Οπως η Libération, για παράδειγμα, δεν αντιπροσωπεύει τη γαλλική κυβέρνηση, έτσι κι ένας αρθρογράφος της δεν δεσμεύει την εφημερίδα. Στοιχειώδη πράγματα, μόνο εδώ δεν τα έχουμε καταλάβει.

Οι σχέσεις της χώρας μας με τον ξένο Τύπο δεν ήταν ποτέ εύκολες. Από τον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας μέχρι τη χρηματοπιστωτική κρίση, πάντοτε κατηγορούσαμε τα ξένα μίντια ότι τηρούν δύο μέτρα και δύο σταθμά απέναντί μας, θέλουν να μας φορτώσουν όλα τα δεινά, μας αντιμετωπίζουν ως χώρα δεύτερης κατηγορίας, μας αδικούν. Γιατί; Επειδή κατά βάθος μάς ζηλεύουν.

Ηταν η εποχή που πάσχαμε από σύνδρομο περικύκλωσης, κάτι ανάλογο με αυτό από το οποίο πάσχει σήμερα ο Ερντογάν. Στη συνέχεια κάναμε ανοίγματα, συνήψαμε συμμαχίες, αποκτήσαμε αυτοπεποίθηση. Λογικό ήταν λοιπόν να αλλάξει και η σχέση μας με τα ξένα μέσα. Τώρα δεν τα καταγγέλλουμε συλλήβδην, δεν θεωρούμε ότι έχουν εξ ορισμού μια συμπλεγματική σχέση απέναντί μας. Τα χωρίζουμε σε φιλικά και σε εχθρικά, επικαλούμαστε τα πρώτα για να ενισχύσουμε τα επιχειρήματά μας και κατακεραυνώνουμε τα δεύτερα. Μερικές φορές βέβαια τυχαίνει να δημοσιευτούν στην ίδια εφημερίδα δύο άρθρα από τα οποία το ένα μας βολεύει και το άλλο όχι, οπότε μπερδεύεται το πράγμα.

Φτάσαμε έτσι να ακούσουμε τον Αλέξη Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη να απαριθμεί μια σειρά από εφημερίδες του «αστικού» ξένου Τύπου για να στηρίξει το (ορθό) επιχείρημά του ότι οι ξένοι δεν είναι ικανοποιημένοι από τους χειρισμούς της ελληνικής κυβέρνησης στο θέμα των υποκλοπών. Το ίδιο είχε κάνει και νωρίτερα για να αναδείξει την (επίσης ορθή) άποψή του ότι κανείς στην Ευρώπη δεν πιστεύει τους ισχυρισμούς του Μηταράκη πως στην Ελλάδα δεν γίνονται pushbacks. Μόλις δημοσιευτεί όμως κάτι που δεν αρέσει στο κόμμα, οι παλιές συνήθειες επιστρέφουν: για τον προεδρικό εξάδελφο, ο ινδοαμερικανός αρθρογράφος των «Financial Times» που έγραψε για τα «επτά οικονομικά θαύματα ενός ανήσυχου κόσμου» ή παίρνει ναρκωτικά ή τα πιάνει.

Μια ανάλογη στάση κρατά και η Νέα Δημοκρατία. Οταν συμφωνεί με ένα άρθρο, αποθεώνει τον δημοσιογράφο που το υπογράφει. Οταν διαφωνεί, κάτι τρέχει με τον συντάκτη, είναι προκατειλημμένος, έχει σχέσεις με τον ΣΥΡΙΖΑ, δουλεύει σε ένα μέσο που ελέγχεται από τον εχθρό.

Η πραγματικότητα είναι πιο απλή: όπως τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης, έτσι και τα ξένα δημοσιεύουν κείμενα με τα οποία μπορεί κανείς να συμφωνεί ή να διαφωνεί. Αντί να χρησιμοποιήσει απρεπείς εκφράσεις που τον εκθέτουν, ο Γιώργος Τσίπρας θα μπορούσε να απαντήσει με επιχειρήματα και στοιχεία στο άρθρο του Ρουτσίρ Σάρμα (όπως έκανε, ας πούμε, χθες στα «ΝΕΑ» ο Νίκος Φιλιππίδης, αποδεικνύοντας ότι ο αρθρογράφος έχει στα περισσότερα πράγματα δίκιο). Αντί να κατηγορήσει την ανταποκρίτρια του Politico ότι κάνει παρέα με τον ΣΥΡΙΖΑ, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος θα μπορούσε να επιχειρήσει να αποδομήσει τα επιχειρήματά της (τουλάχιστον εκείνος ζήτησε συγγνώμη).

Και κάτι τελευταίο. Οπως η Libération, για παράδειγμα, δεν αντιπροσωπεύει τη γαλλική κυβέρνηση, έτσι κι ένας αρθρογράφος της δεν δεσμεύει την εφημερίδα. Στοιχειώδη πράγματα, μόνο εδώ δεν τα έχουμε καταλάβει.

Ακολουθήστε το in.grστο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο in.gr