απουσίες των Μιλιτάο και Αλάμπα. Αντί για αυτό, άκουσε για «εσωτερικές λύσεις», για τον Αρντά Γκιουλέρ ως νέο Κρόος και για ένα πρότζεκτ που έμοιαζε περισσότερο με υπόσχεση παρά με σχέδιο.

Ο Τσάμπι δίστασε. Όχι γιατί φοβήθηκε τη Ρεάλ, αλλά γιατί κατάλαβε ότι δεν υπήρχε πραγματική σύμπλευση. Τελικά προχώρησε. Γιατί πίστεψε – ανθρώπινα – ότι από μέσα θα μπορούσε να πείσει. Και γιατί, πολύ απλά, είναι σχεδόν αδύνατο να πεις «όχι» στον πάγκο της Ρεάλ Μαδρίτης. Σήμερα, αν κάτι θα άλλαζε, είναι ότι δεν ήταν πιο σκληρός τη στιγμή που είχε όλη τη δύναμη: τότε που ο Φλορεντίνο ήταν ερωτευμένος μαζί του και είχε ήδη γυρίσει την πλάτη στον Αντσελότι.

Αυτό που συνειδητοποίησε γρήγορα είναι πως στη Ρεάλ δεν αλλάζουν εύκολα οι «τεχνικές» πεποιθήσεις του προέδρου. Ο σύλλογος λειτουργεί με τη λογική ότι οι μεγάλοι παίκτες αρκούν για να φτιάξουν ομάδα. Ότι οι διαδικασίες μπορούν να παρακαμφθούν. Ότι το ταλέντο από μόνο του θα φέρει ισορροπία. Ο Τσάμπι, έχοντας ζήσει το χτίσιμο της Λεβερκούζεν βήμα-βήμα, ξέρει πως αυτό δεν ισχύει. Το ποδόσφαιρο έχει στάδια, χρόνο και ρόλους. Δεν είναι άλμπουμ με αυτοκόλλητα.

Η πραγματικότητα τον δικαιώνει αλλά δεν τον προστατεύει. Η Ρεάλ είναι μια ομάδα χωρίς κατοχή, γιατί δεν έχει τον παίκτη να την υποστηρίξει. Οι αγώνες με 70-30 υπέρ του αντιπάλου δεν είναι σύμπτωση. Οι συνεχείς αλχημείες, με τον Βαλβέρδε δεξί μπακ ή τους μέσους να αλλάζουν ρόλους, δεν είναι ιδιοτροπία. Είναι ανάγκη. Και όταν, επιπλέον, οι τραυματισμοί χτυπούν διαρκώς και οι ελλείψεις δεν καλύπτονται, το παζλ γίνεται σχεδόν αδύνατο να ολοκληρωθεί.

Ο Τσάμπι βλέπει επίσης κάτι ακόμη πιο βαθύ: ότι η Ρεάλ είναι πρώτα σύλλογος προέδρου και παικτών και μετά προπονητή. Το επεισόδιο με τον Βινίσιους, όπου η αυθεντία του πάγκου έμεινε μετέωρη, του άνοιξε τα μάτια. Κατάλαβε ότι η προστασία των σταρ υπερισχύει της τάξης. Ότι η εξουσία δεν μεταβιβάζεται αυτόματα στον προπονητή, ακόμη κι αν έχει τριετές συμβόλαιο και κοστίσει οκτώ εκατομμύρια για να έρθει.

Κι όμως, παρά όλα αυτά, τα δεδομένα δεν είναι καταστροφικά. Τέσσερις ήττες όλη τη σεζόν, ομάδα εντός οκτάδας στο Champions League, σε απόσταση τεσσάρων βαθμών από την κορυφή, με μισή σεζόν μπροστά. Καλύτερα νούμερα από τον Φλικ πέρυσι την ίδια περίοδο. Κι όμως, το κλίμα είναι βαρύ. Γιατί στη Ρεάλ δεν αρκεί να είσαι λογικός. Πρέπει να είσαι αλάνθαστος.

Ο Τσάμπι Αλόνσο δεν θα τα πει όλα αυτά ποτέ δημόσια. Δεν θα κρυφτεί πίσω από δικαιολογίες. Θα συνεχίσει να δουλεύει, να προσαρμόζεται, να σωπαίνει. Όμως η αλήθεια είναι μία: βλέπει καθαρά το πρόβλημα. Και ξέρει ότι, όσο δεν αλλάζει η δομή, όποιος κι αν κάθεται στον πάγκο, θα παλεύει με τα ίδια φαντάσματα…».

Ειδήσεις Σήμερα: