Φέντερερ : «Ασφαλώς και μου λείπει το Γουίμπλεντον»
«Ασφαλώς και μου λείπει το Γουίμπλεντον» δήλωσε ο Ρότζερ Φέντερερ, με αφορμή την ματαίωση του λονδρέζικου τουρνουά Grand Slam, λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού.
Ο Ελβετός πρωταθλητής του τένις, ο οποίος τον ερχόμενο μήνα θα γιορτάσει τα 39α γενέθλιά του, χειρουργήθηκε δύο φορές στο δεξί γόνατο από τις αρχές του έτους και δεν πρόκριται να επιστρέψει, τουλάχιστον άμεσα, στα κορτ.
«Ήταν μια πολύ ξεχωριστή χρονιά μέχρι στιγμής. Έπαιξα το τελευταίο παιχνίδι μου στην Νότια Αφρική με τον Ράφα (σ.σ. Ναδάλ, στο Κέιπ Τάουν τον Φεβρουάριο)» σχολίασε ο κάτοχος 20 τροπαίων Grand Slam και πρόσθεσε: «Έπαιξα στο Australian Open και μετά υπεβλήθην σε δύο χειρουργικές επεμβάσεις. Είχα πατερίτσες κατά την διάρκεια της αποκατάστασης και, όπως είναι φυσικό, δεν υπήρχαν για εμένα, ούτε το Γούμπλεντον, ούτε οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Ακολούθησε ο κορονοϊός, ο περιορισμός και η απαγόρευση ταξιδίων».
Ο Φέντερερ μίλησε μέσω τηλεδιάσκεψης, προκειμένου να παρουσιάσει το «Roger Center Court», που δημιουργήθηκε από την ελβετική μάρκα On, ειδική στα παπούτσια για τροχάδην.
«Προσωπικά, ήταν πολύ ευχάριστο να μείνω στο ίδιο μέρος για μεγάλο χρονικό διάστημα. Κάτι που δεν ήξερα για περισσότερα από είκοσι πέντε χρόνια, αλλά φυσικά μου λείπει το Γουίμπλεντον.
Προετοιμάζομαι σκληρά, ελπίζοντας να μπορέσω να παίξω στο τουρνουά το επόμενο έτος. Το Γουίμπλεντον μου έδωσε τα πάντα. Είναι η ώρα να κοιτάξω πίσω δεκαεπτά χρόνια, όταν άρχισαν όλα για εμένα»…
Ήταν 6 Ιουλίου 2003, όταν ο Φέντερερ κατέκτησε το πρώτο (σ.σ. ακολούθησαν άλλα επτά!) τρόπαιό του στο χορτάρι της αγγλικής πρωτεύουσας.
Η υπερβολική χρήση των smartphones συνδέεται με σημαντικές αλλαγές στον τρόπο που λειτουργεί ο εγκέφαλος, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά στη διαχείριση των συναισθημάτων
Ο «Αυτόχειρας» του Νικολάι Έρντμαν σε σκηνοθεσία του Θανάση Θεολόγη κάνει πρεμιέρα στις 17 Απριλίου. Παραστάσεις κάθε Σάββατο και Κυριακή στο θέατρο Αλκμήνη.
«Για πάντα» στη Ρόμα ο Λορέντσο Πελεγκρίνι, καθώς αναμένεται να υπογράψει νέο τριετές συμβόλαιο με τους «τζιαλορόσι», το καλοκαίρι που μένει ελεύθερος.