Σε ένα σημείωμά του, που χρονολογείται από το Φεβρουάριο του 2009, ο Νίκος Θέμελης (1947-2011), νομικός, πολιτικός και πεζογράφος, έγραφε μεταξύ άλλων τα εξής:

Με ρωτούν καμιά φορά γιατί γράφω και στην αρχή με αιφνιδίαζαν με την ερώτησή τους.

Γράφω γιατί η προσπάθεια της δημιουργίας και η ανάγκη έκφρασής της είναι συστατικά στοιχεία του πυρήνα της ύπαρξής μου. Γράφω γιατί με έλκει το ταξίδι και με συνεπαίρνει η περιπέτεια από το μηδέν στο κάτι. Γιατί πίσω από το θολό μηδέν κρύβεται ο κόσμος όλος.

Γράφω γιατί με προκαλεί το στοίχημα ανάμεσα στη σύλληψη μιας κεντρικής ή μερικής ιδέας και στη μετάπλασή τους σε μυθιστορία. Γιατί η έμπνευση και η επινόηση σαν μάγισσες με κυνηγούν, με προκαλούν, με ερεθίζουν.

Γράφω για να βιώσω αυτή τη διαδρομή, αλλά και τις στιγμές που αυτό το κάτι συμπυκνώνεται και κορυφώνεται σε διάφορες εκδοχές πριν έρθει το προαναγγελμένο στο μυαλό μου τέλος και το οποίο ορθώνεται ως ένα άλλο που με ξεπερνάει.

Γράφω παρόλο που γνωρίζω πια την απίστευτη μοναξιά που αισθάνομαι μετά το κάθε «τέλος».

Γράφω ίσως και για να δραπετεύω, όταν η απαντοχή με γονατίζει.

Γράφω γιατί αισθάνομαι την ανάγκη να αναστοχαστούμε για ένα παρελθόν ολοκληρωμένο, όμως όχι και πεπερασμένο. Γιατί ήταν χωλή η παιδεία που μας προσέφεραν για να πορευτούμε και ανέκαθεν με ενοχλούσαν, στην πραγματικότητα που ζούσα, ιδέες και αντιλήψεις που τις θεωρούσα υπεύθυνες για τις κάθε λογής υστερήσεις και μας εμπόδιζαν «να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα».

Γράφω γιατί δεν μπορώ να αρκεστώ στα όσα άλλα έχω κατακτήσει ή ακόμα επειδή ίσως νιώθω κάποιο έλλειμμα απ’ όσα επιδίωξα και δεν κατάφερα να επιτύχω, π.χ. να γίνω αρχιτέκτονας, να κάνω θέατρο, να μάθω πιάνο, να ανοίξω περισσότερο τις γνώσεις μου και τα μυαλά μου.

Γράφω γιατί δεν έχω χρόνο, γιατί με κυνηγά ο χρόνος και γράφοντας έχω την αίσθηση ότι προλαβαίνω να χωρέσω αυτά που αλλιώς δεν θα μπορούσα να βιώσω.

Δεν γράφω για να αρέσω. Μου αρκεί ότι μπορώ κάποια πράγματα να τα επικοινωνήσω, επειδή κάποιους μπορεί να ενδιαφέρουν και άλλους ίσως να ψυχαγωγούνε. Γι’ αυτό άλλωστε πάντα αμφίθυμα εκτίθεμαι και τα δημοσιεύω.

Πόσο πυκνός ο λόγος του μεταστάντος, πόσο διεισδυτική η ματιά του, πόσο εύστοχες οι παρατηρήσεις του.

Η γραφή ως υπαρξιακή ανησυχία και αναζήτηση.

Ως περιπετειώδες ταξίδι επέκεινα τού μηδενός.

Ως προκλητικό στοίχημα που, εκκινώντας από την έμπνευση και την επινόηση, οδηγεί σε ένα προαναγγελμένο και τωόντι μοναχικό τέλος.

Ως οδός διαφυγής από το βάρος της απαντοχής.

Ως δημιουργικός αναστοχασμός του παρελθόντος, ως τρόπος υπέρβασης παρωχημένων ιδεών και αντιλήψεων, ως μέσο πλήρωσης προσωπικών αναγκών και ελλειμμάτων.

Ως παραμυθία στην άνιση και a priori χαμένη μάχη με τον γοργόφτερο και πανδαμάτορα χρόνο.

Ως αμφίθυμη και κάθε άλλο παρά αυτάρεσκη απόπειρα επικοινωνίας.

Γράψτε το σχόλιό σας

Ακολουθήστε το στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο