Στην αρχή δεν τους έλεγαν «Αγανακτισμένους». Στην αρχή ξημέρωνε για την Ελλάδα η εποχή ενός πειράματος. Οι Ανώνυμοι Ακομμάτιστοι θα κατέβαιναν στους δρόμους χωρίς συνθήματα για να αποδείξουν στην Ευρώπη το ανυπότακτο της φυλής. Τον Μάιο του 2011 η πλατεία Συντάγματος αλληθώριζε προς τους «Indignados» της Μαδρίτης, αλλά υποσχόταν μια κόπια που θα ξεπερνούσε το πρωτότυπο.

Η εικόνα ήταν σαγηνευτική όπως μια καρτ ποστάλ που αποτυπώνει την επιφάνεια χωρίς το βάθος. Η βιτρίνα της σύντομης αναρχίας γοήτευσε νοσταλγούς του άλλου Μάη, ξεθυμασμένους καθοδηγητές της νεολαίας -μια στάση που θα αποκτήσει βαμπιρικά χαρακτηριστικά στη συνέχεια -, τον αμήχανο Τύπο της εποχής.

Το Σύνταγμα, έλεγαν, συμπύκνωνε αυτή τη φορά ένα διαφορετικό αίτημα: να καταργηθούν τα κανάλια της αντιπροσώπευσης και να ξαναπάρει ο λαός τον λόγο που του είχαν κλέψει. Στο playroom της οικονομικής κρίσης οι Ελληνες εφεύρισκαν νέους ρόλους-ατραξιόν: «θύματα» της καλβινικής γερμανικής ελίτ, απώτατο προπύργιο ελευθερίας στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, προδομένοι που θα έστρεφαν την αμεσοδημοκρατία πίσω στις πηγές της.

Και ύστερα, η καρτ ποστάλ ξεθώριασε. Η «πλατεία» χωρίστηκε στα εξ ων συνετέθη, η τοξικότητα εμφανίστηκε με το προπέτασμα της ταξικότητας, στήθηκαν τα πάνελ της νοβοπάν καταγγελίας. Τα συνθήματα ακούγονταν πλέον καθαρά – ακούγονταν και πριν, αλλά μόνο για όσους είχαν αφτιά: «Πουλάτε, πουλάτε! Ξύλο που θα φάτε», «Να καεί, να καεί, το μπουρδέλο η Βουλή», «Η χούντα δεν τελείωσε το ’73».

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο του Δημήτρη Δουλγερίδη στα ΝΕΑ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ που κυκλοφορούν εκτάκτως τη Μεγάλη Πέμπτη

Γράψτε το σχόλιό σας

Ακολουθήστε το στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο